Krajina mati?na zemlja Srba
O etni?koj pripadnosti stanovni�tva Balkanskog poluostrva u antici i Srednjem veku, istori?ari se ne sla�u. Neki smatraju da je najstarije stanovni�tvo Balkana slovensko (s plemenskim imenima: Iliri, Tra?ani, Skordici...), a drugi izri?ito tvrde da su Sloveni stigli na Balkan tek u �estom i sedmom stole?u posle Hrista.
Ove ?injenica ne bi bila sporna da literatura i istoriografija jugoslovenske dr�ave (1918-1990), nije preovla?uju?e pisala o prisustvu Srba u Panoniji, Baniji, Kordunu, Lici i Dalmaciji, kao posledici njihovog doseljavanja iz Srbije, Makedonije i Crne Gore, i to po osvajanju Balkana od strane Turaka � u ?etrnaestom, petnaestom i kasnijim stole?ima. Istovremeno, i u enciklopedijske odrednice se uselila ova neutemeljena tvrdnja o tako kasnom dolasku Srba na podru?je zapadnog Balkana. A kad je re? o doseljavanju Slovena u �estom i sednom stole?u, jugoslovenska literatura se (?esto) i enciklopedije (redovno) ne oslanjaju na istorijska dokumenta. Tako, Enciklopedija Leksikografskog zavoda u Zagrebu ne govori o Srbima kad je re? o tom doseljavanju na Balkan. Njene odrednice, uglavnom, sadr�e da su se na Balkan, u �estom i sedmom stole?u, �doselili Sloveni i Hrvati�.
One ne obja�njavaju kako je u toj slovenskoj masi, tako rano, iskristalisan identitet Hrvata, a ne i Srba � mada su Srbi, oduvek, bili brojniji od Hrvata. O?igledno, u pitanju je izvesna proizvoljnost, ili namera da se u neko davno vreme odre?ena teritorija proglasi posedom jedne nacije, mada to, ni delimi?no, kako smo naveli, ne potkrepljuju sa?uvana dokumenta toga vremena. Prof. Relja Novakovi?, istra�iva? anti?ke i srednjevekovne istorije Srba, upozorava na mogu?a ogre�enja o nauku:
Tra�e?i odgovor na ovakva i sli?na pitanja, istra�iva?, u nedostatku savremenih izvora, mo�e da zapadne u opasnost da re�enja tra�i domi�ljanjem, pri ?emu se obi?no rukovodi logikom i shvatanjima svoga vremena. 1)
Ovog puta ?emo se osloboditi potrebe za domi�ljanjem o pro�losti Srba i Hrvata i osloni?emo se samo na poznata i verifikovana dokumenta - s ciljem da vidimo da li su Srbi u srpskim krajinama stanovnici tek posle turske invazije na Balkan, ili su tamo �iveli i nekoliko stole?a ranije.
Letopis se odnosi na vreme izme?u 818. i 823. godine. Mo?na frana?ka dr�ava je gospodarila velikim delom Panonije. Protiv frana?ke vlasti, podigao je ustanak u Slavoniji knez Ljudevit Posavski. Ovaj istorijski doga?aj su jugoslovenski istori?ari komentarisali na osnovu shvatanja svog vremena � �to �kodi nauci, kako nas upozorava prof. R. Novakovi?. Oni su slavonske ustanike i kneza Ljudevita proglasili Hrvatima, mada Ajnhardov letopis, uop�te, ne spominje Hrvate. Opisuju?i ovo vreme, frana?ki hroni?ar Ajnhard pi�e da je car Ludvik pozvao u Heristal sve narodne prvake 818. godine, ne�to pre Ljudevitovog ustanka. U popisu plemenskih prvaka, nema spomena o predstavniku Hrvata, niti se spominju Hrvati. Na skup je pozvan Ljudevit, kao gospodar Donje Panonije � a ne kao gospodar Hrvata. U isto vreme, potonji knez Dalmacije Borna je pozvan kod frana?kog cara u svojstvu kneza Guduskana. Ni on se ne spominje kao hrvatski vo?a i uz njegovo ime nema pomena o Hrvatima, ili hrvatskoj dr�avi. Suprotno ovako nedvosmislenom istorijskom izvoru, istoriografija dvadesetog stole?a Bornu tretira kao Hrvata, a Kne�evinu Dalmaciju preimenuje u �Primorsku Hrvatsku�, ili �Dalmatinsku Hrvatsku�. 2) (Zanimljivo je, ovakav tretman Kne�evine Dalmacije i kneza Borne u jugoslovenskoj istorijskoj literaturi pravda se pozivom na Ajnhardov letopis � mada u njemu, kako smo videli, nema pomena o Hrvatima. Tako, Vladimir ?orovi? navodi da su na dr�avnom saboru u Heristalu, te 818. godine, cara Ludviga �pozdravili neki hrvatski izaslanici�3), mada to Ajnhard nije zapisao, a prof. Relja Novakovi? je iscrpno analizirao za�to se Hrvati ne spominju u ovom Frana?kom letopisu).
