ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Κολ α΄ 9 δια τουτο και ημεις αφ ης ημερας ηκουσαμεν ου παυομεθα υπερ υμων προσευχομενοι και αιτουμενοι ινα πληρωθητε την επιγνωσιν του θεληματος αυτου εν παση σοφια και συνεσει πνευματικη 10 περιπατησαι υμας αξιως του κυριου εις πασαν αρεσκειαν εν παντι εργω αγαθω καρποφορουντες και αυξανομενοι εις την επιγνωσιν του Θεου 11 εν παση δυναμει δυναμουμενοι κατα το κρατος της δοξης αυτου εις πασαν υπομονην και μακροθυμιαν μετα χαρας 12 ευχαριστουντες τω πατρι τω ικανωσαντι ημας εις την μεριδα του κληρου των αγιων εν τω φωτι. ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟ ΘΕΟΥ. Στο εδάφιο 9 λεει προσευχόμαστε συνεχώς για εσάς ώστε να πληρωθείτε στην επίγνωση του θελήματος του Θεού. Μετά δε το επεκτείνει και το αναπτύσσει. Τι σημαίνει να είσαι στο θέλημα του Θεού; Μια από τις πλευρές του θελήματος του Θεού σε σχέση με τη χάρη έχει να κάνει με τη σημασία του θελήματος του Θεού. Είναι σημαντικό. Σκεπτόμενοι με ένα νομικό πνεύμα έχουμε την τάση να θεωρούμε ότι το θέλημα του Θεού είναι κάτι συγκεκριμένο που πρέπει να κάνουμε. Εάν το χάσουμε, εάν δεν ανακαλύψουμε ακριβώς ποιο είναι, τότε είμαστε έξω από το θέλημά Του. Τότε το καλύτερο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι να κοιτάξουμε για το αμέσως επόμενο καλύτερο που έχει ο Θεός. Δηλαδή να είμαστε στο σχέδιο Β αντί στο σχέδιο Α. Θέλω να μιλήσουμε για το θέλημα του Θεού διότι πιστεύω ότι είναι ένα παρεξηγημένο θέμα. Μέσα στα χρόνια έχω αγωνισθεί ο ίδιος με αυτό. Αγωνίσθηκα με την ιδέα ότι δεν θα ήθελα να είμαι έξω από το θέλημά Του. Συμβούλεψα πολλούς που μου έλεγαν «Να προσευχηθείς για μένα για να ξέρω το θέλημα του Θεού. Θέλω να μείνω μέσα στο θέλημά Του. Δεν θέλω να κάνω λάθος. Δεν είμαι σίγουρος τι ο Θεός με θέλει να κάνω. Θέλω ο Θεός να μου δείξει, να μου το ξεκαθαρίσει για να μην έχω όλες αυτές τις αμφιβολίες που με συγχύζουν. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ.» Και έτσι αγωνίζονται με το θέλημα του Θεού. Αυτό δε, γίνεται σημείο αγωνίας στη ζωή του Χριστιανού αντί να αποτελεί παράγοντα συνεχούς απόλαυσης. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τον ορισμό του θελήματος του Θεού. Το πρώτο πράγμα που θέλω να τονίσω καθορίζοντας το θέλημα του Θεού είναι ότι κάτω από τη χάρη είναι κάτι που υποδεικνύεται και όχι κάτι που επιδιώκουμε. Βέβαια υπήρξαν περιπτώσεις στη ζωή μου που το θέλημα του Θεού ήταν όπως η βελόνα σε άχυρα σε κοτέτσι. Σκέφθηκα ότι εκεί υπάρχουν πολλά αυγά που μπορείς να βρεις αλλά υπάρχει μόνο ένα χρυσό και αυτό είναι το τέλειο θέλημα του Θεού. Εάν έβρισκα το χρυσό αυγό θα ήμουν στο επίκεντρο του θελήματος του Θεού. Πίστευα ότι υπήρχαν άλλα αυγά και αν έβρισκα ένα άλλο και το έπαιρνα σπίτι θα ήταν εντάξει -τουλάχιστον ήμουν ειλικρινής σε αυτό, - αλλά στην ουσία θα είχα χάσει το τέλειο θέλημα του Θεού και θα κοιτούσα για το αμέσως επόμενο καλύτερο. Σαν νομικιστής έβαζα την σκέψη μου και την ενέργειά μου στην εύρεση του θελήματος του Θεού. Το έψαχνα. Ήθελα να ξέρω το θέλημά Του. Τι με ήθελε να κάνω. Αλλά στα τελευταία χρόνια έχω φθάσει σε μια διαφορετική κατανόηση για το θέλημά Του. Δεν νομίζω ότι το θέλημά Του είναι κάτι που πρέπει να βρούμε. Το να λες «πρέπει να βρω το θέλημά Του» σημαίνει ότι βάζεις την υπευθυνότητα επάνω σου. Το θέλημα του Θεού δεν είναι κάτι που πρέπει να βρεθεί. Είναι κάτι που πρέπει να αποκαλυφτεί. Έτσι το βάρος δεν θα έλθει επάνω σε εμάς που εκπληρώνουμε το θέλημα του Θεού. Θα είναι στο Θεό για να μας το αποκαλύψει. Αυτή είναι η πλευρά της χάριτος. Σε Εκείνον εναπόκειται. Σκεφτόμουνα. «Τι θα συμβεί αν δεν ακούσω προσεκτικά. Τι θα συμβεί αν δεν ακούσω. Μέσα σε όλους αυτούς τους θορύβους του κόσμου ο Θεός λεει το θέλημά Του στους ανθρώπους, αλλά εξαιτίας τους μου ξέφυγε και δεν το άκουσα. Άρα είμαι έξω από το θέλημά Του.» Αυτό που θέλω να προσέξετε είναι ότι αυτή η στάση δεν είναι τόσο ασυνήθιστη. Θέλω να προσέξετε ότι αυτός ο τρόπος σκέψης για το θέλημα του Θεού βασίζεται πάνω στο φόβο. Επειδή δεν ενεργούμε με πίστη αλλά με το φόβο ότι ο Θεός θέλει κάτι από εμάς και εμείς δεν ακούμε, μας κάνει να αρχίζουμε να ψάχνουμε για να βρούμε το θέλημά Του με την προσοχή μας στραμμένη στο τι μας θέλει να κάνουμε. Η Βίβλος ουδέποτε δίδαξε ότι έτσι αποκαλύπτεται το θέλημά Του σε εμάς. Εάν διαβάσουμε την Καινή Διαθήκη δεν θα βρούμε εδάφια που να μας ενθαρρύνουν η να μας καθοδηγούν να ψάχνουμε το θέλημα του Θεού. Αλλά πάλι και πάλι θα βρούμε εδάφια που μας ενθαρρύνουν να εκζητήσουμε τον Κύριο, να ζητήσουμε το Θεό, να θέσουμε τη σκέψη μας σε Εκείνον και καθώς θέτουμε τη σκέψη μας στον Κύριο απελευθερωνόμαστε από την υποχρέωση της εύρεσης του θελήματός Του. Αντίθετα έχουμε την ευκαιρία να απολαμβάνουμε την παρουσία Του και να φθάσουμε να Τον γνωρίσουμε