Het is dan nog wel geen kerst, maar toch veel leesplezier!
Marina heeft dit geschreven voor de Nose, een blad voor de Basset Hound! Hoe is de foto?
Dat is Elvis, een van Marina's honden!
Hallo allemaal,
Mag ik mij even voorstellen? Mijn naam is No�l, juist ja, Kerstmis. Ik ben een Basset Hound van vier jaar, en ik ga jullie nu mijn verhaal vertellen.
***
Ik werd op kerstnacht geboren, samen met 3 zusjes en 5 broertjes. Onze moeder likte ons na de geboorte schoon en toen dronken we bij haar. Vlak daarna was mijn eerste kennismaking met de mensen. Een man, vrouw en een klein meisje stonden om de doos heen, waar we inlagen. Ze hadden het over: "Goed gedaan meisje, en ze zijn allemaal gezond!" Blijkbaar was dat tegen mijn moeder gezegd. "Wie zijn dat mam?" vroeg een van mijn zusjes. "Dat zijn mensen, en die drie zijn onze baasjes," zei moeder. Ze legde uit, dat een baasje voor je zorgt en dat je bij hem in huis woont. Ik vond het best en dronk weer verder. Vlak erna viel ik in slaap.
Acht weken later kwamen er andere mensen, vreemden, naar ons kijken. Af en toe pakten ze een van ons op. Op een dag werd een van mijn zusjes opgepakt door iemand en ging weg. Onze moeder was ons weer uitleg verontschuldigd! "Als je door iemand meegenomen wordt, krijg je andere baasjes en een ander huis, en daar mag je opgroeien," zei moeder. Dat idee stond mij absoluut niet aan! Ik wilde bij mijn moeder blijven! Dus elke keer als ik opgepakt werd, begon ik te piepen en te grommen, waarop ik gauw teruggezet werd. Op het laatst was ik alleen over. Ik was blij, ik dacht dat mijn plannetje gewerkt had, en gedroeg me weer lief. Blijkbaar vond een meisje het ook, want toen ze mij oppakte zei ze:"Mag ik deze papa? Hij is zo lief," tegen een man, die blijkbaar haar vader was. Die knikte. Ik werd meegenomen, de vader van het meisje overlegde even met mijn baasje zag ik, en toen werd ik in een auto gezet. Niet dat ik toen al wist wat een auto was, hoor, ik had er zelfs nog nooit een gezien, maar het meisje nam mij op schoot en vertelde van alles, en dus ook dat ik "in een auto zat, maar dat dat helemaal niet eng was". Ze vertelde mij dat zij Annemarie heette en dat ze mij No�l zou noemen, omdat ik met kerst geboren was. Ik vond Annemarie erg aardig en tevreden met haar als nieuw baasje viel ik in slaap.
Ik werd een kwartiertje gewekt uit mijn slaap toen Annemarie mij voorzichtig optilde en een huis binnen tilde. Zeker haar huis, hier moest ik dus wonen, dacht ik, en ik verkende het. Het beviel mij allemaal best. Annemarie zette een mand neer waar ik in kon liggen, en gaf me wat te eten. Na het eten was ik zo moe, dat ik prompt weer in slaap viel.
Zo verstreken er 3 gelukkige jaren bij mijn lieve Annemarie. Ze was altijd even lief voor me, liet me altijd uit, en ik ruil daarvoor gaf ik haar knuffels en likjes, en trooste ik haar als ze verdriet had.
Op een dag, het was een week voor mijn verjaardag, werd ik wakker en keek naar buiten. Het had gesneeuwd! Ik had het slechts een keer eerder gezien, toen ik een jaar was, maar ik wist nog goed wat voor buikpijn ik had, toen ik dacht dat sneeuw net zoiets was als de slagroom die Annemarie mij elke maand gaf. Annemarie nam me mee naar het park om te wandelen, en liet me toen loslopen. Ze hield me goed in het oog, zeker bang dat ik weer sneeuw zou eten, maar toen zag ze een meisje dat ze kende en ging ermee praten. Op dat moment zag ik een verdwaalde eekhoorn. Ik was benieuwd op ik hem in kon halen en spurtte er, zo hard als mijn korte poten mij konden dragen, achteraan. Annemarie kwam er ook achteraan, mijn naam roepend, maar ik hoorde haar maar vaag en dacht dat zij ook meedeed.
Uiteindelijk stopte ik hijgend bij een boom, vanwaar de eekhoorn me uitdagend zat aan te staren, knabbelend op een eikeltje. Ik hield het voor gezien en ging Annemarie zoeken. Maar in het vuur van het spel was ik in het bos, dat vlakbij het park lag, verdwaald geraakt! Toen ik er uiteindelijk uitkwam was het donker. Ik probeerde mijn instinct te volgen, en zo kwam ik uit bij de boerderij waar ik eens gewoond had met mijn moeder en broers en zusjes. Ik glipte naar binnen. De boerderij was vervallen, maar er lag tenminste geen sneeuw binnen, het was droog en niet zo erg koud. Ook lagen er nog wat verdwaalde hondenbrokken. Ze waren niet eens zo heel erg over de datum zo te proeven. Ik vond een oude mand, een prima slaapplek. Dus overnachtte ik er.
