- Tim Akkerman, zanger/gitarist van Di-rect
geplaatst op: 15-12-2001
Dag muzikanten en muziekliefhebbers, Ik ben gevraagd om een stukje te schrijven voor Musician.nl. Het is voor mij echt een eer om tussen alle muzikanten op deze site te mogen staan. Ik hoop dan ook dat mijn visie op muziek en eromheen boeiend is...
Mijn liefde voor muziek was er al vroeg. Ik luisterde rond mijn zevende altijd naar de oude platen van mijn vader, zoals URIAH HEEP, BLACK SABBATH en PINK FLOYD. Aangemoedigd door mijn moeder deed ik wat later mee met een cursus "Afrikaans trommelen". Weer wat jaren later wilde ik graag drums spelen en heb toen van mijn verjaardagsgeld een tweedehands Pearl Export gekocht. Wel stonden mijn ouders erop om les te nemen. Dat heb ik dus gedaan en vervolgens niet minder dan drie (!!!) lessen gevolgd. Want lessen en ik gaan niet echt samen. Het grappige was trouwens dat ik er later achterkwam dat ik die drie lessen van Evelien Karels heb gehad.
Nu staat mijn drumstel -afgestoft en wat zielig- in een hoekje. Na een tijdje keyboard te hebben gespeeld maakte ik op mijn vijftiende kennis met de gitaar, ----- er werd een nieuwe wereld voor me geopend! Nadat ik alle NIRVANA nummers had uitgezocht kwam ik in een schoolbandje terecht. Ik had dan wel veel liedjes uitgezocht ik vond het toch veel leuker om "eigen" liedjes te schrijven.
Zo heb ik na vier weken mijn eerste liedje geschreven, wellis waar met de basisakkoorden Em en een D-tje, maar ik kon er mezelf in kwijt met die zes snaren. In de loop de tijd leerde ik er elke keer weer een mooi akkoordje bij. (En dat zonder enige gitaarles...)
Van het ene bandje kwam ik in het andere bandje, hoewel ik het altijd naar mijn zin heb gehad merkte ik toch dat de anderen weinig interesse hadden in het echte werk. Vaak stond de band bij hen op de tweede plaats en kon ik nooit mijn inspiraties kwijt.
Op mijn zeventiende ben ik gaan werken bij ROCK PALACE in Den Haag, eerst als hulpje en vrij snel als verkoper van gitaren. Een wereldbaan door lekker met je hobby bezig te zijn.
Op een dag werd ik gevraagd om bij een bandje te spelen met jongens van mijn leeftijd. Een bandje-zo werd gezegd-met 200% inzet. Iets waar ik lang naar op zoek ben geweest. Wat me alleen nog dwars lag is "het zoeken" van bandleden. Ik vind dat een bandje uit zichzelf moet ontstaan, maar ok� ik ben toch maar meegegaan.
Mijn antwoord lag al klaar toen ik twee ongeschoolde pikkies zag zitten aan een tafeltje met glazen cola. Ik schoof aan en bestelde een chocomel, stelde me voor en dacht: "My God, wat is dit nu weer, zit ik met een schoolbandje, kan ik dadelijk nog muziekles gaan geven!" Maar oh wat een vooroordelen. Een week later zijn we een oefenruimte ingegaan om drie covers te spelen. Ik was de enige die de nummers niet ingestudeerd had en kwam ook nog vet een half uur te laat!
Maar wat er gebeurd, daar in die oefenruimte speelden de jongens de drie covers in een keer weg. Ik stond zelf wat aan te klooien en dat ging nergens over. Met de gedachte om hen terug te pakken speelde ik een net zelf door mij geschreven nummer (Just The Way I Do) en de jongens speelde het mee alsof het een cover was!! Wat gebeurd hier ??!!.
Jaren zocht ik antwoord op mijn liedjes en die avond kreeg ik die. Ik die als enige met tegenzin de oefenruimte in ging kwam er met een glimlach van oor tot oor naar buiten.
En elke week daarna kwamen we weer met nieuwe nummers de oefenruimte uit: Di-rect was mijn antwoord!
Als iemand mij had gevraagd een wens op te schrijven is dat wat er nu met zowel de band als met mij is gebeurd ---- komt na vier maanden mijn eerste demo af ---- die dan ook nog eens wordt gedraaid door Rob Stenders op radio 3 FM ---- en dan ook nog eens de telefoon roodgloeiend met managers en niet minder dan (5!!!) platenmaatschappijen aan de andere kant van het draadje!
We krijgen vaak te horen dat we mazzelpikkies zijn, we hadden inderdaad op het juiste moment een kruiwagen, maar realiseer dat we zijn gestart als een beginnend bandje, met een klein repertoire, en zeer simpele spullen!
De luisteraar raakt enthousiast door de muziek en de teksten en niet omdat bandleden wel of niet bij elkaar zijn gebracht en door wie dan ook ondersteund.
Voor mij is het succes van Di-rect vooral te danken aan het feit dat we bijna alle nummers zelf schrijven. Het album Discover voelt voor mij dan ook als "mijn kindje", het is voor mij een heel persoonlijk stuk geworden, iets wat ik als jochie al droomde is nu werkelijkheid geworden: een plaat die met een serienummer in de winkels ligt!
Als ik tachtig ben kan ik altijd aantonen dat dit zo belangrijk in mijn leven is geweest. Voorlopig is die nog niet voorbij.
Na de Rock Palace periode ben ik postbode geweest (schitterende tijd!). Nu leef ik van de muziek. (Iets wat ook al in mijn wensenboekje stond) Ik hoop de komende tijd ook nummers te mogen schrijven voor andere artiesten.
Soms zit ik samen met Ricardo Pronk (Billy The Kid) en Tony Cornelissen (Kane) les op te doen qua liedjes schrijven. Knapen waar ik nog veel van kan leren...
Ik hoop dat mijn verhaal een inspiratiebron kan zijn voor alle muziekanten, want je hebt een dosis geluk nodig, maar met name veel wilskracht want je bent niet van de ene op de andere dag een ster...
Er ligt nog een hele weg voor me eer ik me een echte artiest kan noemen.
Een weg met gaten en hobbels om de juiste keuzes te maken...
Een weg met nieuwe ervaringen en inspiratie...
Be yourself and do what you wanna do...
Groetjes Tim Akkerman (helaas geen familie van "Jan")
P.S. Als naast mijn schoenen ga lopen, dan koop ik laarzen...