στενά και καθώς Τον γνωρίζουμε στενά μένουμε σε Αυτόν και περπατάμε μαζί Του καθημερινά. Τότε η υπευθυνότητα της γνωστοποίησης του θελήματός Του πέφτει πάνω στο Θεό. Κάτω από το νόμο πρέπει να βρούμε το θέλημά Του. Αλλά κάτω από τη χάρη ο Θεός μας το αποκαλύπτει. Κάτω από το νόμο πρέπει να το επιδιώκουμε, αλλά κάτω από τη χάρη υποδεικνύεται. Δεν χρειάζεται να προσπαθώ έντονα να ακούσω το θέλημα του Θεού. Ο Θεός μπορεί να μου μιλήσει αρκετά δυνατά για να μπορέσει να με κάνει να το καταλάβω. Το έχω δει στα παιδιά μου. Τους λεω: « Πηγαίνετε έξω να κόψετε το χορτάρι» Εκείνα κοιτούν τηλεόραση. «Με ακούσατε» τους λεω. Εκείνα κοιτούν τηλεόραση. «Με ακούσατε» τους λεω. «Σας είπα πριν λίγο να πάτε έξω να κόψετε το χορτάρι.» Και συνεχίζουν να βλέπουν τηλεόραση. Μετά φωνάζω. « Τζών, Νταίηβιντ» «Μάλιστα, πατέρα» «Ακούσατε τι είπα; Σας είπα να πάτε έξω να κόψετε το χορτάρι» «Μάλιστα, πατέρα» Δεν τους κατσάδιασα επειδή δεν με άκουσαν, (αν και πολλές φορές τα παιδιά έκαναν ότι δεν άκουσαν) αλλά υπήρξαν περιπτώσεις που πραγματικά δεν με άκουσαν. Δεν τους είπα: «Έπρεπε να με ακούτε πιο καλά. Όταν είμαστε στο δωμάτιο μαζί τότε καλύτερα να κλείνετε την τηλεόραση. Καλύτερα να με προσέχετε πάντα διότι ίσως να θέλω να κάνετε κάτι. Καλύτερα να με ακούτε.» Ξέρετε αυτό μπορεί να εκνευρίσει τα παιδιά. «Μα είμαι ο γονιός» Το να με αγνοήσουν είναι άλλο πράγμα και το εξετάζουμε. Εάν όμως ειλικρινά δεν με άκουσαν δεν θα τα κατσαδιάσω. Δεν είναι υπευθυνότητά τους λόγω της σχέσης (γονιού παιδιού) να ακούσουν. Είναι δική μου η υπευθυνότητα να μιλήσω έτσι ώστε να τους κάνω να με ακούσουν. Έτσι η υπευθυνότητα για το θέλημα του Θεού είναι στο Θεό. Και μπορώ να σας υποσχεθώ ένα πράγμα αδελφοί. Ο Θεός μπορεί να μιλήσει αρκετά δυνατά για να τον ακούσετε. Μην φοβάστε ότι ο Θεός θα σας πει για το θέλημά Του και θα σας ξεφύγει. Διότι εάν η καρδιά σας είναι τοποθετημένη στον Κύριο, εάν μένουμε στον Ιησού Χριστό, εάν εκζητούμε Εκείνον, τότε θα μας μιλήσει αρκετά δυνατά ώστε να ακούσουμε το σχέδιό Του για μας και θα βεβαιωθεί ότι θα το ακούσουμε και θα το καταλάβουμε.. Υπήρχαν περιπτώσεις που μου είπαν. « Ο Θεός μου είπε αυτό ή εκείνο αλλά δεν είμαι σίγουρος τι εννοεί με αυτό. Θέλω να με βοηθήσεις να καταλάβω. Ο Θεός μου μίλησε μέσω περιστάσεων ή στη σκέψη μου; Θέλω να με βοηθήσεις να καταλάβω τι λεει ο Θεός. Διότι δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνω.» Λεω λοιπόν, ότι η υπευθυνότητα του Θεού δεν είναι μόνο να σου αποκαλύψει το θέλημά Του αλλά να σε κάνει και να το καταλάβεις. Δεν χρειάζεται λοιπόν να ζούμε με το φόβο ότι Εκείνος θα μιλήσει και εμείς δεν θα Τον ακούσουμε. Η ότι θα πει κάτι και θα το παρεξηγήσουμε. Χάρη σημαίνει ότι Εκείνος είναι τα πάντα. Το βάρος είναι επάνω Του. Μπορεί να σε κάνει να Τον ακούσεις και να Τον καταλάβεις. Αυτό λοιπόν μας απελευθερώνει από το φόβο ότι θα χάσουμε το θέλημα του Θεού και μας κάνει να βάζουμε την καρδιά μας στον Κύριο και να Τον εκζητούμε πιο έντονα. Μας κάνει να ζητούμε να έχουμε εμπειρίες της αγάπης Του και της χάρης Του στη ζωή μας. Και όταν θα έχουμε αυτές τις εμπειρίες τότε το θέλημά Του στη ζωή μας θα είναι φανερό. Ένα παράδειγμα στο Βιβλίο των Πράξεων. Σας προκαλώ να διαβάσετε την Καινή Διαθήκη και δεν θα δείτε την πρώτη Εκκλησία να εκζητά το θέλημα του Θεού. Εκείνοι ζητούσαν το Θεό και ο Θεός έκανε ξεκάθαρο το θέλημά Του. Πράξεις ιγ. Εάν προσέξετε όποτε οι άνθρωποι ζητούσαν να κάνουν το σωστό, συνήθως έκαναν λάθη. Όταν έστρεφαν την προσοχή τους στο να «κάνουν» όπως για παράδειγμα όταν προσπάθησαν να αντικαταστήσουν τον Ιούδα. Αντί να ζητήσουν τον Κύριο, ζητούσαν το θέλημα του Κυρίου. Ποιος θα αντικαταστήσει τον Ιούδα; Και θυμάστε που κατέληξαν να ρίξουν κλήρο και κατέληξαν να αντικαταστήσουν τον Ιούδα με το Ματθία - που οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ήταν λάθος διότι δεν αναφέρεται μετά σχεδόν καθόλου και δέχονται ότι ο Απ. Παύλος ήταν στην κατάλλήλη ώρα ο αντικαταστάτης που εγέρθηκε για να αντικαταστήσει τον Ιούδα. «Τι μας θέλει ο Κύριος να κάνουμε;» «Ποιος θα πάρει τη θέση του Ιούδα;» Και όταν ο Θεός δεν αποκάλυψε είπαν: «Ξέρουμε τι θα κάνουμε!» «Θα βάλουμε κλήρο και ο Θεός θα αποφασίσει ποιος θα βγει». Έτσι και έκαναν. Αυτή είναι η τάση που έχουμε. Αντί να εκζητήσουμε το Θεό πολλές φορές λέμε. «Θεέ πες μας τι να κάνουμε.» Και επειδή δεν λαμβάνουμε ξεκάθαρο λόγο τι να κάνουμε, αποφασίζουμε: «θα κάνω αυτό η ο άλλο» ενώ αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να περιμένουμε εκζητούντες το Θεό αντί να ζητούμε δράση. Αυτό ακριβώς έγινε στο ΙΓ των Πράξεων. Είχαν συναντηθεί γιατί ανεγνώριζαν την αξία των ιεραποστολών, ανεγνώριζαν την αξία της αποστολής στον αγρό. Δεν μαζεύτηκαν για να συζητήσουν αν θα πρέπει να έχουν ισχυρές ιεραποστολές. Δεν είπαν : «είναι προσβλητικό που τόσοι λίγοι από την εκκλησία μας είναι στον αγρό και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αρχίσουμε να προσευχόμαστε και να ρωτήσουμε το Θεό να μας δείξει ποιος από εμάς θα πάει στις ιεραποστολές. Ίσως θα πρέπει να καλέσουμε σε συνέντευξη μερικά από τα μέλη της εκκλησίας. Ίσως να μοιράσουμε ένα έντυπο κάνοντας έρευνα να δούμε ποιος έχει χαρίσματα και είναι ο πιο κατάλληλος για τις ιεραποστολές. Χρειάζεται να το κυνηγήσουμε το πράγμα για να δούμε τι μπορεί να γίνει.» Δεν είναι αυτό που έκαναν. Στις Πράξεις ΙΓ έχουμε το πρώτο ιεραποστολικό ταξίδι. 