Ajnhardov letopis ne spominje ni predstavnike Srba u Heristalu, ali bele�i da Srbi �ive ju�no od reke Save i u dana�njoj Lici. To je godina 822. i ?orovi? to ovako zapisuje:
Be�e?i ispred Franaka, Ljudevit je, pri?a frana?ki analist, prebegao Srbima 'za koji se narod kazuje da zauzima veliki deo Dalmacije'. 4)
Niko od na�ih istori?ara ne rasrpavlja o ovoj ?injenici � da Srbi naseljavaju Dalmaciju u devetom stole?u, i to njen veliki deo, a da se ona progla�ava hrvatskom dr�avnom teritorijom. Da je u pitanju neoprostiv propust, svedo?i i nelogi?nost oko kneza Borne. Za njega se ka�e da je Hrvat, a vlada tom srpskom zemljom u Dalmaciji � koju na�i istori?ari prekr�tavaju u �Primorsku Hrvatsku�. A ako Borna vlada zemljom koju naseljavaju Srbi, zar je mogu?e da je on Hrvat, a ne Srbin? Ovo je pitanje jo� zanimljivije zato �to zapisi iz po?etka devetog stole?a potvr?uju da je Bornin ujak srpski plemi?! To zna?i da je i Bornina majka Srpkinja.
Prof. Relja Novakovi? je bio na pragu da re�i ovu zagonetku o ranoj rasprostranjenosti Srba na zapadu Balkana slede?im zaklju?kom:
Ako, po pri?anju Ajnhardovom, smemo da naslutimo da su Srbi, kojima je Ljudevit prebegao 822. godine, stanovali negde u oblasti Srba, a mo�da i ne�to zapadnije, onda bismo, uzimaju?i u obzir i Paganiju, Zahumlje, Travuniju, a mo�da i Bosnu, mogli re?i da je prvobitno jezgro srpske dr�avno-plemenske zajednice nastalo u zapadnom delu kontinentalne Dalmacije. 5)
Dr�e?i se podataka u Ajnhardovom letopisu, prof. Novakovi? pronalazi teritorije naseljene Srbima, gde se sklonio Ljudevit Posavski i na kojima se sukobio s frana?kim podanikom knezom Dalmacije Bornom:
Sasvim, me?utim, druga?ije zvu?i kada ove Ajnhardove Srbe zamislimo na podru?ju koje je za sve vreme bilo ili neposredno uklju?eno u opisana zbivanja ili se nalazilo negde u blizini. Vrlo je verovatno da je na tom podru?ju jedan deo plemena bio protivan politici koju je Borna vodio, kao frana?ki �ti?enik. Ljudevit je mo�da to znao i kada je iz svog sredi�ta oti�ao me?u Srbe, verovatno dolinom Gline ili Une, mogao je poku�ati da uklanjanjem protivnika u novoj sredini u?vrsti svoje pozicije. On je takav poduhvat mogao da preduzme samo na podru?ju koje je dobro poznavao i gde je jo� od ranije imao izvestan broj svojih oprobanih pristalica, dok bi takav potez negde u sredi�tu Bosne, ili jo� isto?nije, bio ravan bezumlju... Sasvim, me?utim, druga?ije zvu?i kad pod tom srpskom zemljom razumemo podru?je nedaleko od granice Panonije, negde, recimo, od Plitivi?kih jezera prema Srbu, ili dublje prema Lici, ili prema Uni i Sani. Ta srpska zemlja nije morala biti prostorno mala ?im Ajnhard ka�e da je Ljudevit ubio jednog od njihovih knezova. Najpre ?e biti da je re? o vi�e �upanija. 6)
