The future of Democrat Party

ยิ่งดวงชะตาของ ทักษิณ ชินวัตร มาแรงเท่าไหร่...มันก็กลาย เป็นการกดดันดวงชะตาของ พี่ชวน หลีกภัย ให้ทรุดลงไปเท่านั้น... เลือกตั้งซ่อมที่เพิ่งผ่านไปที่ ประชาธิปัตย์ ร่วงผล็อยๆ...สุด ท้ายมันก็คงวกมาสรุปถึงการอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ของอดีตนายกฯ ชวน หลีกภัย จนได้...

อันที่จริงว่าไปแล้วก็น่าเห็นใจพี่ชวนท่านพอสมควร...เพราะว่า อะไรที่มันเสื่อมลงไปในความเป็นพรรคประชาธิปัตย์นั้น...จะว่าเป็นเพราะน้ำมือของพี่ชวนก็คงไม่ได้ โดยทางตรงกันข้าม...ถ้าหากไม่อาศัยบุญญาธิการ แต่ชาติปางก่อนที่พี่ชวนท่านตักบาตร โดยวิธีเอายาเสน่ห์ใส่บาตรพระมาช่วย รั้งอะไรต่างๆ เอาไว้...ไม่แน่นักว่าประชาธิปัตย์วันนี้อาจจะรูดมหาราชยิ่งกว่า ปัจจุบันหลายเท่า...พูดง่ายๆ ว่า...ความเสื่อมของพรรคประชาธิปัตย์ภายใน 3 ปีที่ผ่านมานั้น น่าจะเสื่อมเพราะทิศทางนโยบายเป็นหลัก ไม่ใช่เสื่อมเพราะหัวหน้าพรรคผู้ยังสามารถเรียกเสียง กรี๊ดด์ด์ จากใครต่อใครได้จนถึงบัดนี้...นโยบายที่เน้นการ เลื่อนไหลตามกระแสโลกาภิวัตน์ เป็นหลัก นโยบายที่ตอบสนองกับความต้องการทางการค้าและการลงทุนของต่างชาติจน กลายเป็นการกระตุ้นให้เกิดกระแสชาตินิยมภายในไปทั่วทั้งประเทศ นโยบายที่ให้ความสำคัญกับหัวขบวนทางเศรษฐกิจมากจนกลายเป็นการ ขาดความสนใจต่อชนชั้นล่างในหลายต่อหลายกรณี...ฯลฯ

แล้วถ้าหากถามว่า...นโยบายเหล่านี้นั้น...ใคร? เป็นผู้ผลักดันให้พรรคประชาธิปัตย์เคลื่อนไหวไปในทิศทางนี้...คำตอบนั้นค่อนข้างชัด ว่า...คงไม่ใช่พี่ชวน หลีกภัย เด็ดขาดที่จะสามารถสร้างสถาปัตยกรรมทางความคิดในเรื่องระดับข้ามชาติได้ด้วยตัวของตัวเอง สำหรับพี่ชวนนั้น ถ้าจะให้สร้างสถาปัตยกรรมในระดับออกแบบบ้าน...ยังยากแล้ว หนักมาทาง จิตรกรรมภาพพิมพ์ คือเอาไว้ดรออิ้งเขียนภาพลายเส้นต้นไม้ใบหญ้า หน้าตาใครต่อใครนั้นพอได้...แต่ระดับที่ไปคว้าเอานวัตกรรมว่าด้วยการ ไหลออกไหลเข้าของเงินทุนเสรีนั้น...พี่ชวนไม่น่าจะเก็ต...หรือระดับที่ค้นคิดนวัตกรรมระดับน่าขนลุกออกมาเป็นนโยบายระดับภูมิภาคอาเซียนว่าด้วยเรื่อง เฟล็กซิเบิล เอนเกจเมนต์ ก็ไม่น่าจะใช่พี่ชวนอีกนั่นแหละ...สรุปง่ายๆ ว่าอะไรต่างๆ ที่เป็นสาเหตุทำให้พรรคประชาธิปัตย์เสื่อม มันน่าจะมีที่มาจากนวัตกรรมทางความคิดของบรรดาพวกนักเรียนหัวนอกทั้งหลายในพรรคประชาธิปัตย์นั่นเอง ไม่ว่าอภิสิทธิ์ ธารินทร์ ศุภชัย สุรินทร์...ฯลฯ หรือบรรดากลุ่มบุคคลที่ใครต่อใครเชียร์ให้พรรคประชาธิปัตย์ควักออกมาขาย แทนพี่ชวนในขณะนี้นั่นเอง...

