Op een vrijdag in 2007 vertelde mijn agenda mij dat het 12 januari was. Omdat ik mijn agenda net zoveel vertrouw als mijn eigeste moeder, geloofde ik het. Maar gezien de weersomstandigheden van de afgelopen maanden was het bijna onmogelijk. Er was deze �winter� nog geen vlokske sneeuw gevallen en de ruiten van mijn auto (die ik trouwens niet heb, maar dat terzijde) heb ik nog niet hoeven krabben.
Om toch iets van de winter te kunnen proeven besloten wij, de dames van Elistha, onze heil elders te zoeken. En waar kan dit beter dan in een plaats waarvan de naam al zegt dat het winter is �n dat er minstens 1 berg is. Precies, ons weekendje weg was gepland in het Deutsche Winterberg!!
Na 3 uurtjes kachelen terwijl onze oren genoten van de CD�s van back to the 90�s, arriveerden we in Winterberg. De grote M ontving ons hartelijk, en na gecheckt te hebben of we echt geen Mc kroket in Duitsland kunnen bestellen kwamen we in ons hotelletje, Haus Herrloh! Het hotel lag direct aan de piste en als er sneeuw zou liggen zou je zo je mandje in ski�n. Ik zeg, ALS er sneeuw zou liggen. Want ook in Winterberg was het deze winter nog geen winter geweest. De piste was groener dan de meeste voetbalvelden van clubs uit onze competitie. Polleke, onze mascotte, kon zijn tranen niet bedwingen.
Voor de dames van Elistha mocht deze groene omgeving de pret niet drukken. Als je niet kunt ski�n moet je extra veel apres-ski�n hebben wij geleerd. Zo gezegt, zo gedaan. Na een welkomstwoordje werden de eerste shooters (we hadden er immers ong. 250 bij ons + ong. 10 flessen sterke drank) weggetikt. Proost!
De 1e middag hebben we naast shooters wegtikken, eigenlijk ook niet veel anders gedaan. Na het avondmaal verzamelden we ons in de vergaderruimte (lees slaapkamer Hanneke en Sandra) om het avondprogramma door te nemen.
� Plan 1: sesamstraat kijken, om de beurt een gedichtje uit de gedichtenbundel voorlezen, spelletjes doen met chips en cola en rond 22uur de snaveltjes toe.
� Plan 2: De drankvoorraad kleiner maken, kroeg opzoeken in Winterberg, stappen tot je niet meer kan en hopen dat je je mandje nog kan vinden.
Ondanks dat de meesten uiteraard voor plan 1 stemden, werd plan 2 de praktijk. We gingen naar caf� Raydon op advies van Joey, werknemer van Haus Herrloh. Daar aangekomen zagen we dat het aan de bar redelijk druk was, maar op de dansvloer was niemand te vinden. Ze hadden natuurlijk op ons gewacht. De dansvloer was voor ons. Na enige moves te hebben getoond besloten we een tijdje later, samen met onze Groningse vrienden (ja, we maken snel vrienden natuurlijk), naar de grootste Apresski-hut van Europa te gaan, Die Alpen Rausch. Eenmaal daar betwijfelde ik of dit de grootste van Europa zou zijn. Maargoed, het werd een lange, lange avond...