(granda bjelarusa klerigulo-humanisto, proksimume 1490 ā proksimume 1541)
Kiel de sia naskiÄo la bestoj, vagantaj tra dezerto, trovas siajn kavojn; la birdoj, flugantaj en aero, scias siajn nestojn; la fiÅoj, naÄantaj en maroj kaj riveroj, sentas siajn profundejojn; la abeloj kaj similaj al ili defendas siajn ujojn, tiel ankaÅ la homoj, kie ili naskiÄis kaj elnutritaj estas laÅ bonvolo de Dio, al tiu loko ili grandan amon havas.
El la malnova bjelarusa lingvo: Adam PaÅlukavec.
(1796 ā 1847)
Äis la sun' leviÄos, Roso malhelpetas; Mave, se frapbati Bienestro pretas. Bienulo nia! Estu tiel bona, Bienestron trovu, Kiu ne bastonos. Kiu nin turmentas, Nenie li Äenas: GroÅon al vi donas Kaj du al si prenas.
El la bjelarusa: Adam PaÅlukavec.
(1813 ā proksimume 1890)
Ludu, knabo, mi admonas, Je cimbal', je violono, Kaj mi uzos la blovtubon, Forlasante KroÅin-urbon. En la urb' riÄul' severas, L' patro mortis en mizero, La fratin', la panjo ploras. Kian iri vojon foran? Kien iri? Dio mia!Iros mi en mondon fian, Lupfantomo iÄos plore, Rerigardos mi angore. Estu sana, panjo kara! Se vi naski ne erarus, Se vi nutri min avarus, ā Vojo via estus klara! Se naskiÄus mi vulturo, Se la mastro ne plezurus: Li ne prenus al servuto Kaj ne igus min rekruto. Sed paÅtist' ne longe resti Kaj rekrut' penige esti. MaturiÄi mi do timas ā Kien mi, povrul', pilgrimos? Kial vi, verspert', hezitis, Sidi vi sur mi evitis? Por mi estu ne tro granda, Nur de l' patra Äar' Äis rando.
El la bjelarusa: Tradukis Adam PaÅlukavec.
(1838 ā 1864)
Marinjo nigrabrova, mia karulino!
Kie ja perdiÄis via sort'-destino?
Äio pasis, pasis, kvazaÅ eÄ ne estis,
Nur maldolÄa sento en animo restis.
Se pro nia vero Di' komencis puni,
AntaÅ juÄ' eterna nin starigis kune,
Ni ereu vane, sed ne lasu veron,
Restu sen feliÄo, sed kun ver', libero!
Vi ne plendu, Manjo, je terura sorto
Kaj akceptu punon Dian vi senvorte.
Se vi ne forgesos en preÄo min voki,
Mi ne preterlasos al vi reciproki.
Estu do vi sana, ho Popol' despera!
Kaj vivu en feliÄo, vivu en libero.
Ekmemoru iam vi pri Jasjo via,
Kiu ja pereis por ver' kaj bon' nacia.
Kaj kiam la vortojn sekvos la afero,
Tiam vi batalu por la ver' fiere,
Äar nur kun la vero en soci' konsente
Vi, popol', atingos oldecon kontente.
Elbjelarusigis Adam PaÅlukavec.
Rimarko: Transdonante la versaĵon el la malliberejo eksteren, K. KalinoÅski estis devigita uzi alegorian personaĵon de Marinjo, sub kiu li komprenis Bjelarusion kaj bjelarusan popolon.
(1891 ā 1917)
Belegaj ÄirkaÅe jen kreskas la floroj. MalÄoja promenas mi, eksterlandan', Kaj vidas ā salutas per kap' blukolora El ombro min nia Åatata cejan'. ApenaÅ videbla en Äi-valo bela, Äi flustras malgaja kun tristo al mi: "Memoru ni iom en land' sunÄiela Pri nia malriÄa patrujo, amik'."
