Enkele kilometers verderop woonde Maria. Maria was knots op kerels en was zelfs al met Arjen de Herdersjongen gesignaleerd. In de buurt werd ook al geroddeld over een eventueel huwelijk tussen die twee. Er was alleen een probleem: Arjen was fervent schapeneuker. Maar toen de roddels op hun hoogtepunt waren, was Maria ineens zwanger. Maar niet van Arjen de Herdersjongen. Het scheen een of andere gebedsgenezer te zijn, maar al gauw bleek dat de buurman zich in het gat had vergist.
Nadat die gozer de straat uit was geslagen door zijn eigen vrouw en koters moest Maria trouwen. Maar Arjen had geen zin om andermans jongen groot te brengen. Er zat voor haar niks anders op dan met Jozef mee te gaan. Jozef was een uitgeprocedeerde asielzoeker en had allang het land uitgemoeten van Tante Rita (Verdonk). Maar toen hij hoorde dat Maria om een vent verlegen zat was hij er als de kippen bij. Dat trouwen zag hij wel zitten, want dan werd hij een Nederlander.
Toen dat allemaal was geregeld gingen ze op huwelijksreis naar Bremen. Maar nauwelijks grens over moest Maria bevallen. In de hele wijde omgeving was geen gebouw te vinden. Wel het Tehuis voor Naakte Dames. Jozef belde aan en vertelde wat er aan de hand was. Frau Antje was de kwaadste niet en had nog wel een peeskamer over.
Toen het kind eenmaal was geboren stond er ineens een bult volk rondom de sexboerderij. Als eerste kwam Sinterklaas. Sinterklaas had hard gewerkt en voordat hij naar huis ging wilde hij de zak nog even leeg maken. Maar Klaas had te diep in het glaasje gekeken en stormde zo dronken als een tor en zo geil als een bossie siepels in augustus de peeskamer van Jozef en Maria binnen en riep: �Oh Heidi, Schatzilein! Ik ben er weer!� Maar Jozef had geen oog voor de bezopen goed heiligman. Hij keek uit het raam en riep: �Maria, ga kijken! Mijn vrienden uit asielzoekerscentrum zijn er ook!�
Enkele uren later kwamen de drie Wijzen uit het Zuiden. Die hadden blijkbaar ook lol gehad, voor de naar de baby kwamen kijken. Ze zongen de hele tijd van: �Brabantse nachten zijn lang!� Ze hadden ook geschenken bij zich: Een gouden medaille van de Olympische Spelen, een slof illegale strijkers en hectoliter Heineken Bier.
Twee tellen later kwam Roodkapje binnenstormen en zei: �Oh oma, wat heb je een kleine oren! Oh oma, wat heb je een kleine neus! Oh oma, je hebt zelfs een piel!� �Ja, domme trut!�, was het antwoord van Maria: �Het is mij zoon!� �Dat is ook zo.�, antwoordde Roodkapje: �Want oma werkt twee deuren verderop.�
Inmiddels stonden er drie herders bij de deur. Die lui waren eerst bij het voetballen geweest en riepen de hele tijd van: �Sylvie is de hoer van Amsterdam!� Daarop opende Frau Antje de deur en zei: �Dan zitten jullie hier dus verkeerd.� Daarop hieven de heren een ander lied aan: �Temmink is de hoer van PSV!� Kort daarop verscheen de man in kwestie zelf. Het bleek een boomlange vent te zijn met wie niet te spotten viel. Hij haalde een vioolkist tevoorschijn. Haalde er een mitrailleur uit en schoot hem leeg op de herders. Opeens verschenen er allemaal engelen en die zongen: �Hi-Ha-Hondelul!�
Maar toen verscheen daar Arjen de Herdersjongen. Arjen had niet zoveel verstand van voetbal, maar kende wel enkele teksten van spreekkoren. Toen hij Temmink zag begon hij te roepen van: �Bossen, Bossen! Je bent een nare man!� �Man, ga es naar Pearle! Ik ben Temmink!�, zei Ren� Temmink. Kort daarop kwamen er nog drie herders. Zij waren ook bij het voetballen geweest en riepen iets met hele enge ziekten en zo. Maar ze hadden ook hun schapen meegenomen en opeens kreeg Arjen een harde piel en ging al die schapies naaien waar iedereen bij stond.
Door al dit geneuk kwamen er politie kijken. Jawel, de echte Deutsche Polizei. Ze hadden zojuist een piratenzender het zwijgen opgelegd. Maar ze kregen niks mee van die piraten. Ja toch wel, een pak slaag en nog een paar voor onderweg erbij. Ze waren strontchagerijnig van deze gebeurtenis en ze gingen maar een kijken bij de illegale sexboerderij van Frau Antje. Ze smeten Arjen in het busje, omdat hij op heterdaad was betrapt bij het verkrachten van die wolbeesten. Daarna stormden ze met zo�n 100 man de sexboerderij binnen. Ze kwamen als eerste in het kamertje van Jozef en Maria aan. De heren Polizisten meenden in een kraamkliniek te zijn beland en gingen weer achter andere criminele zaken aan.
Nauwelijks de straat uit, kwamen daar opeens zo�n 250 roze Duracell-Konijnen aan. Die konijnen hadden zin in sex en hadden zojuist het Tehuis voor Naakte Dames ontdekt. Onder luid gebrul stormden ze naar binnen. Waarop een agent zegt: �H� du Otto, guck mal! Da sind die Kaninchen von Jan Ullrich!� De agenten vonden het toch wel verdacht en een van hun belde Jan Ullrich dus op en hij kwam er al snel aanfietsen op zijn prachtige racefiets. Maar hij wist niks van konijnen af en ging weer verder met zijn bezigheden.
De toon was gezet. Een der Polizisten volgde de konijnen en die leidden hem zo in het neukhok van Heidi. �Oh mein Gott, 250 Kaninchen und ein Polizist! Ein echtes Gangbang!�, klonk het ineens. De agent rende naar buiten en riep: �H�! Da wird ein Weib gefickt bei 250 Kaninchen!� Daarop stormden ook de agenten naar binnen!
Maar� Na al deze uitbarstingen van sex, geweld en schuttingtaal had het zoontje van Maria nog geen naam. Maar opeens verscheen daar de blauwe toverfee Esmeralda. Ze kwam voor Gepetto, om Pinokkio tot leven te wekken. Jozef keek haar eens goed aan en daarna naar zijn eigen vrouw. Hij bekeek ze allebei nog eens. En toen wist hij het. Hij werd geen conducteur, maar hij ging met Esmeralda mee. Zij was nog maagd en dat werd in de religieuze kringen van Jozef beter gewaardeerd dan een of andere lellebel waar het halve dorp in had gelegen.
Inmiddels was Polizist Otto wel zo aardig om zich over Maria en koter te ontfermen. De illegale sexboerderij werd gesloten. De illegale piratenuitzending werd weer hervat. Nu kon heel de wereld meeluisteren. En Jozef en Esmeralda leefden nog lang en gelukkig. Van Otto en Maria is niks meer vernomen.
Wat is nou de moraal van het verhaal?
Een echte gentleman laat een vrouw met een kind zitten.
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2004
www.adoramoonchild.com