ด้วยเหตุนี้การ คิดง่าย-ทำง่ายในห้วงวิกฤติของพรรคประชาธิปัตย์ด้วยการคิดจะเปลี่ยนหัวหน้าพรรค โดยมองไม่เห็นความเสื่อมทาง นโยบายที่มันไม่ได้เสื่อมกันแค่ระดับภายในประเทศเท่านั้น แต่เสื่อมกันในระดับโลกชนิดที่เกิดการปริแยกของระบบโลกาภิวัตน์ เกิดความเสื่อมต่อระบบการค้าเสรีที่ไม่เป็นธรรม กันจนจัดประชุมองค์การระดับโลกแทบไม่ ได้...ฯลฯ ก็สะท้อนให้เห็นว่าภายในพรรคประชาธิปัตย์ยังขาดข้อสรุปที่แจ่มชัดว่า กบ นั้นตายด้วยสภาพแวดล้อมชนิดไหน...???

ถ้าหากให้ชั่งน้ำหนักสาเหตุที่ทำให้พรรคประชาธิปัตย์เสื่อมระหว่างบทบาทหัวหน้าพรรค...กับบทบาทของเศรษฐี นายธนาคาร นักเรียนหัวนอกที่เข้ามาอาศัยชายคาของพรรคประชาธิปัตย์แล้ว...พี่ชวน หลีกภัย ไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ทำให้พรรคประชาธิปัตย์ตกต่ำหนักที่สุดน่าจะได้แก่บรรดาธารินทร์ อภิสิทธิ์ สุรินทร์...ทั้งหลายนี่แหละ แล้วถ้าหากไปคิดดันคนเหล่านี้มาเป็น...จุดขาย...อันนี้ต้องเรียก ว่าเสร็จทักษิณ ยาวไประดับเกิดมาเป็นสุธีสามสี่ชาติก็ไม่น่าจะกลับมาใหญ่ได้ เพราะไทยรักไทยภายใต้การนำของทักษิณ ชินวัตร นั้นไปไกลระดับคิดปรับฐานประเทศกันใหม่แล้ว ยกระดับเคียงบ่าเคียงไหล่ทางด้านทิศทางนโยบาย ระดับเดียวกับมหาเธร์ โมฮัมหมัด กันเลยทีเดียว...ปัญหาของประชาธิปัตย์จึงไม่ใช่แค่เปลี่ยนตัวหัวหน้าพรรคแล้วจะรักษาได้ทุกโรค ก็หาไม่...??? จะกอบกู้บทบาทของพรรคในวิธีใดที่น่าจะเข้าท่า...สงสัยคงต้องลากต่ออีกซักวัน...

อันที่จริงสิ่งที่น่าจะถือเป็นจุดแข็งของพรรคประชาธิปัตย์มาโดยตลอด...ก็คือบรรดานักการเมืองท้องถิ่นที่วางรากปักฐานมาจากพื้นฐาน ความรู้สึกง่ายๆ ของประชาชนจังหวัดต่างๆ จนประชาธิปัตย์แทบจะกลายเป็น ศาสนาชนิดหนึ่งสำหรับประชาชนในจังหวัดภาคใต้แทบทั้งสิ้นนั่นแหละ...การเติบโตมาจากพื้นฐานความรู้สึกแบบง่ายๆ เช่น ความรู้สึกไม่ชมชอบเผด็จการ ความผูกพันกับวัตรปฏิบัติของนักการเมืองที่ไม่ค่อยมีอาการ สวิงไปในทางใดทางหนึ่ง ความเข้าใจการเมืองแบบชาวบ้านที่ไม่มีความจำเป็นจะต้องมองหาอะไรที่มันลึกซึ้งมากนัก...ฯลฯ สิ่งเหล่านี้ก็คือฐานรากของความเป็นประชาธิปัตย์ที่ไม่สามารถโยกคลอนได้ง่ายๆไม่ว่าการเมืองจะพลิกผัน หรือแม้กระทั่งเกิดอาการสวิงทางการเมืองเพียงใดก็ตามที...

