patawadakingbinibini

Ikaw ma'y mabaduyan at sa aki'y makornihan
basta't ang nais ko lang ay iyong maunawaan,
mahal na mahal kita higit pa sa akala mo
at di kayang sukatin ng kahit na sino.

Walang kasing lalim, walang kasing lawak
na kahit ako man ay di ko masukat,
tula-tulaan ko ma'y mukhang pambata
pero ano ba naman sa akin pagkat di ko alintana.

Nakakatawa man ito at lubhang kasiya-siya
ayos lang sa akin basta't ika'y lumigaya,
ako sana'y mapatawad sa aking nagawa
pagkat di ko naman sadya na sa iyo'y magkasala.

Hindi ko ninais na sa aki'y mawalay
lubhang minahal at inibig na tunay,
nung ikaw ay nawala pakiramdam ko'y kulang
para bang hindi kumpleto ang buhay na hiram.

Magmukha man akong gago sa nakararaming tao
sa pagsusulat ng mga letra ng munting tulang ito,
ako'y tao lamang at di gaanong maiiwasan
na sa buhay ay magkamali at magsisi sa hulihan.

Aking binibini na sinisintang labis
sana'y patawarin ako pagkat di ko ninais
na sa iyo'y mawaglit at malayong pilit
isang pagsubok na sa aki'y umipit.

Aking dalangin sa makapangyarihan sa itaas
na magbago ang isip at ako sana'y tulungan.
Magpuyat man ako sa pagsusulat nito
basta para sa iyo ay pagbubutihan ko.

Ako man ay kagatin at lubhang masaktan
sa kagat ng lamok ay di ko uurungan
mga mata kong pumipikit na parang otomatik
bumabagsak na paulit-ulit ay binubuksan kong pilit.

Ako'y humihingi ng pasensiya sa nag-iisang sinta
puso ko'y sumisigaw na sana'y makasama ka,
ang tula kong ito ay hindi magwawakas
ang kasunod nito ay sa ibang araw lalabas...

Sapagkat kung itutuloy ko ay baka sabihing nobena
o kaya'y maikling kuwento ng sinumang makabasa
baka ikaw rin ay mabato at ipukol sa akin ito
korni at baduy na tula ay inaamin ko.