1 ησαν δε εβ αντιοχεια κατα την ουσαν εκκλησιαν προφηται και διδασκαλοι ο τε βαρναβας και συμεων ο καλουμενος νιγερ και λουκιος ο κυρηναιος μαναην τε ηρωδου του τετρααρχου συντροφος και σαυλος 2 λειτουργουντων δε αυτων τω κυριω και νηστευοντων ειπεν το πνευμα το αγιον αφορισατε δη μοι τον βαρναβαν και σαυλον εις το εργον ο προσκεκλημαι αυτους 3 τοτε νηστευσαντες και προσευξαμενοι και επιθεντες τας χειρας αυτοις απελυσαν Βλέπετε πως ξεκίνησε; Δεν είπαν: «Αδελφοί οι ιεραποστολές έχουν προτεραιότητα για το Θεό. Γι αυτό πρέπει να δούμε ποιοι θα πρέπει να είναι οι ιεραπόστολοι.» Δεν είχαν την προσοχή τους εκεί. Η προσοχή τους ήταν στο Θεό. Λεει ότι διακονούσαν στον Κύριο. Πως διακονούμε στον Κύριο; Μέσω λατρείας, προσευχής, νηστείας. Δεν λάτρευαν και προσεύχονταν για το τι θα κάνουν. Αλλά προσεύχονταν και λάτρευαν το πρόσωπο Ιησούς. Και καθώς λάτρευαν και προσεύχονταν ο Κύριος τους μίλησε και είπε: «Αυτό θέλω να κάνετε: Να ξεχωρίσετε τον Παύλο και το Βαρνάβα, να θέσετε χέρια πάνω τους και να τους αποστείλετε.» Έτσι λοιπόν, βρίσκουμε την αρχή της ιεραποστολικής διακονίας της Εκκλησίας της Αντιόχειας. Βλέπετε τι θέλω να πω; Στο δρόμο του Θεού το θέλημά Του δεν είναι κάτι που το επιδιώκουμε, αλλά που υποδεικνύεται. Λεω μερικές φορές σε Χριστιανούς που αγωνιούν για το τι να κάνουν. Αναπαύου και θα στο ξεκαθαρίσει. Δεν χρειάζεται να το καταλάβεις σήμερα. Ο μεγαλύτερος γιος μου είπε: « Πατέρα δεν ξέρω το θέλημα του Θεού για την ζωή μου. Μερικοί φίλοι μου είπαν ότι ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε. Δεν ξέρω το θέλημα του Θεού για την ζωή μου. Χρειάζεται να ξέρω το θέλημά Του.» Του είπα: «ξέρω το θέλημα του Θεού στη ζωή σου.» «Το ξέρεις;!!» «Ναι το ξέρω» «Ποιο είναι;» «Να περάσεις την Άλγεβρα» « Πάρε το βιβλίο της Άλγεβρας και μελέτησε διότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού σένα τώρα. Να περάσεις την Άλγεβρα.» Βέβαια εξηγώ στα παιδιά ότι το θέλημα του Θεού για την ζωή τους θα φανερωθεί καθώς ζητούν το Θεό. Εγώ ο ίδιος δεν ξέρω το σχέδιό Του για μένα εκ των προτέρων. Κανείς μας δεν ξέρει για το τι θα φέρει το αύριο, η επόμενη εβδομάδα, ο επόμενος μήνας. Μπορεί να βρεθείς σε δεσμά. Σε ανάλυση – παράλυση εάν κοιτάς το μέλλον και ρωτάς τι θα κάνω. Αδέλφια ίσως να μην υπάρξει μέλλον. Μπορεί να σκοτωθούμε σήμερα προτού φθάσουμε στο σπίτι. Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε γα το μέλλον. Αυτό που πρέπει να κάνουμε για το παρών είναι να θέσουμε την καρδιά μας στον Κύριο, να ζητήσουμε τον Ιησού και να έχουμε στενή σχέση μαζί Του. Και καθώς ζητούμε το θέλημά Του θα μας υποδειχθεί στην ώρα του Θεού όπως έγινε στο ΙΓ των Πράξεων. Εάν λοιπόν δεν ξέρεις τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνεις μπορώ να σου πω. Σταμάτα να στεναχωριέσαι γι αυτό και ζήτα τον Κύριο. Ο Θεός μπορεί να στο κάνει πολύ ξεκάθαρο. Και θα το κάνει στην ώρα Του. Όταν λοιπόν καθορίζομαι το θέλημα του Θεού, συνειδητοποιούμε πρώτον ότι υποδεικνύεται και δεν επιδιώκεται. Και δεύτερον στον καθορισμό του θελήματος του Θεού - αν και είναι πολύ σημαντικό σε μερικούς διαφεύγει – το θέλημά Του είναι πρόσωπο και όχι μονοπάτι. Μπορώ απλά να σας πω ότι το θέλημα του Θεού για τον καθένα βρίσκεται σε μια λέξη. Ιησούς. Το θέλημά Του είναι ο Ιησούς. Και όταν ο Ιησούς ζει μέσα από εσένα είναι αδύνατο να βγεις από το θέλημά Του. Εάν ο Χριστός ζει μέσα από εσένα είναι δυνατό να κάνεις λάθος επιλογή και να τα μπλέξεις; Εάν μέσα σου είναι ο Ιησούς έχεις ανάπαυση σε Εκείνον και έχεις νου Χριστού μας λεει η Γραφή. Θα τα μπερδέψεις, εάν ζει μέσα σε σένα; ΟΧΙ! Βλέπετε δεν εμπιστευόμαστε αρκετά το Θεό. Το θέλημά Του για σένα είναι ο Ιησούς εάν εσύ μένεις σε Εκείνον και Εκείνος σε εσένα. Υπάρχει αυτή η ενότητα. Ένα. Πήγαινε ζήσε τη ζωή σου και Εκείνος θα εκφράσει το θέλημά Του μέσα από εσένα και θα κατευθύνει το δρόμο σου. Έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε ότι το θέλημά Του είναι ένας συγκεκριμένος δρόμος. Είναι σαν να βλέπουμε το χάρτη της πόλεως και καθώς κοιτάζουμε όλους αυτούς τους δρόμους δεν είμαστε σίγουροι για το πώς να πάμε. Και ίσως μερικές φορές να μην χρειάζεται να ξέρουμε που να πάμε. Ο Θεός μερικές φορές λεει: «Εδώ είσαι και