De volgende ochtend ging ik op zoek naar Annemarie, maar tevergeefs. Ik kwam weer terug in het park, maar de avond viel en ik werd moe. De sneeuw van gisteren was weer weg, dus ik zou best onder een bankje kunnen slapen, dacht ik. Helaas! Juist die nacht hadden de weergoden sneeuw voor me in petto, zodat ik de volgende ochtend bijna bevroren wakker werd. Ik kon me nauwelijks bewegen, en ik piepte heel zachtjes. Dat was mijn geluk: een vrouw vond me en nam me mee naar huis. Ze legde me in doeken gewikkeld voor de kachel en zo ontdooide ik weer een beetje. De vrouw zorgt goed voor mij, dacht ik, toen ze me eten gaf en me daarna borstelde, bijna net zo goed als Annemarie. Uiteindelijk viel ik in slaap.
Vijf dagen verstreken: Ik voelde me helemaal op mijn gemak bij de vrouw. Grappig, dacht ik toen ik 's ochtends wakker werd, vannacht is het kerstnacht, dan ben ik jarig, vijf dagen geleden dacht ik dat ik mijn vierde verjaardag niet eens zou halen! De vrouw liet mij even alleen, en ging boodschappen doen. Toen ze terug kwam, zag ze er bedroefd uit. Ik knuffelde haar, maar ze keek niet blijer. Ze liet me een papier zien met mijn foto erop, en ik herkende mijn en Annemaries naam. Annemarie had zo vaak onze namen opgeschreven, dat ik ze wel kon dromen, vandaar. De gedachte aan Annemarie deed me pijn. Toen aaide de vrouw me en zei: "Ach lieve No�l, ik had gehoopt dat ik je kon houden, maar je baasje zoekt je, en ik wil haar geen verdriet doen. Ik breng je dadelijk terug." Toen zat ze een tijdje stil voor zich uit te staren. "Weet je, No�l, ik had ook een hond,"zei ze, toen ze mij vragend zag kijken, "het was ook een Basset Hound en ze heette Louise. Ze is de nacht voordat ik jou vond weggelopen en niet meer teruggekomen. En de schat was hoogzwanger! Grappig, Louise was ook bijna 4," lachte ze, door de tranen heen. Ik likte de tranen weg, en nu kon ze weer lachen. Maar toen schoot mij iets te binnen, Louise, die naam heb ik eerder gehoord! Toen wist ik het weer: Een van mijn zusjes werd door een vrouw opgepakt. "Ik zal je Louise noemen," zei ze. Louise... Louise was mijn zus! Ik werd nu ook triest. Blijkbaar zag de vrouw het ook, want ze streelde me. Toen liep ze naar de hal en deed mij Louises riem om. " Kom No�l," zei ze, "je gaat weer terug naar je baasje!"
Na een korte wandeling stonden we voor Annemaries huis. de vrouw belde aan. Annemarie deed open, keek de vrouw aan en zag mij toen. Huilend van geluk viel ze me om de hals. Haar ouders kwamen nu ook kijken, en ze nodigden de vrouw uit binnen te komen. Ik holde vlug naar binnen, naar mijn vertrouwde plekje. Toen ik bij mijn mand kwam, schrok ik: Daar lag een vreemde Basset in mijn mand! Ik wilde hem aanvliegen, maar toen zag ik 4 kopjes naast de Basset. Dit was Louise! Louise herkende mij ook. We besnuffelde elkaar, en ik de puppies. Toen kwam Annemarie met de vrouw binnen. Die zag Louise toen ze binnenkwam, natuurlijk. Ze viel haar om de hals. Annemarie legde uit dat ze Louise had gevonden de avond nadat ik zoekgeraakt was, toen ze me zocht. Ze had Louise meegenomen, en die avond was ze van haar puppies bevallen. De vrouw vertelde op haar beurt hoe ze mij had gevonden. Annemarie en de vrouw lachten er hartelijk om: ze hadden elkaars hond gevonden!
de vrouw ging mee naar de woonkamer om mee te kletsen. Natuurlijk kwam het gesprek op de honden. Toen rees plotseling Annemaries vraag: "Hoe oud is Louise eigenlijk?" "Vannacht wordt ze vier, mijn kerstkindje," lachte de vrouw. "Maar No�l ook!" zei Annemarie, "daarom heb ik hem No�l genoemd!" Ze vonden beiden dat dit geen toeval was en toen werden de papieren erbij gehaald, waarna de waarheid aan het licht kwam. Na een gezellige middag bracht vader de vrouw naar huis, zodat de puppy's geen kou konden vatten. Ze beloofden die avond terug te komen.
Wat een kerstcadeau!
Wel, het is nu avond, en elk moment kan de bel gaa.... DRIIIING! Wat zei ik? daar zul je ze hebben! Ik ga even mijn zus �n mijn neefjes en nichtjes gedag zeggen, dus
Heel veel knuffels en likjes!
NO�L
Heel erg bedankt dat we het mochten plaatsen Marina!
Homepage!
Over ons!
Links!
Games!
Gastenboek!
Idee�nboek!
Plaatjes!
Enquete!
Dollzmaker!
Forum!