Ajnhardov letopis jo� jednom potvr?uje prisutnost Srba u zapadnim delovima Balkana, tamo gde su vlast dr�ali Franci. Videli smo da na saboru u Heristalu (818) predstavnici Srba nisu bili, ali su pozvani na sabor u Frankfurtu (822):
Ajnhard spominje na saboru u Frankfurtu izaslanike ovih naroda: Abodrita, Soraba, Vilaca, Bohema, Moravaca, Predenecenata i Avara. 7)
Ni ovog puta se ne spominju Hrvati, mada su Franci tada vladali delom Dalmacije, Likom, Kordunom, Banijom, Slavonijom, Baranjom i Sremom. Po�to su predstavnici Srba (Soraba) pozvani na sabor u Frankfurtu, o?igledno je da su Srbi �iveli u ovim pokrajinama, ili u nekima od njih.
Ovaj istorijski dokumenat s frana?kog dvora, mada ne obja�njava sve detalje tada�njih zbivanja, neosporno potvr?uje da su Srbi �iveli u navedenim podru?jima (danas u sastavu Republike Hrvatske) i da su neutemeljene tvrdnje kojima se prisustvo Srba u ovim krajevima pripisuje njihovom doseljavanju od 15. do 19. stole?a.
2) Car Konstantin Porfirogenit: O upravljanju dr�avom (DAI)
Raspravljaju?i o ovom dokumentu, prof. Relja Novakovi? ka�e da njegove delove istori?ari razli?ito tuma?e � ?esto se ne sla�u. Posebno je u njemu nejasno gde se ta?no prostirala Hrvatska a gde Srbija, gde su ta?ne granice srpskih, a gde hrvatskih naseobina. Ovo je jo� nejasnije kad Porfirogenit, kao i neki drugi srednjevekovni hroni?ari napi�u: �Srbi, koje zovu i Hrvatima�, ili �Hrvati, koje zovu i Srbima�. Ono �to nas interesuje � naseobine Srba na teritorijama dana�nje Hrvatske � neosporno je. Porfirogenit, u 34. glavi svoga spisa, navodi:
Zemlja Travunjana i Konavljana je jedna: tamo�nji stanovnici vode poreklo od nekr�tenih Srba, koji su tu �iveli od onog arhonta koji je prebegao caru Irakliju iz nekr�tene Srbije, do srpskog arhonta Vlastimira. Ovaj arhont Vlastimir dade svojoj k?erci za mu�a Krajinu, sina Beloja, �upana Travunije. 8)
Ovde prof. Novakovi? obave�tava da Porfirogenit navodi da su u Paganiji (Neretljanska oblast) naseljeni Srbi i da Pagani dr�e ostrva: Kor?ulu, Mljet, Hvar, Bra?, Vis, i Lastovo. Paganija je postala uzrok razmirica Srbije i Hrvatske u vreme Porfirogenita, kada ?e Hrvatska da se �iri na ra?un Srbije i da zaposedne i ranije re?ene srpske oblasti: Liku, Krbavu i Gacko. Tako ?e granice Hrvatske sti?i, rekom Unom, do Livna i reke Cetine, �to podvla?i i Porfirogenit. 9)
Ovaj podatak o Srbima u Dalmaciji, na otocima, u Lici, Krbavi i Gacku (u desetom stole?u), ne daje za pravo onim istori?arima koji navode da se iz ovih oblasti iselio samo hrvatski narod pred turskom najezdom u 15. i 16. stole?u. Ako su Turci iz ovog kraja prognali stanovni�tvo, onda je ono bilo i srpsko.