1908
Tradukis el la bjelarusa lingvo Adam PaÅlukavec
Amatoroj pri serÄado Inter paÄoj flaviÄintaj En la libro forgesita De folioj el pasint', ā Trarigardu volumeton: Mi sekigis sur papero Florojn, kiuj estis freÅaj, De sinceraj pens' kaj sent'.
Tradukis Adam PaÅlukavec
(1882 ā 1946)
Suno subiris, kaj ombro kompilis Densan nebulan kurtenon, Venu, knabino, venu, amata, Venu al mi en Äardenon. Kantos tilioj al ni per folioj, Kune feliÄaj ni sidos; Vidos nin tie luno kaj steloj, Sole nur homoj ne vidos. AÅdi misteran tilian fabelon Estos do nia destino, Kaj najtingalo trilados afable, Estos por mi vi ā reÄino. Belaj momentoj por ni sub tegmento De sombraj kronoj tiliaj, Frapos korkordojn ni per amoro, Homoj enviu aliaj. Venu, knabino, venu, amata, Venu al mi en Äardenon; Suno subiras, kaj ombro kompilis Densan nebulan kurtenon.
1911 ā 1912
Elbjelarusigis Adam PaÅlukavec.
Kiam venis monden Janko,
Kiam lia ploro tujis,
Äe lulil' patrino kantis
Kaj la kukolet' kukuis:
ā Ku-ku, ku-ku, tempo flugu!
Dormu, kara! Ku-ku, ku-ku!
Kiam kreskis iom Janko,
PaÅtis brutojn kaj enuis,
Li per Åalmo ludis-blovis
Kaj la kukolet' kukuis:
ā Ku-ku, ku-ku, tempo flugu!
PaÅtu, paÅtu! Ku-ku, ku-ku!
Kiam iÄis granda Janko,
Sur la kamp' semado bruis,
Kantis Janko pri l' mizero
Kaj la kukolet' kukuis:
ā Ku-ku, ku-ku, tempo flugu!
Semu, semu! Ku-ku, ku-ku!
Kiam ajn semadus Janko,
Li sufiÄon ne ekÄuis.
Janko semis, ne rikoltis,
Kaj la kukolet' kukuis:
ā Ku-ku, ku-ku, tempo flugu!
Vi rikoltos! Ku-ku, ku-ku!
Kiam maljuniÄis Janko,
Forton la mizer' detruis.
Al nepar' fabelojn diris
Kaj la kukolet' kukuis:
ā Ku-ku, ku-ku, tempo flugu!
Venis fino! Ku-ku, ku-ku!
Kiam fine mortis Janko,
Plendoj kaj lamentoj fluis:
ā Kial mortis vi, povrulo?!.
Kaj la kukolet' kukuis:
ā Ku-ku, ku-ku, tempo flugu!
Dormu, kara! Ku-ku, ku-ku!
1921
Tradukis Benciono Berin.
(1882 ā 1956)
Ne malÄoju, ke de l' suno MaloftiÄas la aper', Ke la ombro de aÅtuno Sombre kuÅas sur la ter'. Ne malÄoju, ke tutfermis NeÄo l' teron antaÅ vi. Nigra nokto ne eternos, Ne pereos la patri'. Kredu, frat', la neÄ' degelos, De l' printemp' aÅdiÄos kant'. Milde l' sun denove helos Kaj ekfloros nia land'. Ne malÄoju, ke evitas Äiam nin la bela sort', Ke konstante nin insidas La mizer' Äe nia pord'. Na malÄoju, ke radiojn Sunajn kaÅis la malhel', Ke dum nokt' la incedndioj Ä“etas fajron al Äiel'. La malbono nin premanta Kiel fumo flugos for, Kaj revivos nia lando Sub la brilo de aÅror'.
1907
Tradukis Benciono Berin.
Gefratoj! Vasta larÄa vojo Kaj patroland' atendas nin ā Rikolto venis, agu Äoje, ā Scienco forte logu vin! Tra tuta land' vi portu kleron, Tra land' dormanta en malhel'. Kaj revekiÄu nia tero, Popolon veku scijuvel'. Plu ne Äagrenu nin kverelo! Nek bienul', nek cara vip', Sed ordon faru sub Äielo Popolo mem laÅ pova tip'.