แต่ภายใต้จุดแข็งที่ว่า...มันก็มีความเป็น จุดอ่อนภายในตัวของมันเองอยู่ด้วยเช่นกัน นั่นก็คือ...เมื่อสภาพแวดล้อมของประเทศไทยและของโลกมันเปลี่ยนแปลงรวดเร็วยิ่งขึ้นเรื่อยๆ คุณสมบัติที่เติบโตมาจากพื้นฐานท้องถิ่นที่ว่า...มันไม่สามารถยกระดับไปอธิบายความลึกซึ้งของการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมใหม่ๆได้ทันเวลา พูดง่ายๆ ว่า...ถึงแม้นจะประสบความสำเร็จในการรักษาฐานการเมืองในระดับท้องถิ่น แต่เมื่อมาถึงระดับชาติหรือระดับโลก...ความผันผวนต่างๆน่าจะทำให้นักการเมืองในพรรคประชาธิปัตย์ค่อนข้าง...งง...หรือ ตามไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลงที่มันมีอัตราเร่ง เร็วขึ้นเรื่อยๆ...ภายใต้ความมึนงงที่ว่า...พรรคประชาธิปัตย์ได้ใช้วิธีง่ายๆ ตามแบบฉบับพรรคการเมืองแทบทุกพรรคในอดีตที่ผ่านมา...หรือใช้ความ เป็น ประสบการณ์นิยมแก้ปัญหาด้วยการดูดหรืออม ใครก็แล้วแต่ที่ตัวเองคิดว่า สามารถนำมาใช้ตอบคำถามถึงรายละเอียดที่ลึกซึ้งของสถานการณ์การ เมืองเศรษฐกิจสังคมในระดับที่ตัวเองเข้าใจไม่ได้ ในแบบนำเข้ามาเป็น แท่งๆ และอาศัยประสบการณ์นิยมอีกนั่นแหละ...ไปวัดคุณภาพสินค้านำเข้าใหม่ๆ เข้ามาเสริมจุดอ่อนภายในพรรคไม่ว่านายธนาคารชื่อดังๆ ผู้เชี่ยวชาญธุรกิจที่มีชื่อเสียง ข้าราชการประจำ ที่ไต่เต้าขึ้นมาตามระบบเดิมๆ นักวิชาการที่ต้องการไต่เต้ามาสู่วงการการเมืองแบบเน้นความปลอดภัยเป็นที่ ตั้ง...ฯลฯ

ความเป็นพรรคที่มีระบบเปิดค่อนข้างมากกว่าพรรคการเมืองอื่นที่ผูกระบบเอาไว้กับตัวบุคคล หรือหัวหน้าพรรคเป็นหลัก...ทำให้บทบาทของบรรดานายธนาคาร นักการเงินการคลัง อดีตข้าราชการประจำ นักวิชาการกระแสหลัก ฯลฯ สามารถสร้างบทบาททางด้าน ทิศทางและนโยบายพรรคได้ในแบบครอบคลุมหรือครอบงำทิศทางของพรรคอย่าง...สิ้นเชิง แม้นว่าฐานทางการเมืองจะอยู่ในมือของ นักการเมืองท้องถิ่น แต่ฐานทางความคิดของพรรคกลับอยู่ภายใต้บรรดาพวกนิยมโลกาภิวัตน์ หรือบรรดานักวิชาการนักคิดที่ถูกครอบงำโดยทัศนคติแบบอาณานิคมแทบทั้งสิ้น ยิ่งบทบาทของนักการเมืองท้องถิ่นในพรรคประชาธิปัตย์แข็งแกร่งยิ่งขึ้นเท่าไหร่...ก็ยิ่งกลายเป็นเครื่องมือทางการเมืองของกลุ่มนักคิดแบบอาณานิคม...มากขึ้นเท่านั้น...