3) Hrvatski istori?ar Natko Nodilo: Stanovnici Dubrovnika su Srbi
Krajem devetnaestog stole?a je hrvatski istori?ar Natko Nodilo prou?avao nacionalni sastav stanovni�tvo zapadnog Balkana, pa je svoje mi�ljenje izneo i o Dubrov?anima. On u ovom gradu ne nalazi ni Hrvate ni hrvatski jezik. Doslovno pi�e:
U Dubrovniku, ako i ne od prvog po?etka, a ono od pamtivjeka, govorilo se srpski; kako kod ku?e, tako u javnom �ivotu i u op?ini, a srpski je bio i raspravni jezik. 10)
4) Srbi Dubrovnika (katolici) o hrvatskom planu za istrebljenje Srba, XIX vek
Dubrov?ani su u 19. veku bili svesni da Austrija sprovodi plan da Srbe katolike prevede u hrvatsku naciju. Oni su se tome opirali i preko novina upozoravali katolike da ne prihvate ovu antisrpsku podvalu. Vode?i dubrova?ki intelektualci su uo?avali da ova austrijska politika podrazumeva i teror nad Srbima naj�irih razmera. Njega su trebalo da sprovode Hrvati iz Zagreba i Zagorja, s pridobijenim katolicima me?u Srbima u Dalmaciji, Dubrovniku, Hercegovini, Bosni, Slavoniji i drugim srpskim krajevima. Dubrov?anin Luka Vojinovi? je preko srpskih dubrova?kih novina, u ?lanku 1897, ta?no predvideo hrvatski genocid nad Srbima, sproveden u velikim razmerama u Drugom svetskom ratu. Proro?ki je napisao:
Srbi preko Drine! I ta se lozinka slijepo slu�a i slu�a?e se do onog usudnog dana koji mora da do?e, kad ?e jedan veliki kataklizam oboriti sve umjetne ograde, ili... ili, jaoh, poru�iti i po�ljednje bedeme narodne srpske zgrade i tada ?e � Hrvati biti zadovoljni! 11)
Srpski episkop Nikodim Mila� je, na osnovu srednjevekovnih dokumenata i radova italijanskih i hrvatskih istori?ara, zabele�io da je u XIV stole?u srpski kralj Bosne Tvrtko preselio u Dalmaciju, koja je bila retko naseljena, desetine hiljada Srba:
Dalmatinska kronika belje�i da je 1371. godine Tvrtko preselio u Dalmaciju mnogo srpskog naroda, i da su zauzeli i utvrdili se u brijegovitim stranama. Za 1373. godinu, Farlati spominje da je tog naroda bilo toliko na granici Bosne, spremna za prijelaz u Dalmaciju, da su na sebe obratili pa�nju i pape, jer su bili doseljenici pravoslavne vjere... Od Tvrtkova vremena, Knin postaje srpski grad. 12)
Sticajem istorijskih doga?aja, Dalmacija je izgubila ovo srpsko stanovni�tvo � be�alo je pred Turcima u petnaestom stole?u, sklanjaju?i se ?ak i u Italiju. Dalmacija je bila ponovo naseljavana u XVII i XVIII stole?u. I tada, u Dalmaciju, dolaze Srbi pravoslavne vere, iz: Like, Hercegovine i Bosne. O ovom doseljavanju je prikupio podatke Marko Ja?ov u Vatikanskim arhivama. 13)
6) Podaci o Srbima u Sremu, Baranji i Vojvodini � od X do XIV stole?a
Direktor Arhiva Srbije Jovan Pejin je objavio knjigu o srpskom stanovni�tvu u Panoniji (koja zahvata i dana�nje delove Hrvatske) i o srpskim pravoslavnim crkvama od devetog do ?etrnaestog stole?a � zna?i, mnogo pre nego �to su Turci po?eli osvajanje Balkanskog poluostrava. Ova ?injenica svedo?i da su Srbi starosedala?ko stanovni�tvo i da ?e ih, kao takve, pokoriti azijski Ma?ari u X stole?u posle Hrista. Pejin to obja�njava:
Zahvaljuju?i hri�?anskim Slovenima u Panoniji, 1001. godine, Ma?ari, za vlade Stevana Prvoga prihvataju hri�?anstvo i udaraju temelje dr�avi koja ?e odigrati zna?ajnu ulogu u istoriji ovog dela Evrope. Uspostavljanje ma?arske dr�ave, spre?ilo je razvoj srpksih dr�ava u Banatu, Sremu, Baranji i Sremu i njihovo ujedinjenje sa sredi�nim srpskim oblastimaa. Jedino je Srem, povremeno, ulazio u sastav srpske sredenjevekovne dr�ave za vreme kralja Dragutina Nemanji?a (1284-1316), a prema nekim izvorima i za vreme cara Du�ana Nemanji?a (u ?etrnaestom stole?u). 14)
Pejin navodi da su ve? tada Ma?ari sve krajeve naseljene Srbima zvali na svom jeziku Raszyorsyag � �to zna?i: Srbija. U vreme turskih osvajanja deo Srba iz planinskih predela Balkana be�i u Ma?arsku. Pejin to bele�i ovako:
Dolakskom balkanskih Srba u Podunavlje, do�lo je do njihovog me�anja sa srpskim starincima... Pri?aju se iste pri?e i pevaju iste pesme. Junaci koji su �iveli u Podunavlju, koje znamo iz Vukovih pesama, kroz deseterac, postaju junaci i prido�lih Srba, a junaci novodo�lih Srba, tako?e kroz deseterac, postaju bliski starincima. Pravosalvna crkva odigrala je veliku ulogu u stvaranju brzog stapanja jednorodnog naroda u celinu. 15)
7) Svedo?anstva austrijskog dr�avnika o Srbima starosedeocima u Slavoniji
Austrijski dr�avnik grof Johan Kristijan Barten�tajn, savetnik carice Marije Terezije � 18. stole?e, potvr?uje ?injenicu da su Srbi u Hrvatskoj i Slavoniji starosedela?ko stanovni�tvo:
A ve? su car Rudolf Drugi i car Matija, kao kraljevi Ugarske, na�li bili pravo (priznaju?i da su Grci ili Vlasi /Srbi/, koji u onim krajevima stanuju, obadvema kraljevinama: Slavoniji i Hrvatskoj, itekako pomogli time �to su Turke zadr�ali od daljeg upadanja u onu prvu) da im najsna�nije osiguraju u�ivanje svega onoga �to su god za njihova doba imali, ako bi to le�alo u jednoj ili drugoj od ovih dveju kraljevina. 16)
Ovde je sve jasno � austrijski carevi i ma?arski kraljevi svedo?e da su Srbi branili Slavoniju od Turaka u 16. stole?u i da su odga?ali turska osvajanja i sad, kad je Slavonija oslobo?ena � kraj 17. stole?a, priznaju im vlasni�tvo nad biv�om imovinom - i u Slavoniji i u Hrvatskoj.
Grof Barten�tajn demantuje da je ve?ina dana�njih Srba na teritorijama severne Srbije (Vojvodine), Ma?arske i Hrvatske poreklom od onih Srba koji su iz Srbije do�li pod vo?stvom svog patrijarha Arsenija ?arnojevi?a 1690. godine. Bartent�tajn, time, ponavlja da je ve?insko srpsko stanovni�tvo u ovim krajevima starosedela?ko. To ?ini na zanimljiv na?in � Austrija je odlu?ila da se nagrade svi Srbi koji su u ovoj seobi do�li sa svojim patrijarhom, ali to dr�avni organi nisu mogli da sprovedu, jer je bio u pitanju neznatan broj porodica, u odnosu na starosedela?ke, me?u kojima su se do�ljaci izgubili. Evo tog opisa Barten�tajna:
Odmah godine 1701, htedo�e ukloniti mitropolita sa granice i narediti mu stan u Senta-Andreji, vi�e Budima, i dokazati da Leopolodova obe?anja pripadaju samo onim porodicama �to su pre�le ovamo s mitropolitom ?arnojevi?em � koje bi, posle dvanaest godina, te�ko bilo prona?i. 17)
Barten�tajn svedo?i da su u osamnaestom stole?u svi stanovnici Slavonije Srbi � jedni su pravoslavni, a drugi, tako?e, pravoslavni ali priznaju rimskog papu i za svog poglavara (unijati):
Jo� se jedna razlika pojavljuje kod grani?ara u tom � �to su jedni od njih unijati, drugi pak nisu. U ove poslednje (pravoslavne) broje se osobito Vara�dinci i u Slavnoji stanovnici u Zemunskom srezu, a nasuprot � ostatak je me�ovit, i u Gradi�?anskom srezu na?i ?e� daleko vi�e unijata, nego li neunijata. 18)
8) Austrijski car o Srbima kao starosedeocima Slavonije
U vreme Leopolda Drugog, Hrvati su poku�avali da srpske krajeve stave pod vlast hrvatskih feudalaca u Austriji. Srbi su tra�ili da se odr�i autonomija � i dalje nezavisne od ma?arskih i hrvatskih feudalaca, pa su odr�ali svoj Sabor u Temi�varu 1790. godine. Leopold Drugi je poslao poruku Saboru Srba i posvedo?io da su Srbi starosedeoci Slavonije, Srema i Ba?ke. Evo te poruke:
�to se Mene ti?e, dr�im da je srpski narod, i pre rata s Turcima, �iveo u Sremu, Slavoniji i Ba?koj, a prilikom rata, jednodu�no u ponovnom osvajanju istih predela, u?estvovao, te i sad tamo �ivi, pa da, stoga, na te zemlje i najvi�e prava ima. 19)
9) Vojna, privredna i sudska samouprava Srba u M?arskoj i Austriji
Srbi su, od 15. do 19. stole?a imali svoju samoupravu, pot?injenu jedino austrijskom caru. Prostirala se na teritorijama Republike Srpske Krajine (uspostavljene od 1991. do 1995), a prostirala se i na druga podru?ja � ?ak do Arada u Rumuniji.
Prila�emo Srpski ustav Vojne Krajine i privilegije austrijskih careva srpskom narodu na samoupravnom podru?ju, na srpskom i engleskom jeziku � objavljeno u ?asopisu Sardonija, izlazi u ?ikagu i Beogradu.
Srpski ustav i privilegije sa zakonskom snagom govore o tome da su Srbi u krajinama tradicionalno imali svoje dr�avne institucije u pro�losti i da su na osnovu toga �eleli samo da ih obnove u vrme hrvatske secesije iz Jugoslavije 1991 � 1995. Narod s tako bogatom dr�avotvorno�?u nije trebalo niko da podsti?e sa strane na tako ne�to, kako to hrvatski dr�avnici �ele da objasne i kako su takve tvrdnje preto?ene u ha�ke optu�nice protiv srpskih dr�avnih i vojnih prvaka Savezne Republike Jugoslavije i Republike Srpske Krajine.
STATISTI?KI PODACI O SRBIMA U AUSTRIJI U XIX STOLE?U
1) Pavle Josif �afarik je 1840. godine napisao u Slovenskom narodopisu da je u Austriji 2.590.000 pravoslavnih Srba. To su bile oblasti: Dalmacija, Lika, Kordun, Banija, Slavonija, Baranja, Srem, Ma?arska i Vojvodina. U isto vreme, Hrvata je u Austriji bilo samo 1.153.000, iako je �afarik u ovu brojku uneo i Srbe katolike. Tada, Srbi katolici nisu znali da ?e se njihovi potomci, zaista, ubrajati u hrvatsku naciju, pa ?e Srbi, od dvadesetog stole?a, biti jedini narod na svetu koji ne?e imati ni jednog katolika.