1917
Tradukis Adam PaÅlukavec.
(fragmento)
Falas neÄeretoj ā
Diamantaj pilkoj,
Falas blankblankegaj
KvazaŠen miraĵ' ...
Kombis la Äerizoj
Harplektaĵon silkan, ā
Falis desur ili
Bela neÄplektaĵ' ...
Ie malproksime
Äesis sonorado.
NeÄfloketoj dancas,
Ne videblas lun' ...
Åajnas, ke denove
Hejmen gvidas pado ā
Karan parencaron
Mi vizitas nun.
La verspero vintra
Tra brodaĵ' rigardas,
KvazaÅ en la sonÄo
Belas la lumet'.
En animo mia
La floreco ardas,
En neÄera danco
Brilas la ridet'.
Jam denove vintro
Blankan neÄkovrilon
Disetendis vaste
Super la kampar',
Per silento Äojo
Venas en animon,
Kaj forflugas foren
Tristo kaj amar' ...
Semas neÄeretoj
SonÄan tenerecon,
Falas blankblankegaj
KvazaŠen miraĵ',
Floras sur Äerizoj
NeÄa soleneco,
En vespera sonÄo
Dronas la vilaÄ'.
Volas mi rakonti
Al mi mem fabelojn,
AÅdi melodion
Per senvorta kant'.
Ombroj en la Äambro
Kiel noktaj veloj ...
Venas en la sonÄo
Kara patroland'.
Tradukis Grigorij Gercikov.
(1905 ā 1980)
Dankos eterne sekalan mi panon, Akvon puregan kaj fonton melgrandan, Verdan arbaron, Äiel'-diafanon Kaj rivereton en kampo fluantan; Bruon de urbaj kvartaloj kaj placoj, Kie hardiÄis mi daÅre kaj miris, Stratojn, per suno teksitajn, Senlacajn, Kie mi bonajn amikojn akiris; Homojn sincerajn kun kor' malavara, Pretajn oferi sin por la Patrio, Landon amatan Sur ter' nia kara ā Ame ni nomas Äin Bjelarusio!
Tradukis Klara RabinoviÄ.
Traflugis jen tagoj, foriris, Ne eblas al ili reven', Al ÅanÄoj ne devas ni miri, Vi Äion komprenas vi mem. Kaj Åajnas ā la sama Äielo, Sed sentsa malsamon la kor'. Ne pensas mi plu pri la steloj, Pri via nur am' kaj favor'. Forĵetu promesojn vi plene, De mia bezon' estas norm': Nur vorto afabla matene, Afabla nur vorto por dorm'.
Tradukis Adam PaÅlukavec.
Vi kiam estas tre malÄoja,
ne pensu tro pli malesper'.
Rigardu, kia estas gaja
malgranda en montar' river', ā
Malfermis Äi riÄecon sian,
belecon tutan Äis la fund',
Kaj vi aÅskultu, nur aÅskultu
sonoron Äian el profund'!
Vi kiam estas tre malÄoja,
el kap' sopiron ĵetu for,
Rigardu en herbejon vastan,
al verda hetb' kaj bela flor',
Kaj kiel belas tiuj floroj,
malsama estas Äiu flor',
Kaj kiel Äiu bonodoras, ā
ekflamas sentoj en la kor'!
Vi kiam estas tre malÄoja,
forgesu pri malgaja larm',
Kaj nur rigardu al betuloj,
rigardu, kia estas Äarm' ā
En mondon ja navigas ili,
similas branÄo al remil',
Folio Äiu
kvazaÅ kantas al vivo gloron en trankvil'!
Tradukis Adam PaÅlukavec.
(1914 ā 1978)
Betulon plantis mi kun Äoja sento, Ke Äi post jaroj kvardek-kvardek kvin Plenkreskos ne Äe iu voja fin', Sed Äe la sojlo de l' estont'-jarcento. Sub Äia branÄ' junulo en juli', Irante trafikvoje el la foroj, Atendos Äis varmegaj Äesos horoj, Alportos akvon por motoro li. Kaj konos li nek mian tombkameron, Nek mian vivon kiel civitan', Sed pensos danke pri l' fervora man', Fosinta zorge la printempan teron, Plantinta arbon ne por mok' de l' vent', Ne por si mem; transportis por homaro Äi l' arbon ne al kampo el arbaro, Sed el jarcent' al nova do jarcent'.
