| Woensdag 29 maart:
Vannacht wel geslapen maar alles om me heen gehoord...een snurkende Ger die maar klaagde over een droge mond...vind je het gek Ger??? De diva in de hoek die denkt dat ze de koningin is...en op haar gemak om twaalf uur snachts nog ff de lamellen dicht doet en de kachel aandraait...pffffffff En dan Inge...met haar infuus de arme schat. Ineens voelde ze nattigheid, letterlijk, haar infuus zat niet goed en was gaan lekken... Ik werd wakker door het ploffen van een rolletje verband...ik keek opzij en zei, wat lig je nou weer te mutsen? Zegt ze hou je kop ja ik lig hier dood te bloeden whahahaha we hebben even heerlijk gelachen en dat deed bij ons allebei pijn haha...daarna wel weer geslapen. Ik mocht van mijn infuus af en ben me "lekker" gaan wassen, vergeet ik nog de deur op slot te doen...sta ik daar in mijn eva kostuum gaat de deur open whaaaaaaahahaha nou dat hebben we dan ook maar weer gehad vind je niet...ahum. Kom ik terug met mijn toilettas zie ik in de kamer dat ze met visites bezig zijn en ik hoor vragen waar is mevrouw van der Sterren? Ah daar is ze...controle bla bla bla...ja u mag naar huis hoor vandaag. *jippie* ff afgewacht met bellen want mijn drain moet er nog uit...maar bel maar vast hoor zegt Nick die drain is er zo uit...en daar was ik zo bang voor he? Ik had nog nooit een drain gehad en ik was heel erg bang dat dat pijn zou doen...maar het viel allemaal reuze mee het was ook maar een heel dun slangetje en ik heb er inderdaad niets van gevoeld. Nog ff een kopje bouillon voordat ik wegga en ook nog ff gegevens opgeschreven voor Inge gelijk mijn pen bij haar gelaten kan ze nog eens aan me denken whahahaha Ruud heeft thuis zijn koffie weggegooid toen ik hem zei dat ie mij mocht komen halen...hmmm zou hij blij zijn? Neem je een kussentje voor me mee voor in de auto? Ja dat had ie gedaan en dat maakte de rit een stuk aangenamer... Thuis wilde ik die stomme gaas vervangen voor een pleister...ging Ruud helemaal uit zijn stekker dat de wond van de drain begon te lekker...logisch natuurlijk stresss bloed WHAAAAAAAAAA. Doe nou eens rustig man die pleister zat al helemaal los in het ziekenhuis het is niet eens een pleister het is een stomme losse gaas en niet plakkende leukopor...pleister erop klaar... tussen kwart voor 11 en 11 uur zijn we thuis en ik ben om kwart over 11 helemaal kapot. Ik ga lekker naar bed... Ruud helpt me waar hij durft want hij is heel erg bang dat hij me pijn doet... Ik ga liggen en ben meteen weg...echt helemaal op... Als ik mijn ogen weer open doe is het rond 1 uur en voel ik een handje over mijn wang glijden. Blijkt dat Esmeralda al bij me zit sinds ze thuis is ze kijkt tv en is echt heeeeeeeeeeeeeeeeel blij dat ik er weer ben. Als hij ons hoort praten komt ook Ruben even bij me kijken en kroelen. Dit is het toch wel he? De onvoorwaardelijke liefde van je kinderen... Wat doet het je toch altijd weer goed als blijkt dat ze je gemist hebben... Maak niet zo heel veel mee die dag heb wel vreselijk zitten genieten van de twee hardgekookte eieren die Ruud voor me heeft gemaakt heeeeerlijk...in het ziekenhuis begrijpen ze niet echt veel van koolhydraatarm dieet...maar goed dit maakt een hoop goed. Verder heb ik niet veel trek en moet ik echt mezelf ertoe zetten om te eten... Ik wil wel trouw blijven aan het Atkins dieet dat ik volg sinds twee weken want ik ben daar dus nu al 2,8 kilo mee afgevallen en ik wil nog meer kwijt. Rustig aan dan breekt het lijntje niet, lang leve de narcose ik slaap heeeeeeel veeeeeel. Met gemengde gevoelens denk ik terug aan de vorige keer dat ik zo in bed lag, zondag 7 december 2003. Toen had ik mijn bandje net en verwachtte ik er nog heel veel van allemaal ik was er klaar voor om de strijd eindelijk een keer te gaan winnen samen met mijn nieuwste hulpmiddel. Helaas is dit dus anders uitgepakt. Maar wanneer ik hoor dat er wel een lichte ontsteking onder mijn bandje zat ben ik alleen maar heel erg blij dat ie eruit is. Ik kan me namelijk nog een aantal lotgenotenverhalen herinneren van mensen die begonnen met een lichte ontsteking en daar nog heel veel meer ellende aan over hebben gehouden... Er is mij een hoooooop ellende bespaard gebleven en ik denk dat het goed is dat ik me daar maar op blijf focussen op de momenten dat ik mijn bandje mis. Al denk ik niet dat die momenten gaan komen want ik ben heel tevreden met mijn laatste stap. groetjes Elisa |
 |