2) Ruski profesor Pipin i poljski Spasevi? razvrstali su Srbe pravoslavne vere u Austriji (kako ih je nabrojao �afarik) na slede?i na?in:
A) Vojvodina i Banat 532.000
B) Slavonija i Slavonska vojna granica 738.000
V) Hrvatska i Hrvatska vojna granica 629.000
G) Ju�na Kranjska (danas Slovenija) 40.000
D) Istra i Ma?arsko primorje 254.000
?) Dalmacija 391.000
Ukupno pravoslavnih Srba u Austriji 2.584.000
3) Braheli, be?ki profesor statistike upore?uje Srbe i Hrvate u Austriji:
H r v a t i
A) U civilnoj i vojnoj Hrvatskoj 625.000
B) U Hrvatskoj vojnoj granici 480.000
V) U Kranjskoj 17.583
D) U Istri i Kvarneru 88.343
?) U Ma?arskoj 71.962
E) U Vojvodini 2.860
�) U Austriji 6.460
Z) U Moravskoj 720
I) U vojsci 36.000
Ukupno Hrvata u Austriji 1.329.000
S r b a
A) U Dalmaciji 378.676
B) U Vojvodini 384.046
V) U Slavoniji 222.062
G) U Vojnoj granici 310.000
D) U Ma?arskoj (van Vojvodini) 62.880
?) U Istri 44.160
I) U Vojsci 25.000
Ukupno Srba u Austriji 1.427.788
Vidi se da je sredinom devetnaestog stole?a bilo vi�e Srba nego Hrvata u Austriji � za skoro 100.000 stanovnika, pa je jasno koliko je Srba pobijeno u dvadesetom stole?u od strane hrvatske dr�ave, da bi danas Hrvata bilo vi�e nego Srba. (Ove ?injenice je Tribunal u Hagu obavezan da uzme u obzir). 20)
Kad je stvarana Banovna Hrvatska � 1939, u nju su uklju?eni i krajevi sa srpskom ve?inom. U njima je do�lo do pobune Srba, jer su hteli da ostanu u drugim administrativnim jedinicama Kraljevine Jugoslavije. Pobunili su se Srbi Knina, Vukovara, Osijeka i Iloka � teritorije koje su bile u Republici Srpskoj Krajini 1991 �1995, ali im je zahtev odbijen, jer je jugoslovenska vlada bila primorana da stvori Banovinu Hrvatsku - pod pritiskom Hitlerove Nema?ke.
1) Prof. Relja Novakovi?, Odakle su Srbi do�li na Balkansko poluostrvo, Istorijski institut u Beogradu, 1977, str. 7.
2) Prof. Relja Novakovi?, Balti?ki Sloveni u Beogradu i Srbiji, Narodna knjiga, Beograd, 1985, str: 8. i 9.
3) Vladimir ?orovi?, Istorija Srba, Zograf, Ni�, 2001, str. 83.
4) Isto, str. 84.
5) Prof. Relja Novakovi?, Odakle su Srbi do�li na Balkansko poluostrvo, Istorijski institut u Beogradu, 1977, str. 60.
6) Prof. Relja Novakovi?, Gde se nalazila Srbija od VII do XII veka, Istorijski institut, Beograd, 1977, str. 33.
7) Isto, str. 36.
8) Isto, str. 34. i 35.
9) Isto, str. 76.
10) Natko Nodilo: Prvi letopisci i davna historiografija dubrova?ka, Jugoslavenska akademija znanosti i umjetnosti, Zagreb, 1883, sveska 65, strane od 65. do 128.
11) Srpske novine: Dubrovnik, broj 35, 1897. godine.
12) Nikodim Mila�, Pravoslavna Dalmacija, Beograd, ''Safaris'', 1989.
13) Predrag Dragi? Kijuk, Catena Mundi, ''Ibarske novosti'', Kraljevo i Matica iseljenika Srbije, Beograd, 1992.
14) Jovan M. Pejin, Srbi i Ma?ari, NIP ''Komuna'', Kikinda, 1996, str. 10.
15) Isto, str. 12.
16) Johan Hristof Barten�tajn, Kratak izve�taj o stanju rasejanog mnogobrojnog Ilirskog naroda po Carskim i Kraljevskim nasledni?kim zemljama, �tamparija Jermenskog manastira u Be?u, 1866, str. 54.
17) Isto.
18) Isto, str. 33.
19) Psunjski, Hrvati u svetlu istorijske istine, Beograd, 1944.
20) Grupa autora, Srbi u Hrvatskoj,naseljavanje, broj i teritorijalni razme�taj, ''Stru?na knjiga'', Beograd, 1993. Ova knjiga sadr�i i statisti?ke podatke o Srbima i Hrvatima i njihovoj nepokretnoj imovini za pojedine oblasti administrativne teritorije Hrvatske u Jugoslaviji i za ve?a naselja.