Tradukis Klara RabinoviÄ.
(naskiÄis: 1912)
Elkreskis sur tombomontet' alta pin', Eksciu do: Radikojn Äi plektas en tomba la min', Eksciu do; La astrojn Äi tuÅas per sia kulmin', Eksciu do; Sonoras kun vent' Äi mallaÅte sen fin', Eksciu do: Patrin', Kie dormas la filo sub mont'; Vent', Kie ludi per arÄ' kaj per ond'; Stel', Kie pluve defali en mond'; Birdo migranta ā La hejmon Äe l' font.
Tradukis Klara RabinoviÄ
Se kune Äiuj ni eklevos La blankajn, flavajn, nigrajn manojn, Ni povos Äis plaj foraj altoj EÄ movi nian sunon flaman. Se ni konplektos Äiujn polmojn De l' nigraj, blankaj, flavaj manoj, Ni zonos per vivanta krono Planedon nian, la malsanan. Se Äiuj ni mallevos pugnojn De l' flavaj, nigraj, blankaj manoj, Tuj renversiÄos la katenoj Kaj mondon skuos uragano. Do levu ni l' kalikojn plenajn Da vinoj ÅaÅmaj, diafanaj Por la eterna amikeco De l' blankaj, flavaj, nigraj manoj.
Tradukis Benciono Berin.
(1900 ā 1976)
Multaj Äagrenoj en kor' mia nestis, En mia kor' nur la morto ne estis. Se Äi alvenos en iu momento, Estos Äi tute por mi ne turmento. Se dum disiÄa minuto severa SerÄos min via rigardo tenera. Mi ne bedaÅros eÄ korpon, animon, Kiam nur sentos mi vian proksimon. Se en alian mi mondon foriros, Kaj vi du vortojn: "Mi amas" nur diros, Tuj do revenos al mi miaj fortoj, Äerk' renversiÄos de tiuj Äi vortoj. Ili plenÅutos la tombon rigore, Kiun fosistoj preparis fervore. Jenan parolon atestu la suno, AnkaÅ la steloj serenaj kaj luno: Nek paradizon por mi, nek inferon, Se mi neglektos Äi-vortojn kaj veron! Diru al mi nur: "Mi amas sincere!", Vivos, ekzistos mi tiam eterne.
Tradukis Klara RabinoviÄ.
(1904 ā 1981)
Korsaluton al vi, Balta maro! Vian akvon lazuran mi gloras, Kie frua Äielo aÅroras Kaj rebrilas la Lun' kaj stelaro. Korsaluton al vi, Balta maro! Sur la bordon obstina ondaro Sen ripozo alkuras, forkuras, Äin grapadas kolere, murmuras Kaj ÅaÅmiÄas renkonte kun baro. Korsaluton al vi, Balta maro! Balancetis vi noktan lulilon Kaj kolektis arÄentan lunbrilon. KvietiÄu, akceptu konsilon, Estu bona proksima najbaro. Korsaluton al vi, Balta maro! Nova tago okulojn blindigas Kaj mallumon de l' nokto forigas, Nur Äe l bordo konkuras, intrigas Atakanta senlaca ondaro. Korsaluton al vi, Balta maro! Korsaluton al vi, Balta maro! Mi alportis el voj' malproksima. Mi pri la maltrankvilo sentima Tuj forgesas Äe via akvaro. Korsaluton al vi, Balta maro!
Tradukis Petro ÄeliaÅskas.