εδώ θα σε πάω. Αυτό είναι το σχέδιό μου για σένα ». Για ολόκληρη τη ζωή μου έπρεπε να πάρω συνειδητή απόφαση πάνω σε αυτό. Διότι εάν έλεγα: «Εντάξει ο Θεός μου δείχνει που θα με πάει.» τότε από εμένα θα εξαρτιόταν πως θα έφθανα εκεί. Όμως ούτε αυτός είναι ο κατάλληλος τρόπος για να κάνεις το θέλημά Του. Το θέλημά Του είναι ο Ιησούς. Στο βιβλίο « Έχοντας εμπειρία του Θεού.» Experiencing God (και συνιστώ να το διαβάσετε) χρησιμοποιεί το ακόλουθο παράδειγμα. « Αν θέλω να πάω κάπου που δεν έχω ξαναπάει υπάρχουν δυο τρόποι. Ίσως να ζητήσω οδηγίες από κάποιον και να μου πει: Ακολούθησε αυτό το δρόμο και μετά στρίψε στον τάδε δρόμο αριστερά. Αφού περάσεις τρία φώτα στρίψε δεξιά και στα 800 μέτρα κάνε δεξιά και από εκεί στα 700 μέτρα κάνε αριστερά και στην πρώτη γωνία δεξιά. Ξέρετε κάποιος μπορεί να σας κατευθύνει έτσι. Μπορεί όμως να του πω θα έλθω μαζί σου και να μπω στο αυτοκίνητο και τότε δεν θα χρειασθείς χάρτη ή οδηγίες. Εγώ θα είμαι ο χάρτης σου και αυτό που χρειάζεται να κάνεις είναι αυτό που σου λεω, όταν στο λεω.» Έτσι συμβαίνει στη ζωή. Δεν ξέρω κανένα (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει συμβεί ποτέ) που ο Θεός να του έδωσε το σχέδιο για όλη του τη ζωή. Δεν ξέρω κανένα που να ξέρει όλες τις στροφές και τους δρόμους. Δεν ξέρω κανένα που να ξέρει τα πάντα για όλο το ταξίδι. Σε όλη μας τη ζωή θα υπάρξουν αρκετά ξεφουσκωμένα λάστιχα, πολλές παρακάμψεις. Θα πλησιάσουμε σε απότομες στροφές που από απόσταση θα μοιάζουν με αδιέξοδο αλλά φθάνοντας εκεί θα βρίσκουμε ότι δεν είναι αδιέξοδο, αλλά μια στροφή ή μια παράκαμψη. Δεν ξέρω κανένα που να έχει το πρόγραμμα για όλη του τη ζωή. Μπορείς να πεις: «Μα δεν περιμένω να έχω το σχέδιο για όλη μου τη ζωή. Ή αν δεν περιμένουμε να έχουμε το πρόγραμμα για όλη μας τη ζωή δεν θα μπορούσαμε να ξέρουμε το πρόγραμμα για ένα μήνα, μια εβδομάδα ή μια μέρα;» Σε ευρεία κλίμακα ο Κύριος μας δίνει μια εικόνα του που θα μας πάει. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι όταν μας δώσει αυτή την εικόνα ας μην προσπαθήσουμε με τη δύναμή μας να εκτελέσουμε το θέλημα του Θεού. Ο Ιησούς είναι το θέλημά Του. Καθώς μένουμε σε Εκείνον θα εκπληρώσουμε κάθε λεπτομέρεια του θελήματός Του. Εάν όμως δεν μένουμε στον Ιησού και Εκείνος σε εμάς τότε δεν θα μπορέσουμε να είμαστε στο θέλημα του Θεού. Διότι το θέλημα του Θεού για εσάς και εμένα είναι ο Ιησούς να ζει μέσα από εμάς. Εάν ο Ιησούς δεν ζει μέσα από εσάς τι διαφορά θα έχει εάν κάνετε το σωστό. Θα το κάνετε με σαρκική προσπάθεια και το σωστό γίνεται λάθος διότι δεν γίνεται με πίστη και τότε είναι αμαρτία. Το θέλημα του Θεού δεν επιδιώκεται υποδεικνύεται. Δεν είναι μονοπάτι είναι πρόσωπο. Β) ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΡΩΜ ΙΒ 1 παρακαλω ουν υμας αδελφοι δια των οικτιρμων του Θεου παραστησαι τα σωματα υμων θυσιαν ζωσαν αγιαν τω Θεω ευαρεστον την λογικήν λατρειαν υμων 2 και μη συσχηματιζεσθε τω αιωνι τουτω αλλα μεταμορφουσθε τη ανακαινωσει του νοος εις το δοκιμαζειν υμας τι το θελημα του Θεου το αγαθον και ευαρεστον και τελειον Ο Απ. Παύλος μας λεει τι να κάνουμε για να δοκιμάσουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για τη ζωή μας. Μπορούμε δε να ξεχωρίσουμε δυο βασικές σκέψεις. 1) Εάν πρόκειται να ανακαλύψουμε το θέλημα του Θεού πρέπει να παραδοθούμε. Προσέξατε πως το λεει; Εάν θέλετε να δοκιμάσετε το θέλημα του Θεού τότε πρέπει να παραστήσετε τα σώματά σας ζωντανή και άγια θυσία. Το εδάφιο Ρωμαίους ιβ' 1 αναφέρεται στην ιστορία του Αβραάμ και Ισαάκ. Θυμάστε που ο Θεός είπε στον Αβραάμ να θυσιάσει το γιο του; Ο Αβραάμ περίμενε 25 χρόνια για να γεννηθεί ο Ισαάκ και τώρα ο Θεός του λεει πάρε τον και θυσίασέ τον στο βωμό. Ο Ισαάκ δεν ήταν μωρό. Ήταν αρκετά μεγάλος για να καταλάβει τι συμβαίνει. Έτσι ξεκινάν ένα πρωινό και ο Ισαάκ ρωτάει. «Που πάμε πατέρα;» Και ο Αβραάμ του απαντάει: «Πάμε να προσφέρουμε θυσία στο Θεό». Και έτσι ξεκίνησαν. Ο Ισαάκ είδε ότι ο πατέρας του κουβαλούσε τα ξύλα για τη φωτιά και το μαχαίρι για να σφάξει το σφάγιο. Μετά όμως από λίγο καθώς πλησίαζαν στο όρος που θα γινόταν η θυσία ο Ισαάκ συνειδητοποίησε ότι δεν είχαν ζώο για να θυσιάσουν. Ο Ισαάκ κοίταξε τον πατέρα του και ρώτησε: «Που είναι το ζώο για τη θυσία; Έχεις τα ξύλα, το μαχαίρι αλλά που είναι το ζώο για τη θυσία;» Ο Αβραάμ απάντησε: «Ο Θεός θα προμηθεύσει το ζώο για τη θυσία» Όταν έφθασαν στο όρος και ετοιμάστηκε το θυσιαστήριο και ήταν η ώρα της θυσίας ο Ισαάκ έγκαιρα κατάλαβε ότι αυτός ήταν η θυσία. Δεν υπάρχει αναφορά στη Βίβλο ότι ο Ισαάκ έτρεξε, έβαλε τις φωνές, πάλεψε αλλά αυτό που φαίνεται είναι ότι ο Ισαάκ είχε αρκετή εμπιστοσύνη στον πατέρα του ώστε όταν ο πατέρας του, του είπε αυτό είναι το θέλημα του Θεού, αυτό πρέπει να κάνουμε, ο Ισαάκ υποτάχθηκε. Γνωρίζετε την ιστορία. Ο Αβραάμ δένει το