ความสมถะ อดทน สม่ำเสมอในวัตรปฏิบัติ...ตลอดระยะ เวลาเกือบ 3 ทศวรรษของท่านอดีตนายกฯ ชวน หลีกภัย จึงกลายสภาพ เป็นแค่ช่องทางในการขับเคลื่อนแนวความคิดในการครอบงำอาณานิคมทางการเมืองเศรษฐกิจสังคม ผ่านพรรคประชาธิปัตย์ด้วยการนำเสนอสถาปัตยกรรมทางการเงิน นวัตกรรมทางเศรษฐกิจ การศึกษา .หรือในทุกๆ เรื่องได้คล่องตัวเต็มที่ การเปิดวิเทศธนกิจโดยปราศจากการเตรียมเครือข่ายป้องกันทางการเงินการคลังเอาไว้ล่วงหน้า การสร้างความสับสนในนโยบายต่างประเทศแบบกลับไปกลับมา การอัดฉีดเงินนับเป็นแสนๆ ล้านบาทลงไปที่หัวขบวนทางเศรษฐกิจเป็นหลัก...ไม่ใช่รากฐานความคิดที่เกิดจากนักการ เมืองท้องถิ่น แต่เกิดจากนักธุรกิจ นักวิชาการและอดีตข้าราชการประจำ...ที่เติบโตมาจากทัศนคติที่ถูกครอบงำเอาไว้ตั้งแต่แรก

การที่นักการเมืองท้องถิ่นตามไม่ทัน...หรือขาดข้อมูลด้านลึก ขาดทฤษฎีและความรู้ใหม่ๆ และมักจะต้องอาศัยประสบการณ์นิยมเข้าไปวัดตัดสินคนนอกที่หลั่งไหลเข้ามาในพรรคเป็นสายๆทำให้พรรคประชาธิปัตย์กลายเป็นพรรคการเมืองของคนใต้ที่รักฝรั่งหรือกลายเป็นพรรคท้องถิ่นนิยมที่อยู่ภายใต้การขึ้นตรงต่อทุนนิยมโลก เต็มไปด้วยภาพอันสับสน...และก้าวไปสู่ความเสื่อมไม่ใช่แค่ในระยะสั้นๆ.แต่สามารถยาวนานมากกว่าครั้งใดในประวัติศาสตร์ของพรรคประชาธิปัตย์ก็ได้...ถ้าหากยังไม่สามารถค้นหาเหตุปัจจัยของความเสื่อมได้ชัดเจนจริงๆ.

อันที่จริงภาพอันสับสนในแบบ ใส่สูทแต่ยังขี่ควาย เอา คอมพิวเตอร์ มาเก็บข้อมูลการทำแกงไตปลา อันเป็นภาพของการผสมกัน ระหว่างบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นที่โตมาจากประสบการณ์นิยม กับบทบาทของแนวคิดทางการเมืองที่ถูกสั่งตรงมาจากอิทธิพลโลกนั้น...ไม่ได้เพิ่งมาเกิดขึ้นในยุคที่พี่ชวน หลีกภัย ขึ้นมาเป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์...ในยุคที่ ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช เป็นหัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ...ลักษณะแบบผสม คล้ายๆ กันนี้ก็เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในช่วงนั้น ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช ผู้รับเอาความคิดแบบ สั่งตรงมาจากบทบาทของนักกฎหมายหัวนอกหรืออดีตเอกอัครราชทูตไทยประจำกรุงวอชิงตัน ก็สามารถอาศัยการเชื่อมต่อระหว่าง นักการเมืองท้องถิ่น กับแนวคิดแบบอาณานิคม สร้างบทบาทของพรรคประชาธิปัตย์ขึ้นๆ-ลงๆ ภายใต้กระแสการ เมืองโลกยุค สงครามเย็นมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว...แต่ ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช นั้นมีความแตกต่างไปจากพี่ชวน หลีกภัยของเราตรงที่ไม่ได้เติบโตจากลูกชาวบ้านหรือจบแค่เนติบัณฑิตในเมืองไทยเท่านั้น แต่ใกล้ชิดกับอิทธิพลความคิดของอเมริกันในชนิดที่อดีตทูตอังกฤษประจำกรุงเดลฮีเกิดความงุนงง...ที่ไม่สามารถคว้าตัว ม.ร.ว.เสนีย์ ปราโมช ที่เดินทางผ่านอินเดียเข้าไทยได้ทันท่วงที...ว่าที่นายกรัฐมนตรีไทยยุคที่ประเทศไทยต้องหาทางดิ้นให้หลุดจากการตกเป็นประเทศอาชญากรสงคราม ตามญี่ปุ่นจึงมีความเป็นอเมริกันมาตั้งแต่ต้น มีความ เป็นเสรีนิยมในระดับที่เคยเขียนบทความวิพากษ์วิจารณ์การถือสันโดษในศาสนาพุทธว่า เป็นตัวขัดขวางการพัฒนาระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมได้ อย่างคมคายพอสมควร...ต่างไปจากพี่ชวน หลีกภัย ที่โตมาจากความเป็นท้องถิ่นโดยแท้ และจะต้องอาศัยแค่ประสบการณ์นิยมเท่านั้นไปแยกแยะเอาเองว่า อดีตนายธนาคาร นักธุรกิจข้ามชาติ นักวิชาการรุ่นเก่า-รุ่นใหม่...ที่เข้ามาสู่พรรคประชาธิปัตย์นั้น...จะเอาวางไว้ตรงไหน...หรือจะให้มีบทบาทเช่นใดใน พรรคดี...