(1904 ā 1987)
Ho, betuloj kaj pinoj ā Partizanaj fratinoj, Ho vi, juna kaj brua arbar'! Nur ekaÅdos mi klaran Vian kanton arbaran, Tuj obsedos min sent' sen kompar'. En memoro brulegoj, Malamikaj la gregoj Kaj malvarma blovado de l' vent', Kaj pluvkot', kaj sopiroj, Kaj dum nokt' militiroj, Lignofajr' en arbara silent'. Mia lando fiera, Estas vi nun libera. Mi iradis pro vi al batal' Por naniam, neniam Sub la jugon nazian Trafu vi dum severa fatal'. Pasis jaroj malbonaj, Finis tondri kanonoj, Bruas sole arbaro en for'. Ho, betuloj kaj pinoj, Partizanaj fratinoj, Restos Äiam en mia memor'.
El la bjelarusa: Adam PaÅlukavec
(nask. 1906)
Ekzistis multaj linvoj en Äi-mondo, Nin logas sola, Åajne bela kant', Äi ligas nin, mistera kvazaÅ ponto Kun amikar' en ajna fora land'. Kun Äi ni vagos tra la tuta tero, Parolos Äie ni sen miskompren'. En Äi sendota ajnen la letero Legota estos sen plej eta pen'. Äar Esperanto, la simbol' de paco, Al la gepatra lingvo estas frat', Per Äi batalas Äiam ni sen laco Por mondo sen militoj kaj invad'. Infanaj koroj ā junaj, sed persistaj, Devizo nia: "Pac' kaj amikec'!" Kaj pacafer' por geesperantistoj Honora estas porÄiama dec'.
El la rusa: Adam PaÅlukavec.
Kiam estis mi malgranda knabo, Meditis ofte mi, ke Äiuj homoj FeliÄe povas vivi, kiel fratoj, Trankvile loÄi do en siaj domoj. Ke la milito estas ne necesa, Nek larmoj de infanoj kaj patrinoj, Ke Äiuj volas vivi kaj amiki, Labori en la kampoj kaj uzinoj. La tempo pasis. En la tuta mondo LeviÄis multe jam da batalantoj Por forÄi la feliÄon al popoloj En vivo paca dank' al Esperanto. Nenia forto rompos niajn vicojn, Äar ni batalas Äiam por sukceso De la ideo sankta de frateco, De libereco, paco kaj progreso.
DediÄita al miaj gepatroj
Tagoj venas, tagoj pasas en angor', KvazaÅ ondoj de riveroj fluas for. Trian jaron mi suferas en ekzil', Kaj turmentas mian koron maltrankvil'. Malproksimas tre gepatra la kaban', Kaj ne premos mian manon frata man', Trankviligos min nenies bona vort', Sen patrujo sola esti ā mia sort'. La steletoj jen flagretas en Äiel', KvazaÅ nokte min rigardas Äiu stel'... Por vi estas, etaj steloj, la demand': Kio estas en patria mia land'? Äu jam dormas mia patro kaj patrin'? Äu rigardas ankaÅ steloj lin kaj Åin?... Eble pensas ili nun pri sia fil', Kion faras mi Äi tie, en ekzil'? ā Se ne dormas la gepatroj en la lit', Se rigardas vin, steletoj, kun medit', Vi alportu, vi transdonu Äis sunbril', Steloj karaj, la saluton de la fil'. Por ke ili ne plu ploru en sopir', Ke mi estas en ekzilo la martir'. Venos, venos por ni ankaÅ bela hor', Mi revenos hejmen gaja, en humor'. Ni ekvivos, venos nova la esper', Bjelarusan himnon kantos en liber', Kaj kun kanto bjelarusa sen amar' Ni plugados kaj semados en kampar'. Nokte stelojn ni rigardos en Äiel', Kiel nun, aperos ili stel' post stel' ... Vi alportu al gepatroj Äis sunbril'. Steloj karaj, la saluton de la fil'.
(naskiÄis en 1907)
Äu celas rusoj al milit'?