γιο του. Τον βάζει στο θυσιαστήριο και χωρίς αντίσταση από τον Ισαάκ ο Αβραάμ τραβάει το μεγάλο μαχαίρι, το σηκώνει και ετοιμάζεται να σφάξει το παιδί του. Και καθώς το σηκώνει η Βίβλος δεν μας λεει ότι ο Ισαάκ προσπάθησε να σηκωθεί από το θυσιαστήριο. Παρέμεινε ξαπλωμένος απόλυτα παραδομένος στον πατέρα του. Εξαρτιόταν από εκείνον. Ο Ισαάκ ήταν η ζωντανή θυσία. Από τον Αβραάμ εξαρτιόταν αν θα τον θυσίαζε ή θα τον άφηνε. Το πρόβλημα με πολλούς από εμάς είναι ότι εφόσον δεν ξέρουμε το θέλημα του Θεού, δηλαδή το συγκεκριμένο σχέδιό Του για μας, δεν είμαστε σίγουροι αν θα ξαπλώσουμε στο θυσιαστήριο. Καθώς περπατάμε προς την κορυφή του όρους ρωτάμε: «Ποιο είναι το σχέδιό Σου; Ποιο είναι το θέλημά Σου για μένα;» Ο Θεός λεει: «Θα σου δείξω. Συνέχισε να προχωράς.» «Μα» λέμε εμείς «Θεέ θα συνεχίσω να προχωρώ, αλλά θέλω πραγματικά να ξέρω αν θα πρέπει να συνεχίσω να περπατάω. Ποιο είναι το σχέδιο; Τι θα συμβεί όταν φθάσουμε στο όρος;» Και ο Θεός λεει: «Εμπιστέψουμε. Συνέχισε να προχωράς.» Βλέπετε πολλοί απ εμάς έχουμε αποτύχει να καταλάβουμε το σχέδιο και το σκοπό του Θεού στη ζωή μας διότι πρώτα θέλουμε να εξετάσουμε το σχέδιο Του. Εάν θα είναι αυτό που θέλουμε να κάνουμε. Εάν θέλεις να ξέρεις το θέλημα του Θεού για τη ζωή σου, πρώτα πρέπει να παραδόσεις τη ζωή σου και να πεις: «Όπως ο Ισαάκ βάζω τον εαυτό μου στο βωμό και μπορείς να κάνεις ότι θέλεις μαζί μου. Δεν με νοιάζει τι θα είναι αυτό. Κύριε αν θέλεις να κηρύξω σε χιλιάδες είμαι πρόθυμος. Αλλά και αν με θέλεις στο κρεβάτι με καρκίνο πάλι πρόθυμος είμαι. Θεέ θέλω στη ζωή μου οτιδήποτε θα σου δώσει τη μεγαλύτερη δόξα. Κύριε είμαι στη διάθεσή Σου. Παραδίδομαι τελείως στα χέρια Σου. Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις. Είμαι δικός Σου. Θέλω το θέλημά Σου να γίνει μέσα από εμένα. Θυσιάζομαι. Είμαι ζωντανή θυσία.» Αυτό είναι ένα θεμελιώδες βήμα για να ξέρουμε το θέλημα του Θεού. Συμβούλεψα και συμμερίστηκα με πολλούς που μάχονται με αυτό. Ο λόγος που μάχονται είναι γιατί φοβούνται. Κάποτε μιλούσα σε μια συνέλευση και κάποιος δήλωσε ότι η ιδέα της πλήρους παράδοσης στο Θεό είναι μια ιδέα που τον φόβιζε. Του απευθύνθηκα γιατί είναι κοινό το πρόβλημα και του είπα: «Ξέρεις γιατί η ιδέα της πλήρους παράδοσης στο Θεό φοβίζει εσένα καθώς και πολλούς άλλους; Διότι έχουμε λάθος αντίληψη για το ποιος είναι ο Θεός.» Ξέρω ότι πολλοί έχουν αυτό το φόβο. «Αν ολοκληρωτικά παραδοθώ στο Θεό και Τον αφήσει να κάνει ότι θέλει ίσως κάτι κακό να μου συμβεί. Μπορεί ο Θεός να πάρει ένα από τα παιδιά μου ή ο γιατρός να διαπιστώσει μια θανατηφόρα ασθένεια. Ίσως χάσω τη δουλειά μου.» Και ζουν από τρόμο σε τρόμο. «Ίσως με καλέσει σε ξένο ιεραποστολικό αγρό.» Είναι λανθασμένη αντίληψη του ποιος είναι ο Θεός. Δεν εννοώ βέβαια ότι δεν θα υπάρχουν δυσκολίες. Ο Κύριος με έστειλε στην Ατλάντα από την Αλαμπάμα για να με συντρίψει μέσα από τις οδυνηρές εμπειρίες μιας διακονίας που δεν έλεγε να ξεκολλήσει από το έδαφος. Θυμάμαι που η σύζυγός μου Μέλανι με ρώτησε προτού πάμε στην Ατλάντα: «Θα είναι καλά εκεί όπως και εδώ;» Και εγώ της απάντησα: « Ο Θεός δεν μου είπε αν θα είναι καλά ή άσχημα. Μου είπε μόνο να πάω.» Και όταν έφθασα εκεί ήταν καλά. Ήταν βέβαια και πολύ οδυνηρά. Είπα ότι τίποτα κακό δεν θα συμβεί εάν είσαι με το Θεό. Δεν είπα όμως ότι τίποτα οδυνηρό δεν θα συμβεί. Σου υπόσχομαι ότι ο Θεός σε αγαπά τόσο πολύ, ώστε εάν επιτρέψει πόνο στη ζωή σου είναι διότι υπάρχει μια σημαντική αιτία. Και δεν θα επιτρέψει να πονέσεις παρά μόνο όσο χρειάζεται για να επιτύχει το σκοπό Του μέσα από εσένα. Μπορείς να εμπιστευθείς τον Κύριο. Μην φοβάσαι την απόλυτη παράδοση. Η ιδέα ότι αν παραδοθώ ολοκληρωτικά στο Θεό κάτι κακό θα μου συμβεί είναι τελείως αβάσιμη. Αδέλφια δεν καταλαβαίνετε ότι εάν ο Θεός ήθελε κάτι κακό να συμβεί στη ζωή μας θα μπορούσε να το κάνει είτε το θέλουμε είτε όχι. Δεν είμαστε εμείς που επιτρέπουμε στο Θεό να κάνει πράγματα στη ζωή μας. Είναι Θεός και κάνει ότι θέλει. Αυτό είναι ένα ψέμα που βάζει ο εχθρός στη σκέψη μας για να μας εμποδίσει να παραδοθούμε απόλυτα στο Θεό. Αφέσου ολοκληρωτικά στο Θεό γνωρίζοντας ότι, ότι και αν συμβεί από αυτό το σημείο και μετά θα είναι από το Θεό και θα είναι καλό διότι είναι ο Θεός. Εάν λοιπόν πρόκειται να ανακαλύψουμε το θέλημα του Θεού πρέπει να αφεθούμε ολοκληρωτικά σε Εκείνον και να πούμε: «Κύριε οτιδήποτε θέλεις να κάνεις σε εμένα ή μέσα από εμένα για να δοξαστείς μπορείς να το κάνεις. Παραδίδω τη ζωή μου και ότι σχετικό με αυτή. Τη βάζω στο θυσιαστήριο. Είναι δική σου.» «Το έχεις κάνει αυτό;» Εκτός από την ολοκληρωτική μας παράδοση χρειάζεται να δούμε και την πνευματική μας ζωή. Στο Ρωμαίους ιβ΄1 ... παραστησαι τα σωματα υμων θυσιαν ζωσαν αγιαν τω Θεω ευαρεστον.... Σημαντικό είναι ότι όταν διδάσκουν αυτό το εδάφιο λένε: «Για να ξέρεις το