| Vrijdag 5 december: Om 07:00 uur vanochtend zijn we van huis weggegaan�Ruud wilde absoluut geen risico�s lopen wat betreft het verkeer� Dit bleek dus geen probleem te zijn, want om 07:20 uur waren we in het ziekenhuis en om half acht zat ik op mijn bedje� Ik kreeg te horen dat ik om 11:00 uur geholpen zou worden, niet door Dr. van der Harst, maar door Dr. de Lange� verbaasd? JA! Om 10:00 uur moet ik een tabletje diclofenac NA CF 50 mg ent. coat natrium innemen �n een half tabletje, wat nog het meeste wegheeft van een mini viagra hahahaha, een Dormicum 15 mg tablet Midazolam om slaperig te worden. En een zetpil paracetamol 1000 mg. Het is nu 09:00 uur en ik heb honger! Maar ja het is nu eenmaal zo. Er zijn net twee buisjes bloed afgenomen� Ik lig op zaal met 1 nederlandse dame die vandaag naar huis mag� Dan liggen er nog twee buitenlandse gebakkies; 1 man die liep te klagen dat hij gisteren geen eten had gekregen en vanochtend ook niet. Hij vond mij wel een aardig aanspreekpunt om dat even aan kwijt te kunnen :S. Nadat de voedingsassistente zich had verontschuldigd bleef hij een beetje mopperen. Hij had ook nog te horen gekregen dat hij nog een dag moest blijven. De (denk ik) turkse mevrouw (hoofddoek) is net opgehaald voor ��n of ander onderzoek met een rolstoel. Meneer heeft een lekker boterhammetje gekregen en is dus rustig. De gemiddelde leeftijd op deze zaal? Tja�� Wat wel heel erg leuk is is dat het best bijzonder blijkt te zijn dat je op je verjaardag in het ziekenhuis ligt hahaha. Ik zou om 11:00 uur opgehaald worden, dit werd half 12. Ik heb op de holding een infuus gekregen met vocht en 1 zakje antibiotica. Plakkers op de borst en wachten maar. Toen werd ik om half 1 naar de OK gereden. Ik kreeg het op die lange gang ernaartoe al een beetje te kwaad. Toen ik op de OK kwam moest ik van mijn bed op de operatietafel over klimmen. Toen ik daar lag was het heftig. Ik lag op die tafel onder die grote OK lamp, nog nooit zoiets gezien� Ik heb me ook nog nooit zo alleen gevoeld in een ruimte met zoveel mensen erin. De tranen biggelden over mijn slapen op mijn kussen. Toen was daar ineens boven mij hoofd het gezicht van de man die de narcotiseur zei te helpen. Ineens raakte ik een beetje in paniek�het vriendelijke gezicht zag dit en begon ineens een relaas af te steken dat mevrouw het misschien wel gezellig vond als de muziek aanbleef, vind u dat gezellig mevrouw? Een beetje verward zei ik�Ja. Mijn paniek was weg�ik weet niet eens waarom die er was. En ineens was daar weer dat gezicht, ik ga voor u zorgen mevrouw alles komt goed, doet u maar rustig. U krijgt nu van mij een kapje met puur zuurstof en via uw infuus krijgt u de narcose binnen het kan zijn dat u via het kapje wel iets ruikt of proeft. Blijft u rustig ademh�� ��ik heb het koud�ik heb vreselijk veel pijn en ik zie halve mensen als ik naar mijn voeteneind kijk� Ik krijg iets voor de pijn Morfine via het infuus 20 mg (denk ik, ik ben niet zeker van de eenheden) ik krijg ook te horen dat ik in de OK al morfine heb gehad�15 mg maar dan in mijn been. Een helder moment ik focus op de klok 15:15�dat is een sprong. Maar dan, dan krijg ik te horen dat als ik de pijn dragelijk vind ik naar de r�ntgologie gereden zal worden voor een slikfoto. Dit draait uit op een klein drama. Ik vraag, ik weer een helder moment, aan de broeder wat ik moet slikken of dat een papje is� Nee zegt hij het is een waterige substantie die wel wat chemisch smaakt�dat scheelt alweer dacht ik nog� Ik word met bed en al een kamertje ingereden en moet zelf van mijn bed op een tafel overschuiven�met mijn morfine hoofdje en de nog aanwezige pijn in mijn donder. Errug handig zo van de OK af. Dan mag ik nog iets naar beneden schuiven en word de plaat tegen mijn voeten aangeschoven en word de tafel gekanteld. Ik zie nog net als ik naar de monitor kijk een beeld van wat mijn maag en MIJN bandje moet zijn�en ben bang dat ik val en hou mij vast waar ik maar kan aan de tafel. Vervolgens krijg ik een rietje in mijn mond en neem een slok. Gatver wat is dit goor. Even flink doordrinken meid dan ben je ervanaf! Ok weer het rietje in mijn mond ik neem een paar slokken begin te kokhalzen en hoor de broeder zeggen oh ze moet braken, net op tijd heeft hij een spuugbakje onder mijn kin (echt verbazend snel�) en ik kots alles weer uit. Oh ze geeft bloed op zegt de r�ntgologe, ja zegt de broeder dan weer, dat is oud bloed. Versuft kijk ik in het bakje en ja het ziet er een beetje bruin rood uit� Dan word mij verteld dat het wellicht beter is als ik loop naar het bed en daar dan weer inklim, ondersteund door de r�ntgologe en de broeder. Ik grijp ze waar ik ze grijpen kan, want protesteren daar sta je niet bij stil als je zo duf bent van de narcose en de doses morfine, en ik schuifel naar mijn bed toe. Het is gedaan en ik word weer op de gang gereden. Gezien de (blijkbaar) aanzienlijke hoeveelheid morfine die ik heb gehad, blijft de broeder bij mij in de buurt ik voel hem gewoon naar mij kijken en ja hoor iedere keer als ik mijn ogen open doe zie ik hem naast mijn bed� Hij verteld mij nog iets over morfine en wat dat met je doet� Het enige wat mij opvalt en minstens zo beangstigd is, dat ik lekker wegzak en vervolgens wakker schrik omdat ik �vergeet� adem te halen, dus dat zal wel zijn wat hij me net probeerde te vertellen, want als ik dit tegen hem zeg knikt hij alleen maar en glimlacht flauw. Ik focus in een helder moment weer even op een klok het is 16:45 uur. Dan word ik opgehaald en teruggebracht naar zaal, ik krijg een paracetamol zetpil en lig heerlijk in mijn bed, onder twee dekbedden� Dan hoor ik ineens een wel heel bekend stemmetje om 17:30 op de gang: Esmeralda, met Ruben en Ruud komt ze de kamer binnen. Wat is het heerlijk om ze te zien en vast te houden. Met pijn en moeite schuif ik naar de linkerkant van mijn bed, zo kunnen de kids ombeurten aan mijn rechterkant naast me liggen en met me kroelen, dit is fijn. Ruud vind het maar eng omdat ik net heb laten zien waar de wondjes zitten en dat met name Esmeralda daar steeds erg dichtbij zit. Ik verzeker hem ervan dat dit gaan kwaad kan en ik voornamelijk pijn heb aan de linkerkant. Later horen we van een arts, die verteld dat ze bij de operatie is geweest, dat dat kan kloppen omdat ze aan de linkerkant de dikste buis hebben gehad. Later verscheen er nog een arts aan mijn bed die vertelde mij dat mijn slikfoto goed was en dat ik iets van mijn dieet mocht hebben�ik wilde alleen maar water want ik had gruwelijke dorst, dat mocht als ik maar kleine slokjes nam en rustig dronk� Toen was het snel 19:30 en was het bezoekuur afgelopen, dag lieve kindjes van me tot morgen�drama groot verdriet we willen bij jou blijven�moeilijk dus� Er was al een paar keer gevraagd of ik al drang voelde om te plassen, nee dat had ik niet. Om 21:00 uur was dat dan toch eindelijk wel zo, dan krijg je dus het eindeloze verhaal met de Po, WIE HEEFT DAT DING UITGEVONDEN????? En erger nog WIE HEEFT BEDACHT DAT DAT VOOR IEDEREEN WERKT OP BED????? Uiteindelijk werd de po op de stoel gezet en mocht ik mijn bed uit om daar dan op plaats te nemen� Toen ik weer terug ging in bed werd ineens flink beroerd en had ik zelf net op tijd het spuugbakje te pakken, hmmm blijft lekker bitter en gruwelijk die contrastvloeistof� Er gaat bij de verpleging gelukkig gelijk een lichtje branden en ze geeft me iets tegen misselijkheid via mijn infuus. Ook krijg ik nog een zetpil, ik mag nog wel ��n keer morfine maar dat wil ze me nu nog niet geven omdat ik al zoveel gehad heb� Wat me ook opvalt is dat ademhalen pijn doet� Rond twee uur �s nachts krijg ik dan nog een shot morfine in mijn been, en een nieuw zakje aan mijn infuus, dan ga ik weer slapen. Ik slaap veel maar ben dan ook veel wakker, ik heb af en toe nog steeds het idee dat ik wakker schrik omdat ik �vergeet� adem te halen. Ik kom al met al redelijk de nacht door. Groetjes Elisa |
 |
 |
 |
 |