E. JevtuÅenko.
Äu celas Sovetio al milit'? ā Demandu vi unue bjelarusojn. Ĥatynj' al vi respondos sen hezit' Kaj frataj tomboj ā la militakuzoj. Al vi respondos filoj de la land', En kiu ā ve! ā pereis Äiu kvara. Al vi respondos ajna nia rand' Per tombmontet' kun rememor' amara. Sed diros mi: vivadu en prosper' Vi, junaÄuloj, sen militproblemoj, Kaj Äiam Äie floru krizantemoj, Kaj kantu najtingalo kaj paser'... Ne por militaj, sed por pacaj temoj Aperas la poetoj sur la ter'!
El la bjelarusa lingvo tradukis Adam PaÅlukavec
Äu longe Äi tio ja daÅris? Minuton, Eble dum jaro, pli eble... Nur Al mi, knabino, se diri tuton, Restis dolor' kaj malhela plezur'. Plezur' ā hodiaÅ kun vi renkonto, Fremda vin Äiam senti ā dolor' ... Sed dum primaver' egale respondos Per kant' najtingala la stulta kor'.
Elbjelarusigis Adam PaÅlukavec
SenÄese iris soldataro Kaj restis ie jam landlim'. Renkontis Äe vilaÄ' hungara La kamparanoj Äoje nin. Samkiel en Bjelarusio Portata estis sal' kaj pan'. Kun salutvort' al mi sin turnis Hungara unu kamparan'. Koloron perdis la Äemizo De l' laborema vilaÄan'. VerÅajne estis akirebla Tre malfacile lia pan'. Sincere sonis liaj vortoj, Li nin rigardis kvazaÅ frat'. Hungaran lingvon ā jen la sorto ā Nek unu sciis eÄ soldat. Sed kiel li deziris tiam, Ke nepre ni komprenu lin!.. Li paroladon Äesis sian, Silente nur rigardis nin. Li pensis eble, kion fari? La kapon levis al la sun'. Kaj trovis li la vorton karan, Li diris: "Lenin". Tenis nun Li sur la koro sian manon... Kaj ni komprenis la hungaron.
Tradukis Adam PaÅlukavec
Versaĵojn de Heine legadis mi kaj Revulo juna Estante, Mi vidis la rokon kun in' Lorelei Äe Rejno-river' situanta. Kaj kvazaÅ dum sonÄo sonoris la kant' De la junulin' en Äielo. La lingvo germana al juna aÅdant' Sonora tre Åajnis kaj bela... Sed kie Äi estas, volum' de poet', Legita kun granda plezuro? Vundita nun, mi KuÅas Äe arbustet' Kaj tankoj jen preterveturas. La tankojn postsekvas en kamp' soldatar', Pereas labor' kamparana, Fremdlandaj vestaĵoj, sen ajna erar' Mi aÅdas la lingvon germanan. Mi raÅkon, koleron nun aÅdas en Äi, Äi tiel malbele sonoras, Ke fermus prefere l' orelojn tuj mi, Senmovas nur man' pro doloro. Ne estis delonge jam tio, amik', Per sonÄ' rememor' ofte skuas... Fenestron, malfermas fenestron jen mi, Rigardas al mar' mi, Äi bruas. Situas apude germana urbet'. Urbodomo, preÄejo malnova. La fumo de Åipo en mara kviet' Kaj mevon post Äi mi tuj trovas. Ni gaste Alvenis al tiu Äi land' Pro bona amika impeto. Äu volas vi kanti, mastrino? Pri kant' Äe mi estos unu nur peto ā La kanton germanan vi kantu, virin', Nun pri Lorelei, jam konatan. VerÅajne kunkantos laÅeble mi vin Kun sento amika kaj frata. La kanto malnovan komencis jen mi Kaj Åajne orbrilas la vortoj. Komprenis mi: estas parol' de amik' La lingvo plej bela kaj forta.
Tradukis Adam PaÅlukavec
(1911 ā 1978)
Ne povas ekdormi en lito Knab' spite malfrua la hor' Post patra reven' el milito, Post patra reveno el for'. La panjo klopodas Äe l' forno Por manÄu li kun apetit'. La domo ne plu estos morna Post patra reven' el milit'. Eniras la bonaj konatoj, SidiÄas Äe l' mur' laÅ invit', Parolas kun brava soldato Post lia reven' el milit'. Sur patra la brusto orbrilas Medaloj kaj ankaÅ orden'. Ebrias najbaroj, babilas Äetable post patra reven'. Ne povas ekdormi en lito Knab', spite malfrua la hor', Post patra reven' el milito, Post patra reveno el for'.