θέλημα του Θεού πρέπει να είσαι Άγιος. Καλύτερα να καθαρισθείς. Καλύτερα να γίνεις Άγιος αν θέλεις να ξέρεις το θέλημα του Θεού.» Στο ίδιο εδάφιο αναφέρει όμως και θυσία ζώσα. Αλλά δεν άκουσα κανένα να λεει ότι «Αν θέλεις να ξέρεις το θέλημα του Θεού καλύτερα να ζωντανέψεις. Καλύτερα να πάψεις να είσαι πεθαμένος και να ζωντανέψεις γιατί αν δεν ζωντανέψεις ποτέ δε θα γνωρίσεις το θέλημά Του.» Ο λόγος για τον οποίο δεν το ακούμε είναι διότι όλοι ξέρουμε ότι είμαστε ζωντανοί. Στο ίδιο εδάφιο λεει ότι πρέπει να είμαστε θυσία αγία. Αυτό που εννοώ είναι ότι δεν χρειάζεται να γίνεις περισσότερο Άγιος από ότι ζωντανός. Είσαι ήδη ζωντανός είσαι ήδη Άγιος. Και αυτό είναι παγίδα του εχθρού για να μας εμποδίσει να έχουμε την εμπειρία του θελήματος του Θεού . Σου λεει ότι ο μόνος τρόπος για να γνωρίσεις το θέλημα του Θεού είναι να γίνεις Άγιος. Και ότι δεν είσαι αρκετά Άγιος ακόμα για να ξέρεις το θέλημά Του. Έτσι αντί να ζητάμε τον Κύριο, κοιτάζουμε να βελτιωθούμε και να δικαιωθούμε με τις πράξεις μας. Όταν δε, προσπαθείς από μόνος να δικαιωθείς προκύπτει ένα συγκεκριμένο είδος δικαιοσύνης και ονομάζεται αυτοδικαίωση. Η αυτοπροσπάθεια παράγει αυτοδικαίωση. Όταν λοιπόν λεει «παραστησαι τα σωματα υμων θυσιαν ζωσαν αγιαν τω Θεω» εννοεί ότι είσαι ζωντανός είσαι και Άγιος. Είσαι Χριστιανός. Χρειάζεται να δεις την πνευματική σου ζωή. Να δεις ότι είσαι ευάρεστος. Δεν προσπαθείς να ζεις. Είσαι ζωντανός. Δεν χρειάζεται να προσπαθείς να είσαι Άγιος. Δεν χρειάζεται να προσπαθείς να είσαι ευάρεστος. Είσαι ευάρεστος. Εκείνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να τρέξεις με όλη σου τη δύναμη στην αγκαλιά του Πατέρα και να αφεθείς τελείως γνωρίζοντας ότι είσαι ασφαλής μαζί Του και μπορείς να Τον εμπιστευθείς. Μπορείτε να φανταστείτε ένα αγοράκι τριών τεσσάρων ετών να τρέχει και να πηδάει στη αγκαλιά του πατέρα του και να του λεει «Σε αγαπώ και θέλω να σε δω ευτυχισμένο. Θα κάνω ότι θέλεις για να σε ευχαριστήσω.» και να γυρίζει ο πατέρας και να τον χαστουκίζει και να του λεει «Δεν περίμενα να το πεις αυτό, τώρα θα δεις τι θα πάθεις». Ούτε ο φυσικός μας πατέρας αλλά ούτε και ο Ουράνιος θα έκανε κάτι τέτοιο. Θα έλεγε: «Πόσο ευτυχισμένος είμαι που το ακούω. Επειδή θέλεις να με ευχαριστήσεις έχω και εγώ πολλά να σου δείξω που θα σε βοηθήσουν στη ζωή. Αλλά πρώτα πρέπει να κάνεις ένα εμβόλιο.» « Μα πατέρα, είπα να σε ευχαριστήσω και συ με πας για εμβόλιο;» «Ναι, αλλά πρώτα πρέπει να κάνεις το εμβόλιο για να είσαι υγιείς και να συνεχίσεις να ζεις.» Δεν λεω ότι υπηρετώντας το Θεό δεν θα υπάρχει κάποιος πόνος. Λεω ότι ο Θεός δεν κάθεται στο σβέρκο σου όταν ολοκληρωτικά παραδοθείς σε Εκείνον. Ήδη ζεις, ήδη είσαι Άγιος, ήδη είσαι ευάρεστος. Και συνεχίζει στο εδάφιο 2 λέγοντας: και μη συσχηματιζεσθε τω αιωνι τουτω αλλα μεταμορφουσθε τη ανακαινωσει του νοος. Ο νους πρέπει να ανακαινισθεί με την αλήθεια του Λόγου του Θεού. Δεν μπορούμε να συμμορφωθούμε με το σκεπτικό αυτό του κόσμου που λεει ότι πρέπει να κινείσαι με ένα συγκεκριμένο τρόπο για να σε ευλογήσει ο Θεός και να σου γνωρίσει το θέλημά Του. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Αφέσου ολοκληρωτικά σε Εκείνον. Βάλε την καρδιά σου σε Εκείνον και ο Θεός θα σου κάνει ξεκάθαρο το θέλημά Του. Και τότε θα μπορείς να «εις το δοκιμαζειν υμας τι το θελημα του Θεου το αγαθον και ευαρεστον και τελειον». Γ) ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Το κίνητρό μας για να κάνουμε το θέλημα του Θεού δεν είναι φόβος αλλά πίστη. Πολλοί Χριστιανοί αποτυγχάνουν να γνωρίσουν την χαρά του περπατήματος στο θέλημα του Θεού διότι καταλαμβάνονται από φόβο. Έχω ακούσει πολλούς να ρωτάνε: «Θα προσευχηθείς για να γνωρίσω το θέλημα του Θεού;» Σας έχω πει ότι στο Θεό ανήκει το να το αποκαλύψει και όχι σε σένα να το βρεις. «Προσευχήσου να μείνω στο θέλημά Του διότι ο εχθρός μπορεί να με βγάλει από αυτό και δεν θέλω να φύγω. Ξέρεις ο εχθρός είναι πολύ έξυπνος, είναι πονηρός, είναι ισχυρός και μπορεί να με βγάλει από το θέλημα του Θεού. Δεν θέλω να βγω, θέλω να μείνω. Γι αυτό προσευχήσου ώστε να ακούω και να γνωρίζω το θέλημα του Θεού διότι ο εχθρός έχει εξαπατήσει άτομα ισχυρότερα από εμένα και γνωρίζεις ότι ο εχθρός είναι τόσο πλάνος, τόσο ύπουλος, όλο κόλπα και οι άνθρωποι μπορεί να την πατήσουν αν δεν είναι προσεκτικοί. Επίσης ο εχθρός είναι ισχυρός.» Προσέξατε αυτόν τον τρόπο ομιλίας; Αυτό που στη πραγματικότητα κάνω είναι να εξυμνώ τον εχθρό. Τι σημαίνει εξυμνώ; Σημαίνει ότι τονίζω τις αρετές κάποιου άλλου. Όταν εξυψώνουμε τον Κύριο εξυψώνοντας τις αρετές Του. Μπορείς να εξυψώσεις κάποιον λέγοντάς του: «Έκανες μια υπέροχη δουλειά. Τα πήγες πολύ καλά στο σχολείο.» Όταν λοιπόν εμείς τονίζουμε τα προσόντα του εχθρού τον εξυψώνουμε και έτσι ενεργούμε με φόβο όσον αφορά το θέλημα του Θεού. Εάν