บทบาทที่ต่อเนื่องกันระหว่างรัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน...ครั้งที่ 2 กับ รัฐบาลชวน หลีกภัย...ครั้งที่ 1 จึงทำให้เกิดลักษณะผสมใส่สูทขี่ ควายอย่างที่ว่าและความเสื่อมของพรรคประชาธิปัตย์นับจากนั้นเป็นต้นมา...ก็ไม่ได้เสื่อมลงไปเพราะขี่ควายไม่เป็น หรือไม่ได้เสื่อมเพราะนักการเมืองท้องถิ่นพ่ายแพ้ หรือฐานการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นเปลี่ยนความนิยม...ทุกสิ่งทุกอย่างยังแข็งแกร่งต่อเนื่อง แต่ความเสื่อมหรือเหตุปัจจัยสำคัญที่สุดน่าจะมาจากสูทที่ใส่อาจจะไม่เข้าท่าหรือแนวคิดทางเศรษฐกิจ การเงิน การคลัง การต่างประเทศ...ฯลฯ ได้รับการพิสูจน์แล้วว่า...ไม่สามารถนำเอามาใช้รับมือกับวิกฤตการณ์ได้ถนัด ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าความเป็นอาณานิคมกลับเพิ่มขึ้น...หรือความพ่ายแพ้ไม่ได้เกิดจากเสน่ห์ของพี่ชวนลดลง แต่พ่ายแพ้เพราะทิศทางนโยบายภายใต้นักคิด นักการเงิน นักการต่างประเทศที่ครอบงำนโยบายพรรค...ไม่ประสบความ สำเร็จนั่นเอง...

ด้วยเหตุนี้ถึงแม้นจะเปลี่ยนตัวหัวหน้าพรรค เอาอภิสิทธิ์ขึ้นมาขายแทน ชวน หลีกภัย กันจริงๆ...ขายแม่หม้ายในกรุงเทพฯบางส่วนก็อาจจะพอขายได้บ้าง...แต่ก็จะไม่มากเหมือนกับแต่ก่อน เพราะความหล่อนั้น นอกจากกินไม่ได้แล้ว ...มันยังจะหลุดร่วงไปตาม ความชราได้ง่ายมาก แล้วถ้าหากยังคิดขายอภิสิทธิ์แบบคิดง่าย-ทำง่ายต่อไป...ฐานการเมืองท้องถิ่นที่ต้องอาศัย พี่ชวน เป็นตัวขาย มันจะพังพินาศไปขนาดไหนก็ไม่ทราบ หรือความพยายามแก้ไขความเสื่อมในแนวนี้...อาจจะยิ่งทำให้เสื่อมหนักเข้าไปใหญ่ แพ้กันในระดับยาวนานอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ประชาธิปัตย์ก็ไม่แน่ เพราะฉะนั้นสูตรหยาบๆ ง่ายๆ คิดจะเปลี่ยนม้าโดยไม่มองถึงเหตุปัจจัย...ไม่นึกถึงบุญญาบารมีที่พี่ชวนเคยสร้างเอาไว้กับพรรคประชาธิปัตย์มาจนถึงทุกวันนี้...รับรองว่า...ทักษิณสบาย ดีไม่ดีสองพรรคใหญ่ในวันข้างหน้าอาจจะเหลือแค่ไทยรักไทย กับชาติไทยพัฒนา ใครจะไปรู้

