Jete o moj jete,
hapmi krahet vete,
se dua te te gezoj,
dhe mire te te kaloj.
Bote o moj bote,
hapmi rruget sot.
Qe me ty te c�mallem,
dhe zotit ti shpallem.
Lumturi o lumturi
hapmu ne vertetesi.
Qe ta di te verteten
sepas teje ditet mu treten.
Qiell more qiell.
Nxirre fundin me diell,
dhe te verteten me trego,
me thuaj beso beso.
Dashuri o dashuri,
perse me lendove ne rini,
o zot ti mua me ndihmo,
dhe ne rruge te drejte me co.
Dua
Dua te iki
nga kjo bote gjakatare.
Nga keto vrasje te pa skrupullta
nga kjo jete mizore.
dua te pushoj,
se jam lodhur nga kjo jete.
Te zhytem ne qetesi,
te rri ne qiell me rete
C�menxyre
I kerkova ndihme
diellit
qe te me mbronte
nga djallezite e nates
Perse te dua
Te degjoja ne heshtje.
Mendoj kurre s�heshti,
zerin e embel e ndjej,
deri sa nis e flej.
Por jeta perse na ndau,
dhe lotin kurre se thau.
Pse kurre s�me kuptoje,
dhe ndjenjat s�mi lejoje,
Me mire te me kryqezosh,
se kaq te me lendosh.
Se di nese zemres tate i mungoj,
sepse pa ty s�gezoj.
Ndoshta per ty s�jam askush,
por s�te lejoj te me lendosh.
Dhe kerkoj dicka prej teje,
qe te mos largohesh prej meje,
sepse pa ty jeta s�vazhdon,
dhe e zhgenjyer shkon.
Akoma
Jo nuk te harroj,
mundohem por me kot,
sepse sa here qe te kujtoj,
syte me mbushen me lot.
Sepse dhe jeten do te jepja per ty,
se vec me ty rashe ne dashuri,
une vec me ty u dashurova,
dhe vec per lumturine tone luftova.
Perse me lendoje me thoje s�te dua,
perse me lendoje mua.
kur une te doja,
dhe akoma te dua�
Nje dite ne kete jete
te njoha une ty.
Por djalli i pajete
me qorroi ne sy.
Dhe syri im i lodhur,
e shikoi vetmine.
Dhe jeta e shterrur
Mallkoidashurine.
Dhe djalli kaq donte,
te mbertheu ty.
E la trupin tim,
i la syte e mi,
Dhe syte kur shikuan,
s�te pane rreth e rrotull.
Veten e mallkuan,
mbeten te perlotur.
Dhe kjo dite e gjate
nje jete paska qene.
Dhe dielli i nxehte
lotin dot se than.
I pa fajshem;
Jetoj ne kete bote,
por i pa kenaqur jam.
Se vetmine e djallit,
shoqe ketu e kam.
Dhe jeta e djallezuar,
me ndihmon pa mase.
Kerkon t�me mashtroje,
gezimin te ma vrase.
Dhe loti i nxehte,
perse nuk thahet.
Por shkon si rreke,
dhe dot nuk ndalet.
Dhe mendja e cilter e imja,
defren me logjiken.
Se ky djall i mallkuar,
ia ka kallur friken.
Ngushellim :
Padashur lulen e shkela.
Pa aromen e saj ngela.
Pa zbukurimin vezullues,
pa kopshtin krenues.
Mbeta pa bukurine e saj,
dhe u pendova pastaj.
Se shume syri me te u mesua.
Me dukej si me pershendeste mua.
Por si per ta kujtuar,
nje lule tjeter kam leshuar.
Dhe e shoh se dalengadale,
bukuri dhe kjo do marre.
Por vetja ime u pikellua,
se lulja e pare u harrua.
Dhe vetem kur jam vetem e kujtoj,
aromen e saj po e harroj.