οι πιστοί της σύγχρονης εκκλησίας είχαν πίστη τόση, ώστε να πιστεύουν ότι ο Θεός μπορεί να τους κρατήσει στο θέλημά Του και να το εκπληρώσει, όση οι πιστοί έχουν ότι ο εχθρός μπορεί να τους βγάλει από το θέλημά Του, τότε θα είμαστε ο πανίσχυρος στρατός που ο Θεός μας θέλει να είμαστε. Κινούμαστε από φόβο αντί από πίστη. Υπήρξαν περιπτώσεις στη ζωή μου, αλλά το έχω δει και στη ζωή άλλων που είπαμε: «Αυτό θα κάνω. Έχω αυτές τις επιλογές και αυτή διαλέγω. Θα ακολουθήσω αυτή την οδό, Θεέ. Ελπίζω να είναι σωστή, Θεέ. Προχωρώ Θεέ. Κοίτα με. προχωρώ.» Ενεργούμε σαν κάποιον που περπατά πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί πάνω από τους καταρράκτες του Νιαγάρα. Δεν μπορούμε να απολαύσουμε το ταξίδι εξαιτίας του τρόπου που σκεφτόμαστε γι αυτό που κάνουμε. Αυτό σημαίνει φόβο. «Πως πρέπει να ενεργούν οι πιστοί; Με πίστη ή με φόβο;» «Με πίστη». Όταν λοιπόν λέμε: «Ελπίζω να είναι αυτό το θέλημα του Θεού. Έχω αγωνία αν αυτό είναι το θέλημα του Θεού.» Τότε δεν ενεργούμε με πίστη αλλά φόβο. Ο Απ. Παύλος δεν αγωνιούσε για το θέλημα του Θεού. Απλά έκανε το θέλημά Του με πίστη γνωρίζοντας ότι ο Θεός κινούσε τη ζωή του και ενεργούσε μέσα από αυτόν. Αυτό μπορείς να το κάνεις όταν μένεις στο Χριστό και προχωράς. Φαντάσου ότι είσαι στο κέντρο ενός δωματίου περικυκλωμένος από τέσσερις τοίχους. Σε κάθε τοίχο υπάρχει μια σειρά από πόρτες που στο σύνολό τους είναι πενήντα. Κοιτάς από εδώ, πόρτες. Κοιτάς από εκεί, πόρτες. Αυτές αντιπροσωπεύουν τις επιλογές σου. (Πολλές φορές μπορεί να μην έχουμε τόσες επιλογές). Φαντάσου κάθε πόρτα μια διαφορετική επιλογή. Πολλοί φοβούνται να επιλέξουν διότι υπάρχουν 49 περιπτώσεις να κάνουν λάθος. Φαντάσου λοιπόν ότι είσαι στο κέντρο του δωματίου. Κοίτα γύρω σου. Βάλε τα μάτια σου στην πόρτα που θέλεις να μπεις. «Βλέπεις την πόρτα;» «Ναι». Ίσως το χρώμα της να σου τραβήξει την προσοχή. Ίσως η Τρίτη από αριστερά γιατί σου αρέσει ο αριθμός τρία. Ίσως αυτή τελείως δεξιά γιατί βλέπεις τον εαυτό σου σε αυτή τη κατηγορία. Η΄ η άλλη στο κέντρο γιατί σου αρέσει να ακολουθείς τη μέση λύση. Δεν έχει σημασία ποιο είναι το κίνητρό σου. «Σκέφτεσαι την πόρτα;» «Ναι». «Εντάξει. Τώρα πέρασέ την εγκαταλείποντας όλες τις άλλες σαρανταεννέα επιλογές. Μην σκοντάψεις, μην διστάσεις αλλά περπάτα με εμπιστοσύνη προς την πόρτα. Άνοιξέ την και μπες. Άμα περάσεις μέσα και την κλείσεις πίσω σου και γυρίσεις και κοιτάξεις εκεί είναι ο Ιησούς. Θα σε καλωσορίσει και θα σου πει ότι αυτή είναι η πόρτα που περίμενα να περάσεις. Έλα.» Όταν μένεις στο Χριστό δεν χρειάζεται να αγωνιάς η να παραλύσεις. Προχώρα. Όταν μένεις στο Χριστό εμπιστέψου τις σκέψεις σου. Η Βίβλος λεει: Παρ γ 5 « Έλπιζε επί τον Κύριον εξ όλης της καρδίας σου και μη επιστηρίζεσαι εις την σύνεσίν σου.» Το ξέρω και δεν σου λεω να βασισθείς στην δική σου σύνεση. Παρ γ 6 « εν πάσαις ταίς οδοίς σου αυτόν γνώριζε, και αυτός θέλει διευθύνει τα διαβήματά σου.» Ο Παράκλητος μιλά στη σκέψη σου. Όταν σου έλθει η σκέψη να πας, πήγαινε. Μην φοβάσαι ότι έκανες λάθος επιλογή. Από Εκείνον εξαρτάται η κατάλληλη επιλογή. Εσύ κράτα τα μάτια σου επάνω Του. Στέκεσαι στη μέση μιας πεδιάδας και κοιτάς τον ορίζοντα. Στη μια μεριά βλέπεις μαύρα σύννεφα. «Δεν πάω εκεί» λες. Στην άλλη όμορφα βουνά με χιόνια στις κορφές. Στην άλλη ένα πυκνό δάσος και πιο πέρα τον Ωκεανό. Διάλεξε που θες να πας. Μείνε στο Χριστό και τρέξε με όλη σου την δύναμη. «Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω;» Ο Θεός θα μας κρατήσει στο θέλημά Του. Δεν χρειάζεται να κινούμαστε με φόβο. Ας προχωράμε με πίστη. Χρειάζεται να ενεργούμε με εμπιστοσύνη και όχι σύγχυση. «Μα θέλω το θέλημα του Θεού να είναι ξεκάθαρο, πέρα πάσης αμφιβολίας. Θα ήταν καλό ότι κάνω στη ζωή μου να ξέρω ότι είναι στο θέλημά Του.» Κάποιος που λεει ότι ξέρει πάντα το θέλημα του Θεού χωρίς αμφιβολία δεν είναι απόλυτα ειλικρινής. Επειδή υπάρχουν περιθώρια αμφιβολίας δεν σημαίνει ότι δεν εξασκείς πίστη. Εάν δεν υπήρχαν τα περιθώρια αμφιβολίας τότε δεν θα χρειαζόμασταν πίστη. Μερικοί λένε ότι δεν κάνουν τίποτα εάν δεν είναι χίλια τοις εκατό σίγουροι. Αδελφοί. Ποτέ δεν θα είμαστε χίλια τοις εκατό σίγουροι. Ίσως να περιμένουμε να αισθανθούμε κάτι ή μια εξωτερική επιβεβαίωση που μπορεί να μην έλθει. Εάν περιμένουμε ο Θεός να στείλει ένα άγγελο ίσως να μη το κάνει. Εάν περιμένουμε μια επιγραφή στον ουρανό ίσως να μην συμβεί. Ενήργησε με πίστη και εμπιστοσύνη και τότε δεν θα υπάρχει σύγχυση. Συνάντησα άτομα που μου είπαν ότι αυτό δεν μπορεί να είναι το θέλημα του Θεού γιατί θέλω να το κάνω. Αντίληψη με φόβο. Εάν το απολαύσω δεν θα είναι το θέλημά Του. Μάλλον θα πρέπει να διαλέξω κάτι άλλο πιο μικρό που να με κάνει άθλιο. Δεν είναι αλήθεια. Ο Θεός θα επιτρέψει να διαλέξεις διότι Εκείνος είναι που κατευθύνει αυτόν που θα κάνει την επιλογή. «Και τι θα γίνει εάν κάνω λάθος;» Ο Απ. Παύλος δεν αγωνιούσε για το θέλημα του Θεού. Απλά το έκανε. Υπήρχε μια περίπτωση που ο Απ. Παύλος έπρεπε να πάει σε ένα συγκεκριμένο τόπο. Όμως «.....