| Dinsdag 28 maart:
06:00 uur gaat de wekker ik ga douchen en aankleden en dan de laatste spulletjes nog ff in mijn tas doen. We brengen om 07:00 uur de kinderen naar Petra, maar uiteraard loopt dit iets uit...kom ik aan de deur...denk ik nog wat is het donker??? Kloppen op het raam, gaat er boven een raam open...een slaperige Marin steekt zijn koppie naar buiten en roept...komt eraan! Staat Petra in een vest bij de deur met blote benen... Ik heb me verslapen zegt ze haha, nou dan heb je mazzel dat wij er zijn hahaha red je toch nog alles op tijd! We gaan er meteen weer vandoor, want we weten niet hoe druk het is op de weg en willen niet te laat komen... Hmmm ok dit is ook overdreven...om 5 voor half 8 staan we al op de parkeerplaats... Naar binnen en dan maar ff melden...ja gaat u maar zitten het is nog vroeg u word rond kwart voor 8 gehaald. Nou dan ga ik mooi nog ff naar buiten...ff Thecla bellen die had een hele lieve sms gestuurd...ff lopen dollen nog aan de telefoon en dan toch maar weer naar binnen... Uiteindelijk worden we om ff voor 8 uur naar boven gebracht en achteraf blijkt dat er al twee keer mensen waren opgehaald door 2 dames die op de afdeling zaten waar wij naartoe moesten...VAAAAG????? Maar goed we werden samen met nog een man gedeponeerd in een wachtruimte...dan daar maar weer zitten...daar hebben we zeker een kwartier gezeten toen werd die man opgehaald... Later kwam dezelfde broeder terug om met mij even de papieren door te nemen...leuke vent kon hem nog van twee jaar terug... Dan zegt hij dat het half negen is en dat we mij klaar moeten maken omdat ik om kwart voor 9 beneden moet zijn...ZO DAN... Nou snel een zetpil hoppekeejjj nog ff een pilletje om rustig te worden, een sexy operatiekleedje aan...ooooooooh wat ben ik nerveus... Beneden bij de anesthesie nog maar een keer gevraagd of ik mijn bandje mee mag nemen...dat lijkt ze geen probleem en ze zouden het doorgeven... Stapt u maar over hoor...hmm dat is meer klimmen maar goed. Ok dan ook nog ff naar beneden schuiven met mijn billen tot het randje...pffffff hahaha ja Elisa want nu kan je het nog zelf... We mogen Elisa zeggen klinkt het dan.... Wil je je maagbandje meenemen??? Dat is toch hartstikke vies? Dan maken we het toch schoon? was daarop mijn antwoord... Op een gegeven moment vraagt de anesthesist ben je nerveus...ja nogal zeg ik. Ik voel me een beetje draaierig worden en al snel blijkt dat dit door de eerste slaapmedicatie komt. Hij pakt mijn hoofd, komt boven mij hangen en zegt, we gaan goed voor je zorgen, we zorgen dat je geen pijn hebt. Waarop ik zeg, we zorgen dat je weer wakker word. Dat gaat vanzelf we gooien er wat zuurstof tegenaan en dan kom je vanzelf weer hoor... Om een uur of 11 gaan mijn oogjes weer open. Het eerste wat ik vraag is of het laproscopisch is gelukt. Ja is het verlossende antwoord. In mijn volgende heldere moment vraag ik naar mijn maagbandje, oh dat weet ik niet ik zal even bellen. Ze verteld me dat hij bij de sterilisatie is om schoon te maken. Later word ze weer gebeld dat het bandje tijdens verwijderen te verbrand en verschroeid was om mee te geven. Ergens in de middag komt van der Harst aan mijn bed en hij verteld me dat ze het bandje hebben moeten doorknippen en dat de verpleegster hem heeft weggegooid. Ik zeg oh? Ik hoorde op de verkoever een heel ander verhaal... Ja nou ze heeft hem weggegooid en we baalden er wel van want u had er zo expliciet om gevraagd hem mee te nemen. Een paar uur later staat ineens zijn assistente aan mijn bed. Nou het is laproscopisch gelukt, ja daar was ik inmiddels al achter en daar was ik erg blij mee bedankt. Ja eh nou alles is goed gegaan verder. Hebben jullie nou nog iets kunnen vinden wat mogelijk de oorzaak van de pijn geweest zou kunnen zijn? Nee nou niet echt, nou er zat wel een lichte ontsteking onder de band, maar ja of dat nou de oorzaak van de pijn is....ok duidelijk daar wilde ze dus niet aan...en snel was ze weer weg... Ik heb dus nu wel degelijk een aantal vragen voor van der Harst...ik mag ergens in mei weer naar hem toe maar ik wil wel nog even het ��n en ander van hem weten. WAAROM heb ik mijn bandje niet meegekregen? Was er soms iets mis mee en zijn ze bang voor een zaak ofzo??? Ik wilde mijn bandje alleen maar mee omdat ik dat belangrijk vond voor mijn aflsuiting, blijkbaar zijn er mensen die daar anders over denken. Een ontsteking ok...hoe komt die daar ineens??? En waarom zou dat niet de oorzaak van de pijn kunnen zijn? Verder voel ik mij buitengewoon redelijk. Ik heb lang zoveel pijn niet als toen het bandje werd geplaatst. Dat is aan de ene kant heel logisch want er is nu wat uitgehaald, maar aan de andere kant...hij heeft er wel twee jaar ingezeten en zal hier en daar wel ingegroeid zijn geweest... En ach misschien zijn het de pijnstillers die nu heel goed hun werk kunnen doen. Ik ben tamelijk helder en kom eigenlijk tot die conclusie nadat ik zelf telefonisch heb geregeld dat mijn telefoon en tv worden aangesloten. Moet daar allerlei gegevens voor doorgeven adres, bankrekeningnummer...ik hang dan ook op en zeg...jezus wat ben ik helder. Waarop mijn gezellige buurvrouw hard begint te lachen... Inge maakt dat het bijna jammer is dat ik morgen waarschijnlijk al weer naar huis toe mag. Ze ligt hier voor comlicaties met een GBP en het lijkt of we elkaar al jaren kennen het is ZO gezellig... groetjes Elisa |
 |