|
Muhammed (A.S), kırk yaşına gelince, Allah(C.C) onun
kerametini açıklamayı ve kullarına,onunla rahmet etmeyi dilediği
zaman,Kendisine, ilk vahiy ve peygamberlik baslangıcı,uykuda Sadık rü`yalar
görmekle olmuştur.
Peygamberimiz, altı ay bu hal üzere kaldı.
Yüce Allah, bu altı Ay içerisinde Peygamberine, Uykuda, sonrada uyanık
Vahiy etti.
Peygamberimiz, her yıl, Ramazan ayında Hira dağında bir ay itikafa girer,Kureyşilerin
yapageldikleri gibi, yanına gelen yoksullara yemek de
yedirirdi.Peygamberimiz, kavminin sürü sürü putlara tapıp durduklarını
gördükce,onlardan uzaklaşmayı, Halvet ve Uzlete çekilmeyi özler, Hira
dağına girer,Halvet ederdi.
Peygamberimiz (A.S),yüce Allah tarafından Peygamber olarak gönderilecegi
ve ilahi rahmetin, kullari, onunla ihsan olunacağı gün, gelmis
bulunuyordu.
Peygamberimiz; Ramazan ayının on beşinci cumartesi ve on altıncı pazar
gecelerinde, Hira mağarasında uyuduğu bir sırada,Rüyasında, Vahy meleği
Cebrail (A.S) atlastan bir kab içinde bir kitapla gelip Peeygamberimize
``OKU`` dedi.
Peygamberimiz``Neyi okuyayım?`` diye sordu.
Cebrail,Peygamberimizi,nefesi kesilinceye kadar,sıktı
Peygamberimiz,kendisini ölecek sandı.
Bundan sonra,Cebrail (A.S),bırakıp Peygamberimize,`` OKU``! dedi.
Peygamberimiz ``Neyi okuyayım?`` diye sordu.
Cebrail Aleyhisselam,Peygamberimizi,tekrar,nefesi kesilinceye kadar sıktı.
Peygamberimiz, kendini ölecek sandı.
Sonra, Cebrail Aleyhisselamın sıkmasından kurtulmak icin``Neyi okuyayım?``
diye sorduğu zaman, Cebrail Aleyhisselam, Alak suresinin başındaki beş
ayeti okudu.
Peygamberimiz de, onları, okudu.
Cebrail Aleyhisselam, ayrılıp gittiği ve Peygamberimiz,uykudan uyandığı
zaman, o ayetler,, sanki,bir kitap olarak Peygamberimizin kalbine yazılmış
gibi idi.
Peygamberimiz, mağaradan ayrılıp Hidra dağının ortasına geldiği
zaman,gökten,bir ses isitti ki: ``Ya Muhammed! Sen, Allahin Resulusun!
Ben,Cebrailim !`` diyordu.
Peygamberimiz,basini kaldirip bakinca, Cebrail Aleyhisselam`i ayaklarini,gögün
ufukuna basmis bir insan suretinde gördü!.
``Ya Muhammed! Sen, Allahin Rasulüsün!Ben, Cebrailim! Diyordu.
Peygamberimiz,duraklamis, Ona, baka kalmisti.
Ne bir adım ilerliyebiliyor,ne de,gerileyebiliyordu!
Eve döndügünde ,gördüklerini hazreti Haticeye anlatti,hazreti
Hatice,``Sana Müjdeler olsun!
Yüce Allah sana ,hayirdan baska bir sey yapmaz.!diyerek onu teselli etti. |