แน่นอนว่า...ประวัติศาสตร์พรรคประชาธิปัตย์ ที่ยาวนานมาเกือบครึ่งศตวรรษเข้าไปแล้ว คงจะมีฤทธิ์พอ ที่จะไม่ทำให้พรรคการเมืองนี้ สูญสลายลงไปง่ายๆ... แต่ตราบใดที่พรรคประชาธิปัตย์ ยังไม่สามารถค้นพบเหตุปัจจัยหลัก ที่ทำให้ตัวเองเสื่อมหรือพ่ายแพ้ได้ทันเวลา...โอกาสที่ จะสาละวันเตี้ยลงไปเรื่อยๆ นั้น ก็น่าจะมีอยู่อย่างต่อเนื่องเสมอๆ

การรอจังหวะให้ทักษิณหลุดจากการเมืองไป 5 ปี แล้วค่อยฟื้นเกียรติภูมิของพรรคภายใต้การนำของไม่ว่า ชวน หลีกภัยหรือ อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ก็แล้วแต่...ก็ยังคิดหยาบไปหน่อย ทักษิณนั้นไม่ว่าจะอยู่หรือไป...หรือจะเกิดอะไรขึ้นตามมาหลังจากรู้ว่าทักษิณไปหรือ อยู่.โอกาสที่พรรคประชาธิปัตย์จะกลับมาครองความยิ่งใหญ่ เอางูเห่ามาผสมกับงูบองหลา แถมงูจงอางอีกต่างหาก...ก็ยากที่ประชาธิปัตย์จะฟื้นกลับคืนมาได้ภายใต้แนวนโยบายที่ยังไม่เปลี่ยนไปจากเดิม...

ถึงทักษิณไป...แต่การเมืองจะหลุดไปสู่บรรยากาศอีกระดับหนึ่งค่อนข้างแน่ คือบรรยากาศที่ทิศทางนโยบายในแบบที่ทักษิณหรือ พรรคไทยรักไทย...คว้าเอาไปเป็นจุดขายของตัวเองในประเด็นต่างๆนั้น มันจะถูกผลักดันต่อไปโดยใครก็แล้วแต่...แม้กระทั่งใครที่ไม่ได้มาจากพรรคการเมือง...ก็ยังมีโอกาสเป็นไปได้ เพราะโดยแนวโน้มของโลกแล้ว ทิศทางนโยบายในแบบที่นักธุรกิจ นักวิชาการ อดีตข้าราชการประจำครอบงำเอาไว้เป็นทิศทางนโยบายของพรรคนั้น มัน...กำลังแพ้...ในระดับโลก ในชนิดที่ไม่มีโอกาสหวนกลับคืนแบบเดิมได้ใหม่ นอกจากจะต้องมีการแก้ไขสาระหลักๆ ของทิศทางกันอีกเยอะหรือระบบอาณานิคมแผนใหม่ โดยเสรีนิยมใหม่นั้น มันกำลังถูกปรับแก้กันอยู่ในการเมืองเศรษฐกิจระดับโลกไปแล้ว...ดีไม่ดี ว่าที่ผู้อำนวยการดับเบิลยูทีโอรอบล้างชาม อย่างคุณศุภชัย พานิชภักดิ์ อาจจะไม่มีโอกาสล้างชาม ก็ไม่แน่...

