| Dinsdag 14 februari: Vandaag kreeg ik weer een klote nieuwtje te verduren... Mijn opa, de enige opa die ik ooit echt heb gekend, heeft ook longontsteking...mijn wereld staat even stil. Niet na mijn oma ook mijn opa... Ik spreek met Ruud af dat we volgende week woensdag naar opa toe gaan, dan is hij vrij en kunnen we samen naar opa toe. Maar naar mate de week vordert krijg ik steeds te horen dat het slechter en slechter met opa gaat...en dat doet zeer...heel erg zeer. Vrijdag 17 februari bel ik Wim om hem te feliciteren met zijn verjaardag een beetje beladen natuurlijk maar wat moet je? Ik krijg mijn moeder en zij verteld me wederom dat het slechter gaat met opa. Nadat ik heb gesprek be�indigd heb, zegt Ruud, waar wachte je nou op? Ga je nou echt zitten wachten tot ik vrij ben woensdag? Straks ben je te laat he? Dus ik ben zaterdag met de kinderen naar Bussum gegaan, de kids bleven bij hun opa en ik ging met mijn moeder en mijn tante naar mijn opa. Jeetje wat ben ik geschrokken wat is hij mager geworden... Maar hoe ziek ook hij herkend me en dat voelt goed. Hij lacht met heel zijn gezicht ik geef hem een kus en zeg ik moest je ff zien hoor... Veel heeft opa niet aan het bezoekje, want hij is vreselijk moe, hij is vanochtend heen en weer geweest naar het ziekenhuis en dat sloopt hem zeker als je zo ziek bent. We nemen afscheid en ik zeg dag opa weltrusten ik hou van je...want hij ging slapen...hij was moe. Oma was er ook de lieverd...wel in de war...dement...oud worden heet dat. Zondag 19 februari belde Bertrand mijn broer om te vertellen dat opa niet meer wilde eten en drinken...DAT komt HEEL HARD aan...maar dat moet je accepteren en dat hebben we ook allemaal gedaan...wat een verdriet...en hoe moet je dit aan je kinderen uitleggen? Gewoon vertellen dan maar...hoe hard ook. Het afscheid wat ik van opa genomen had voelde niet goed en dus ben ik met Ruud dinsdag 21 februari nog een keer naar opa gegaan. En weer schrok ik...wat een verschil met zaterdag...zo mager...hij lag alleen maar te slapen...toen mijn moeder wegging kon ze het niet laten om ff aan hem te zitten, logisch het is haar vader. Hij werd wakker en keek rond zijn bed wie er waren. Hij herkende me weer gelukkig...hij kon niet meer praten maar zijn ogen zeiden alles... Afscheid genomen en het voelde goed deze keer. We zijn met Carina meegegaan naar huis en we zouden daar een hapje eten...de kinderen zaten goed Esmeralda zat bij Marjo en Ruben bij Anouschka en daar mocht ie blijven slapen... We hebben lekker gegeten.... Nu is het afwachten en dat is toch wel heel erg cru...opa hoeft geen pijn te lijden hij krijgt morfine en indien nodig word de dosis verhoogd... Groetjes Elisa |
 |