Na Omnia was Schelmisch aan de beurt. Hoewel ik toen ze begonnen nog achter in de kerk stond, heb ik me al snel naar voren gewerkt. Deze groep heeft op mij in ieder geval wel de grootste indruk gemaakt. Ik had ze nooit eerder gezien dus het was een nogal heftige ervaring, niet alleen qua muziek, maar ook wat betreft hun optreden. Ik heb de hele tijd vooraan gestaan en gezellig mee op en neer gehupst, �cht muziek die helemaal door je heen gaat. Jammer alleen dat ze al zo veel cd�s hadden, ik wist echt niet welke ik moest kopen, dus eerst maar eens kazaa�en.
Na Schelmisch nog een t-shirt van Omnia gekocht en nog weer wat gedronken en met mensen gepraat. Daarna kwam er nog een organist die fantasy-items door kerkelijke muziek heen speelde, wat best leuk was om te horen. Daarna werd het geheel afgesloten en kwam er nog een DJ die �ol heette, en waar eigenlijk niemand meer naar luisterde. Iedereen druppelde langzamerhand de kerk uit en ook wij gingen naar buiten, zelf nog benieuwd naar hoe wij ons de rest van de nacht zouden vermaken.
Het was rotweer, en we waren beide helemaal niet bekend in Rotterdam, dus kwamen we al snel weer uit bij het station, om in ieder geval maar weer naar centraal af te reizen. Daar bleek al snel dat er nog een heel aantal treinen naar Utrecht gingen, en dat leek ons een fijner station om nog een tijdje te zitten wachten.
Toen ik ze net gekocht had bedacht ik dat ik er eigenlijk helemaal geen zin in had, en besloot ze toen maar een beetje uit te gaan delen. Er stond een man naar mij te kijken, en ik zei hoi, waarop hij van heel dichtbij naar mij ging kijken. Ik vond hem niet zo prettig en heb hem snel in de ene hand een oliebol en in de andere een servet gedrukt en heb me daarna weer snel bij Rianne gevoegd.
Daarna naar boven naar het goede spoor gelopen en daar Johannes de Nar in zijn dagelijkse goed (die door Rianne niet herkend werd eerst) en de ontzettend stoere �bodyguards� van Omnia tegengekomen, die ik toen ook maar een oliebol heb aangeboden. In de trein naar Utrecht lekker geslapen en weinig van de reis meegemaakt.
Dat mocht ook wel, want in Utrecht bleek dat we nog drie-en-half uur moesten wachten op de trein naar Groningen. Dat lukte wel, in het begin was het wat vermoeid en vervelend en werden we regelmatig lastig gevallen door een vrouw die maar heel lief aan Rianne bleef vragen �wai arr you so s��d baby?� (inderdaad in ongelukkig engels). Dat deed ze overigens bij iedereen en niet iedereen was daar van gediend, ��n erg assertieve man ging al rennend en meppend met een krant achter haar aan.
Maargoed, na een tijdje was ze weer weg en gingen wij wat liedjes zingen. Dat was leuk, hoewel we steeds bij dezelfde liedjes uitkwamen. Uiteindelijk waagde iemand het nog even met ons mee te zingen en ons te complimenteren met onze zang en zo ging de tijd eigenlijk toch nog heel snel. Om iets voor half acht konden we de trein naar Groningen nemen, waar ik weer heel weinig van heb meegekregen omdat ik sliep. Gelukkig had Rianne de kaartjes, zodat de conducteur mij zelfs niet wakker maakte. Bij Assen werd ik weer wakker en toen waren we weer zo goed als thuis. Het einde van een zeer geslaagd uitje.