Elbjelarusigis Adam PaÅlukavec
Prikalkulu, kiom da metalo Rompis la milita uragan': Pensas mi, sufiÄus tiu Åtalo Por mil pontoj eÄ tra ocean'. Kia kvant' da pano sen kompato Estis cindrigita sur la ter', ā Kiom milionoj pro malsato PreÄe levas manojn en mizer'. Se mensogaj libroj, kvazaÅ ondo, Ne verÅiÄus super ter' sen fin', ā Jam posedus Äiu en la mondo La alfabetumon, kredu min. Ne la domoj, sed malliberejoj Konsreatas ie sur planed'. Por fiuloj mem en tiuj ejoj Tute ja sufiÄus angulet'. Se samtempe homoj al militoj UnuvoÄe povus diri "ne!" ā Nen amasoj de enterigitoj Estus ja savitaj de pere'. Kaj se dume restas nepruvita Da fiuloj sangavida ar' ā Venos pun' por bando parazita, PriÄtelinta homojn dum miljar'.
Tradukis Petras ÄeliaÅskas
(1918 ā 1983)
Patrujo, amata fiere, FeliÄe vi vivu en glor'; Mi ĵuras al vi nun sincere Pri amo fidela en kor'. En kampoj, en grandaj uzinoj, En ajna angul' de la land' ā Konstante laboras obstine Soveta popolo kun kant'. Mi vidas ā disfloras la tero Kaj flugas la kanto laÅ rond': Gepatran nur landon preferos Mi Äiam en vasta la mond'. Ni volas nenies terenojn, Nur sola Äe ni la dezir': Renkonti en paco matenojn, ā Jen estas plej grava sopir'. Kaj havi ni volas sincere Amikojn kaj amon en kor'. Patrujo, amata fiere! Prosperu kaj vivu en glor'!
El la bjelarusa lingvo tradukis Adam PaÅlukavec
(nask. en 1920)
Vi ne trovis por vi Savon en la montar' Apud tera Äe mar' paradizo... Al Åatata masiv' De le pina arbar' La sopiro turmentis vin kriza. Lacigita sen norm' Sub la suda Äiel', Vi ekkuÅis Äi tie por Äiam, Por eterna la dorm' Dum printempa la bel' Sub de l' virdoj kantad' melodia. SonÄojn vidu, poet', Pri partio sen Äes' Kaj dormetu Äi tie trankvila, Sonas via sonet', ā Foliar' de cipres' Äiutage Äin kantas Äentile. De la vivo klopod' Estis via destin', Via ankaÅ espero kaj nomo, Por poet' ā patriot' Äis la monda eÄ fin' Havu Äiam la saman renomon.
Tradukis Adam PaÅlukavec.
(nask. en 1920)
Mi antaÅ longe Äe salikoj Restigis vin. BlankiÄis ter'. Leterojn legas jam amikoj ā De vi ne venas la leter'. Äu mi ne konis vin, Äu vian Mi rompis revon sen esper'? Ja Åajnis: min vi amis tiam, Sed ne alvenas la leter'. Mi malkvietas, mi sopiras Kaj ne kaÅeblas la sufer'. "Ne tristu vi!" ā amikoj diras, Sed ne alvenas la leter'. Ho, kion skribi, se mi scius, Ke vi eksentu per paper' Amforton de l' soldat', al kiu Neniam venas la leter'...
Tradukis Petras ÄeliaÅskas.
(nask. en 1935)
Mi pensas Äiam nur Ne pensi plu pri vi. Sed tamen sen plezur' Min kaptas la aviz': Mi pensas Äiam nur Ne pensi plu pri vi. Jen tasko por futur', Ke gardu ĵuron mi, Mi pensas Äiam nur Ne pensi plu pri vi.
Tradukis A. PaÅlukavec