blds-pmpy

De kater die ik had opgelopen na het teleurstellende schouwspel in de ArenA had nauwelijks de kans gehad er in mijn slaap stiekem vandoor te gaan want om 7.00u ging mijn wekker alweer. "Wat is er aan de hand?" dacht ik. Ik hoefde niet te werken, ik had geen college......oh ja, ik moest naar Engeland. Er stond een weekendje Leeds op het programma. Wellicht een mooie aangelegenheid om alle ellende van die zwarte zevende dag van februari even te vergeten. Pompey ging weer terug naar zijn tijdelijke onderkomen daar in Yorkshire en wij, Rinus, Spurs en Elmander, gingen met hem mee. Uiteraard werd er met Easy Jet gevlogen, lekker goedkoop en lekker makkelijk. Op Schiphol even inchecken en gauw op zoek naar een geschikte toko om ons ontbijt te nuttigen. Dat ��n glaasje verse jus duurder was dan een Big Mac Meal van de McDonalds was even een verrassing.

Pompey is 's ochtends even opmerkzaam als altijd bleek al snel. De wel gevormde voorgevel van ��n van de stewardessen zorgden voor een aangenaam uitzicht, Pompey was zo vriendelijk ons daar even op te wijzen. We konden vanuit ons raampje Sportpark Schoonenberg zien liggen dus we zwaaiden hevig naar enkele bekenden die we daar zagen slenteren. Terug zwaaien zat er niet in...viel een beetje tegen. Na even gebladerd te hebben in een gratis tijdschrift dat we eigenlijk alleen maar aannamen omdat Rinus dan voor eventjes de rondingen van de stewardes tegen z'n schouders voelde wrijven (het is triest...ik weet het) sloeg de verveling toe. Buiten viel weinig te zien door de mist en het schokken van het vliegtuig door rukwinden kon ons ook niet meer bekoren. Er was maar ��n oplossing........onze gehandicapten act. Zelf begon ik hevig spastisch met mijn armen te bewegen en Rinus begon als een klein kind aan de stoel voor hem te likken. Niemand besteedde er verder aandacht aan maar de toegeslagen verveling werd met succes bestreden.

Op het zelfde tijdstip als we opstegen landden we ook weer, 11.30u. Ditmaal Engelse tijd uiteraard. Het John Lennon (I wanna hold your haahaaahaahand) Airport in Liverpool lag er miserabel bij, net als de rest van Liverpool overigens. In de taxi werd er hartelijk gelachen om de scallies (tracksuit and reebok sneakers). Dat de scousers amper te verstaan zijn begon me te dagen toen ik een dubbele Whopper probeerde te bestellen in de Burger King op Lyme Street Station. De vriendelijke jongen achter de toonbank brabbelde iets wat nog het meest leek op Fins. "Doe er maar wat leuks mee" zei ik. Dat begreep ie niet maar na een half uur kwamen we er dan toch uit.

In de trein naar Leeds werd wij blij verrast door de aanwezigheid van Smirnoff Ice. Na een uur hoorden we twee bejaarde dames giechelend het aantal flesjes op onze tafel tellen. In Leeds eerst even Elland Road bezocht voordat we ons begaven richting Pompey's woning. De rest van de dag werd drinkend door gebracht en 's avonds traden wij club Majestic binnen. Een club die bekend staat vanwege mishandelingen door Leeds United-spelers en de aanhoudingen van twee Telstarsupporters vanwege vermeende drugsdealerij. Ze waren onschuldig, dat wel. Na een paar biertjes stapten we over op V-Ice, een Smirnoff Ice-achtig drankje alleen iets chemischer. Het duurde niet lang voordat we allemaal zo blauw als een tientje, hmmmm.....zo blauw als een twintig Euro biljet waren. We waren niet de enige, getuige een 'fat-bird' die al zoenend met een gast haar urine de vrije loop gaf op de dansvloer. Pissing in the discotheque.....

Na een slapeloze nacht op de vloer was het weer tijd voor voetbal. De National Express bracht ons naar het troosteloos ogende Sheffield. Pompey belde even met maat Steve en die vertelde ons dat hij in een pub zat bij het station. Toen we binnen kwamen zagen we zo'n 60 redelijk brede, kaalgescoren gasten die ons aanstaarden. Een warm welkom. Maar Steve werd gauw gevonden dus we konden rustig aan onze biertjes beginnen. Enkele mensen met rugzak liepen net zo gauw weer de pub uit als ze die in kwamen bij het zien van de 657 crew. Zo ook twee blinden (geen geintje) die dus blijkbaar bij het horen van de Seasiders al genoeg wisten. Na een serie lauwe pints werd er wat geblerd en we vertrokken met z' allen richting Bramall Lane.

Het werd ons eens te meer duidelijk dat de politie je beste vriend is. De Bobbies waren ruim vertegenwoordig als begeleiders naar het stadion van de Blades. Toen de 657 crew een groep Sheffield United supporters dacht te signaleren dreigde het even uit de hand te lopen maar het bleef bij wat schermutselingen met de politie (you're mate is outta line!!). In het stadion waren 1.500 Portsmouth supporters die de gehele wedstrijd meer geluid maakten dan de 16.000 Bladesfans. De sfeer in ons vak was dus perfect. Pompey till I die, Play up pompey en Graham Rix, Blue-White army passeerden met enige regelmaat de revue. De sfeer werd alleen iets grimmiger toen de bel van the Bellman werd afgepakt. Deze man, die zijn naam van John Westwood heeft laten veranderen in John Portsmouth Football Club Westwood, is van top tot teen bedekt met Pompey-tattoo's en hij heeft in 20 jaar slecht 2 of 3 wedstrijden gemist van Portsmouth F.C., uit, thuis en vriendschappelijk.

De wedstrijd werd jammerlijk verloren door een penalty in de laatste minuut. Furlong schoot vanaf 11 meter de 4-3 binnen nadat Pompey een 3-1 achterstand had weten weg te werken. Steve vertelde ons dat hij weer terugging met de trein richting Londen omdat daar Millwall supporters op hun stonden te wachten om gezamenlijk tegen Chelsea Headhunters te rellen. Het zal allemaal wel dachten wij...wij pakten de bus weer richting Leeds. De vermoeiheid kwam opzetten dus eerst werd er nog even gesi�staat voordat Rinus en ik ons voetballend vermogen lieten zien in de gang van het gebouw. Dat niet iedereen dat op prijs stelde hoef ik niet uit te leggen.

's Avonds werden de pubs en clubs weer opgezocht. In een pub die Bourbon heet vermaakten wij het publiek uiteraard weer met onze gehandicapte act. Tot we in de gaten kregen dat er aan de andere kant van de tent iemand in een rolstoel zat. Na Bourbon club Creation opgezocht, een mooie toko vol dronken vrouwen. Gezellig.....
Zondag werd half slapend in treinen doorgebracht. Alsof het karma was zagen we onze bejaarde achterbuurvrouwen van de trein van vrijdag naar Leeds nog op het station. Na het nodige geflirt vertrokken we naar Liverpool Airport. De vredige terugreis werd ruw verstoord door de aanwezigheid van niet al te knappe studentes uit Rotterdam (wat leuk al die lichtjes) die het nodig vonden het hele vliegtuig mee te laten genieten van hun hoogst irritante gesprekken. Sommige mensen kunnen maar beter gewoon overlijden....
Pompey lieten we gedesillusioneerd achter in Leeds om zijn kamer weer op orde te brengen en zijn excuses aan te bieden aan iedereen die we dat weekend ontmoet hadden.

Elmander