επειδή εμποδίσθησαν υπό του Αγίου Πνεύματος.....» Πράξεις ις΄ 6 πήγαν αλλού. «Ναι αλλά τι θα συμβεί αν σε κάποια στιγμή αρχίσω να κάνω τα δικά μου αντί τα του Θεού;» Και πάλι το Άγιο Πνεύμα μπορεί να σου πει, «Σταμάτα, μην το κάνεις αυτό. Δεν είναι έτσι. Κάνε αυτό.» Ακόμα και αν κάνεις λάθος το Άγιο Πνεύμα μπορεί να σου μιλήσει αρκετά δυνατά για να μην κάνεις το λάθος. Ενήργησε λοιπόν με εμπιστοσύνη και όχι σύγχυση Υπήρξαν περιπτώσεις που άτομα πήραν την απόφαση και ενήργησαν με πίστη αλλά οι περιστάσεις που βρέθηκαν τους έκανε να πουν ότι έκαναν λάθος και δεν ήταν αυτό το θέλημά Του. Τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα σκέφθηκαν. Τους άκουσα να λένε: «Δεν καταλαβαίνω. Πήρα αυτή την απόφαση που νόμιζα ότι ήταν το θέλημα του Θεού και τώρα όλα διαλύονται. Ήμουν σίγουρος ότι αυτό ήταν το θέλημά Του.» Μην αποφασίζεις ότι αυτό δεν ήταν το θέλημά Του επειδή δεν κατέληξε όπως το περίμενες. Κάτι που ανακάλυψα κατ επανάληψη στη ζωή μου είναι ότι ενώ ενήργησα πιστεύοντας ότι κινήθηκα μέσα στο θέλημά Του όταν έφθασα στον προορισμό οι περιστάσεις μου έδειξαν το αντίθετο. Σήμαινε αυτό ότι μου ξέφυγε το θέλημά Του. Όχι. Υπηρετούμε τον Κυρίαρχο Θεό. Ψαλμός λζ 23 «Όταν υπό Κυρίου κατευθύνονται τα διαβήματα του ανθρώπου, η οδός αυτού είναι αρεστή εις αυτόν.» «Κατευθύνει ο Κύριος τα διαβήματά σου;» Μην πεις λοιπόν ότι δεν ήταν το θέλημά Του επειδή δεν έγιναν τα πράγματα όπως τα περίμενες. Σας είπα που πήγα στην Ατλάντα. Η Εκκλησία δεν αυξανόταν και ήμουν σε άθλια κατάσταση. Είχα μελετήσει τους τρόπους αύξησης του έργου. Σήμαινε λοιπόν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μου ξέφυγε άραγε το θέλημά Του; Όμως ήξερα ότι ο Θεός μου είχε πει να πάω. Όταν λοιπόν βλέπω κάτι διαφορετικό από αυτό που περίμενα να δω, σημαίνει ότι ο Θεός έχει διαφορετικό σχέδιο. Μην κάνεις δεύτερη σκέψη. Πήρες την απόφαση; Εμπιστέψου Τον και το Άγιο Πνεύμα θα σε οδηγήσει. Μην πεις δεν έπρεπε να το κάνω αυτό. Μην αμφιβάλλεις επειδή δεν έγινε όπως το είχες σκεφθεί. Ήταν στο θέλημα του Θεού ο Ιωσήφ να καταλήξει στη φυλακή; Ο Θεός τον ήθελε σε θέση εξουσίας. Έπρεπε όμως να περάσει μέσα από τη φυλακή. Ήταν το θέλημα του Θεού να μπουν τα τρία παιδιά στο καμίνι; Ο Θεός μπορεί να μας ελευθερώσει, είπαν. Ο Θεός ήξερε ότι ο βασιλιάς θα στρεφόταν σε Εκείνον μετά από αυτό που θα γινόταν στο καμίνι. Ο Δανιήλ ανέβηκε σε θέση εξουσίας μετά που βγήκε από το λάκκο των λεόντων. Εάν έκριναν το θέλημα του Θεού με το άμεσο αποτέλεσμα θα συμπέραναν ότι τους ξέφυγε το θέλημα του Θεού. Ο Ιωάννης κήρυττε τόσο θαρραλέα που τον βαρέθηκαν και τον εξόρισαν στην Πάτμο. Εκεί ήταν τελείως μόνος. Μπορεί να σκέφθηκε: «Μάλλον τα είπα βαριά με τον τρόπο που μίλησα. Θα έπρεπε να μετριάσω το κήρυγμά μου και να το κάνω πιο ήπιο για τον κόσμο. Ίσως ο τρόπος μου, το κήρυγμά μου. Τώρα με εξόρισαν σ αυτό το νησί και είμαι τελείως μόνος. Τι είδος διακονίας θα έχω τελείως μόνος;» Ξέρετε ο Ιωάννης έγραψε την Αποκάλυψη σε αυτό το νησί. «Ήταν το θέλημα του Θεού ο Ιωάννης να είναι εκεί;» Εύκολα θα μπορούσε να συμπεράνει ότι κατά κάποιο τρόπο του ξέφυγε το θέλημα του Θεού. Ο Απ. Παύλος μπήκε σε ένα καράβι για να παει στη Ρώμη και κατέληξε στη Μάλτα. Βρεμένος στην παραλία σίγουρα θα σκεφτόταν : «Με ήθελε ο Θεός σε αυτό το πλοίο για να πάω στη Ρώμη; Τώρα αυτό βούλιαξε στη Μάλτα. Δεν το καταλαβαίνω. Θα πρέπει να μου ξέφυγε το θέλημά Του.» Και όμως ο Απ Παύλος ήταν στο θέλημα του Θεού. Πολλοί σώθηκαν σε αυτό το νησί. Και το υπέρτατο παράδειγμα. Ο Ιησούς Χριστός όταν τα χέρια Του καρφώθηκαν στο Σταυρό. Εάν έκρινες με αυτά που θα έβλεπες εκείνη την ημέρα, τον ήλιο να σκοτεινιάζει και τον Ιησού να λεει «Θεέ, Θεέ διατί με εγκατέλειπες» να σκύβει το κεφάλι Του και να λεει «Τετέλεσται», να κατεβάζουν από το Σταυρό Αυτόν που είπε ότι είναι ο Βασιλέας των Βασιλέων, να Τον βάζουν στον τάφο και να τον σφραγίζουν, θα έλεγες: Δεν κατάλαβε το θέλημα του Θεού. Κατά κάποιο τρόπο του ξέφυγε. ΟΧΙ Μερικοί νομίζουν ότι είναι εκτός του θελήματος του Θεού διότι κρίνουν με αυτό που βλέπουν άμεσα. Δεν το κρίνουμε έτσι. Το κρίνουμε εμπιστευόμενοι τον Ιησού Χριστό. Λέμε «Κύριε Ιησού εσύ είσαι η ζωή μας. Ζήσε μέσα από εμάς.» Και προχωρούμε με πίστη και εμπιστοσύνη. Όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα, ένας λάκκος λεόντων, ένα καμίνι, μια εξορία θα πούμε: «Είμαστε στο θέλημά Σου. Συ είσαι η ζωή μας.» Αυτό είναι πίστη και η αυτή είναι η στάση που μας κρατά στο επίκεντρο του τελείου θελήματος του Θεού. (ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΕΚ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ)