| Zo ik zal maar beginnen met mezelf voor te stellen... ik ben dus astrid, bijna 33 jaar oud en ik woon al weer ruim 9 jaar samen met mijn lieverd ron en onze jack russel billy.
In het dagelijks leven werk ik in de verpleging en studeer hier ook nog bij, dit alles in nijmegen waar ik geboren en getogen ben... Ben eigenlijk al heel mijn leven te zwaar, heb dan ook al allerlei die�ten al gevolgd van modifast tot slankclubs. Dit alles altijd met mooi resultaat echter altijd maar voor korte duur.... de kilo's vlogen er daarna weer dubbel aan... Vorig jaar ging ineens de knop om....in de zomer dan moet je weer gewaagd in badpak en daar had ik altijd al de balen van...ik was het zooooo zat!!!! Op internet zag ik ineens iets over de maagband ik dacht heeeee!!! even verder lezen... toen eigenlijk al een beetje onbewust vanalles gelezen over de maagband, echter nog niks mee gedaan en nog tegen niemand iets hierover gezegd... Want ja ik had wel iets anders aan mijn hoofd...namelijk we gingen trouwen en wel op het Indonesise eiland Bali!!!!! We hebben echt een waanzinnige trouwdag gehad alles werkt in zo'n land ook mee, het weer, de omgeving, de mensen gewoon het hele gebeuren.... Maarrrrr we trouwden in traditionele kleding en dat betekend voor de vrouw helemaal in verschillende lappen stof gewikkeld zijn...ik had al allerlei visioenen van mezelf in lappen...ik kreeg zo.n "hansworst" idee..hahahah. Tja nu lach ik erom maar toen ik die bewuste dag in de spiegel keek kon ik wel janken!!! terwijl Ron mij helemaal geweldig vond!!! aaaah die mannen..... Ik heb de dag daardoor absoluut niet laten verpesten dat snap je natuurlijk wel, maar dat ik me nou zeeeer prettig voelde....nou nee!!! IK was dan ook blij dat we in de middag voor andere kleding gekozen hadden, ik had er niet aan moeten denken dat ik daar de gehele dag in had moeten rondlopen... De dag is opzich zoals ik al zei geweldig geweest maar toen moesten we nog de foto's en video gaan bekijken....gelukkig de foto's vallen heel erg mee zijn echt heel mooi geworden en valt het allemaal niet zo op maar de video liegt er niet om...weer balen om mezelf!!!! bah!!!! Eenmaal thuis ben ik verder gegaan met mijn zoektocht op het internet en was ik al een heel stuk wijzer geworden en dacht...dit ga ik ook doen!!!! Voordat ik stappen ging ondernemen heb ik ron en andere mensen in mijn omgeving verteld over mijn plannen, eigenlijk stond iedereen meteen achter mijn keuze!! dat was echt een fijn gevoel.. Alleen mijn ouders vonden en vinden de operatie een eng idee, maarja is ook logisch, je dochter gaat onder het mes... Verder steunen ze mij enorm..gelukkig en ik krijg ook alle steun van ron, hij staat echt achter me en dat moet ook anders red je het niet denk ik... Ik heb in december alle moed verzameld en ben naar de huisarts gegaan, zij vond het meteen een goed plan!!! ja wat dat betreft heb ik een geweldige huisarts die mij op zich goed genoeg kent en weet dat als ik iets doe dit wel goed doordacht heb... Ik kreeg dan ook meteen een verwijsbrief mee, de volgende dag heb ik mijn ziekenfonds gebeld, de cz zij gaven mij meteen het telefoon nummer van het ziekenhuis in belgie maaseik. Die heb ik toen ook meteen gebeld en ik kreeg een hele aardige dame aan de lijn die mij vertelde dat ik op 9 feb. 2004 moest komen voor de gesprekken met de psygoloog, die�tiste, internist en chirurg en voor alle vooronderzoeken... JAHOE!!!!! die datum stond vast... Toen begon het lange wachten van december 2003 tot feb. 2004...in die tussen tijd heb ik nog meer op internet gesurft heb alles gelezen wat er maar te vinden was over de maagband.. En ook heel veel met mensen gechat hierover en dan met mensen die al een maagband hebben, dan kom je echt alles te weten. In de tussentijd ook meer mensen uit mijn omgeving op de hoogte gesteld en ik moet zeggen dat ik helemaal geen negatieve reactie heb gehad...dat doet me nog steeds heel erg goed!!! Inmiddels werd het maar heeeel langzaam februari en de angst begon toe te slaan....zal het allemaal wel door gaan??? ben ik wel geschikt??? allerlei vragen spookten door mijn hoofd.. Eindelijk was het dan 9 feb. wij op weg naar belgie, ron, ik, en mijn beste vriendin Fien...zij wilde ook mee om mij te steunen aaaah de schatten!!! Daar aangekomen verliep alles heel vlot de gesprekken verliepen soepel en de onderzoeken ook, vond de slikfoto nog het ergste bah!! Wat smaakt die barium pap toch smerig!!! Maargoed alles beter als een slang in je keel om zo een foto te maken, dan maar en papje drinken brrrrr!!!! Als laatste had ik een gesprek met de chirurg frank claessens dit is echt een enorm leuke vent hij legt alles heel goed uit en beawoord al je vragen, hij heeft mijn laatste restje angst die dag wegenomen... Na het gesprek vertelde hij me al meteen dat de operatie ws over een week of 7 zou gaan gebeuren!!! oooh wat was ik blij.... Maar ik kreeg nog schriftelijk bevesteging thuis binnen 2 weken..je kunt je voorstellen dat ik 2 weken onder de brievenbus heb gelegen hhahahahah!!!! En ja hoor daar kwam de brief met datum 14 APRIL 2004!!!!!!!! Ik was door het dolle heen kan ik je zeggen en met mij samen ook ron en andere dierbaren!!! Twee weken later kwam ook de brief van het ziekenfonds dat alles vergoed word... Dus voor mij kan het allemaal niet meer stuk!!!! Het is inmiddels maart geworden en ik ben aan het aftellen!!!!! nog dik 4 weken!!! en dan is de grote dag!!!! Ik ben echt aan het aftellen en nog vreselijk aan het genieten van al het eten wat ik nog mag hebben hahahaha Nou totzover mijn verhaal van voor het maagbandje ik ga jullie na mijn operatie op de hoogte houden van hoe het met mij gaat!!! groetjes astrid!!!!!! |
| Astrid Theunissen -van Son, Mijn verhaal |
| Wordt vervolgd... |
 |