De afgelopen twee jaar dat ik pabo heb gedaan, heb ik een heel aantal kindergedichtjes en rijmpjes gevonden, die eigenlijk ook wel heel erg mooi zijn voor volwassenen. Ik denk dat ze zo mooi zijn door hun eenvoud, ze geven heel simpel maar vaak erg doeltreffend (kinder)gevoelens weer. Veel van de gedichtjes zijn van Hans en Monique Hagen, die zijn daar echt meesterlijk in. Eigenlijk vind ik het wel even de moeite waard ze op de computer te zetten en dan zet ik ze ook meteen maar op de website. Misschien komt er wel een pabo-er voorbij die er wat aan heeft, of iemand die ze gew��n mooi vindt, zoals ik.
Omdat ik van de uitgeverij van Hnas en monique Hagen een mailtje kreeg of ik even heel snel hun gedichtjes wilde verwijderen, heb ik dat gedaan. Helaas dus een bijna lege pagina.
In een donker
In een donker
Groen oud woud
Aan de randen een randje goud,
Loopt een weesje �pimpelmeesje
Een prinsesje �vossebesje
Een roodkapje �muizetrapje
Begeleid door ��n, twee herten
Naar het lichtje in de verte
Blootsvoets
Over het zachte mos
In het donkergroene bos
Iene Biemans
Gisteren
Hield ik een vogeltje
In mijn hand
Het ademde
Razendsnel
Wat een tere botjes
Dacht ik,
��n kneep en
Het is dood.
Een griezelig gevoel.
Ik wil het nooit meer
Een vogeltje
In mijn hand
Want
Wie weet
Els Pelgrom
Soms wil ik huilen
Dan lach ik maar
Dan denken de anderen
Wat doet die weer raar
Soms wil ik zingen
Maar loop ik te grommen
En wil ik iets liefs doen
Dan zeg ik �verdomme�
Soms gebeurd �t dat water
Veranderd in zand
Dan hangt de lucht
Heel laag op het land
Ik kruip wel eens weg
Achter muren en heggen
Want er zijn dingen
Die kun je niet zeggen
Els Pelgrom
Mijn eigen bed
Blijft leeg vannacht
Want ik ga uit logeren
Wel eng hoor,
Maar ik wil het
Voor een nachtje t
Toch proberen
En als het leuk is
Blijf ik weg-
Misschien wel heel veel nachten
Dan moeten al mijn spulletjes
Hier thuis maar op mij wachten
Dag eigen bed,
Dag speelgoedkast,
Dag boeken en dag kleren..
Je ziet me wel een keer weer terug
Maar eerst ga ik een poosje
Uit logeren
Nannie kuiper
Soms in mijn bed, met mijn ogen dicht
Ig ik te proberen of ik zijn gezicht
Kan vinden in mijn gedachten.
Het lukt me nooit. Maar vandaag, in de klas
Wist ik opeens weer precies hoe hij was.
Precies hoe hij praatte en lachte.
Dat zal ik onthouden, nog heel erg lang,
Hoop ik tenminste. Want soms ben ik bang
Dat ik na een heleboel jaren
Hem tegen zal komen en hij stelt zich voor
En ik stel me voor en we hebben niet door
Dat wij die twee vrienden waren.
Willem Wilmink