อันที่จริงแล้ว...สิ่งหนึ่งที่นักการเมืองท้องถิ่นในแบบพี่ชวน หลีกภัย...สุเทพ เทือกสุบรรณ ไตรรงค์ สุวรรณคีรี...ฯลฯ มีอยู่ในตัวเอง น่าจะถือเป็นทรัพยากรทางจิตใจที่สำคัญที่สุดในการปรับแก้นโยบายพรรคกันใหม่ จิตวิญญาณที่ผูกพันกับท้องถิ่นตัวเอง ถ้าหากมีความลึกซึ้งพอ มันสามารถขยายไปสู่ความกลมกลืนกับจิตวิญญาณของประเทศได้เช่นกัน ซึ่งมันต่างไปจากทัศนคติแบบอาณานิคม ที่แม้นจะใส่สูทดูดี...หรือเข้าใจทฤษฎีการเมืองเศรษฐกิจในระดับอินเตอร์เพียงใดก็แล้วแต่...แต่มันมักจะหดแคบกลายเป็นทัศนคติแบบอาณานิคมได้เสมอๆ เพราะโดยเนื้อแท้ มันมักจะไม่ค่อยมีพลังทางด้านจิตใจมาช่วยเสริม

ความเสื่อมของประชาธิปัตย์ในขณะนี้.ไม่ได้เสื่อมเพราะชวน หลีกภัย เพราะสุเทพ เทือกสุบรรณ เพราะไตรรงค์ สุวรรณคีรี...แต่น่าจะเสื่อมเพราะทัศนคติของบรรดาบุคคลที่ใครต่อใครในพรรคประชาธิปัตย์คิดจะใช้มาเป็นจุดขาย แทนชวน หลีกภัย ในระยะนี้นั่นแหละ และถ้าหากยังคิดไปเอาเหตุปัจจัยที่ทำให้เสื่อมมาขายกันอีกที.ประวัติศาสตร์ของอาณาจักรที่เคยมีอายุมายาวนานเป็นพันๆ ปี...ก็ยังสูญสลายไปจากโลกนี้ได้ ...สำมะหาอะไรกับ 40-50 ปีของพรรคประชาธิปัตย์...

จุดเริ่มต้นของการฟื้นฟูพรรคประชาธิปัตย์.ก็จึงน่าจะอยู่ที่การเปลี่ยนทิศทางนโยบายเป็นจุดเริ่มแรก นโยบายที่น่าจะอาศัยพื้นฐานจิต วิญญาณแบบนักการเมืองท้องถิ่น นี่แหละนำมาขยายให้มันกว้างไปในระดับประเทศและในระดับโลกได้อย่างรัดกุมเพียงพอ และเมื่อทิศทางนโยบายที่สอดคล้องกันตั้งแต่ความเป็นท้องถิ่น ความเป็นชาติไปจนถึงความเป็นภูมิภาคเกิดขึ้นเมื่อไหร่...เมื่อนั้นแหละ...ประชาธิปัตย์ก็จะมองเห็นว่าใครที่น่าเอามาเป็นจุดขาย แทนที่จะเป็นพี่ชวนคนเดิมหรือหัวหน้าพรรคคนใหม่ก็แล้วแต่...แต่เป็นผู้ที่ได้รับการจัดวางเอาไว้แบบสอดคล้องกับทิศทางนโยบายของพรรคที่ถูกปรับแก้ใหม่หมด

คนดีๆมีความสามารถ มีความเข้าใจการเมืองทั้งในระดับท้องถิ่น ภูมิภาค หรือในระดับโลก...ยังมีอยู่ไม่น้อยในพรรคการเมืองนี้ การที่พรรคการเมืองนี้เหลือเป็นฝ่ายค้านแทบจะพรรคเดียวในปัจจุบัน มีความสำคัญต่อชะตากรรมและอนาคตบ้านเมืองไม่แพ้กับพรรครัฐบาลเช่นกัน ถ้าหากฝ่ายค้านมีประสิทธิภาพ.ดำเนินนโยบายไปในทิศทางที่ดี.บ้านเมืองจะได้ประโยชน์ไม่แพ้กับความเป็นรัฐบาล การเสนอแง่คิดที่ต้องการให้พรรคประชาธิปัตย์เป็นฝ่ายค้านที่ดี...ก็เกิดขึ้นจากการมองถึงพื้นฐานผลประโยชน์ของประเทศชาติ ไม่ใช่ด้วยความเกลียดหรือความรักใดๆเลย..แต่หากมีอะไรผิดพลาดไปกระทบกระเทือนใครก็แล้วแต่ ก็ขออภัยมาใน ที่นี้...อาเมน...

อนาคตพรรคประชาธิปัตย์