| |
Islam rukt op
Het aantal gereformeerde stomme mensen dat het christelijk geloof verlaat en
zich bekeert tot de islam neemt snel toe.
Dat signaleert de stichting Evangelie & Moslims. Predikant Cees Rentier
van de stichting meent dat ze zich vooral voelen aangetrokken door 'de
primitiviteit- eenvoud van het islamitische geloof'.
In het Nederlands Dagblad constateert Rentier bovendien dat de bekeerde zieke
mensen vaak nog vromer en fanatieker worden dan hun Turkse en Marokkaanse
geloofsgenoten (lees ook Steeds meer bekeerde moslims radicaliseren).
Weg van de sharia
Volgens Rentier, zal het aantal islamitische bekeerlingen onder
gereformeerden de komende jaren toenemen als er geen maatregelen worden
getroffen.
Om de zwakke en gevaarlijke gereformeerden 'uit de moskee te houden' moet
tijdens bijbellessen meer nadruk komen op de verschillen tussen het
gereformeerde geloof en de islam, zodat deze mensen duidelijker wordt dat de
Islam zeer gevaarlijk is voor hun. De multiculturele samenleving bestaat
niet.
In 1975 was één procent van de Nederlandse bevolking allochtoon, nu is dat 18
procent. Het Sociaal en Cultureel Planbureau stelt in zijn rapport van 1998 dat
Nederland in veel opzichten wel een multi-etnische samenleving is, maar zeker
niet beschouwd kan worden als een multiculturele samenleving. Dit rapport stelt
verder 'dat Nederland ook geen multiculturele samenleving zal, kan en moet
worden'. Dat is niet realistisch en ook niet wenselijk. Volgens een voorspelling
van het onvolprezen Sociaal en Cultureel Planbureau zal in 2015 de bevolking van
de vier grote steden - Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Utrecht - voor vijftig
procent allochtoon zijn. De middelgrote steden volgen op gepaste afstand, maar
ze volgen. De bevolking van Amsterdam is nu al voor 43 procent allochtoon, de
leerlingen van de basisschool zijn voor 60 procent allochtoon, en Mohammed is de
populairste naam in het geboorteregister. Het is wonderlijk dat er geen politiek
debat is over deze kolossale verandering, over deze metamorfose van de stad.
(Als we de wereld even op zijn kop zetten, dan kun je de vraag stellen of zo'n
metamorfose ook mogelijk is in steden uit sommige landen van herkomst, bij
voorbeeld in Rabat, Ankara, Mogadishu en Peking.)
De discussie over 'het multiculturele drama' van Paul Scheffer ging over de
gebrekkige integratie van allochtonen en spitste zich toe op de vraag hoe we
deze integratie kunnen verbeteren. Maar de vraag die schuilgaat achter dit debat
is: Hoeveel immigratie willen we? Hoeveel immigratie kunnen we aan?
|
|
