In het Madrid van 1492 was Columbus in het dagelijks leven potloodventer, dat wil zeggen; hij stond in een kraampje, op de plek waar nou dat speelveld van Real Madrid staat. potloden te verkopen. Maar daar werd hij niet rijk van, zodat hij ook stoethaspels verkocht.
Op een dag was Columbus het zat. Hij liet zijn potloden en stoethaspels voor wat het was en ging naar de dichtsbijzijnde haven, ronselde wat luie donders en dronken sappies bij elkaar en ging met dat zootje ongeregeld met schip ter waarde van 2 pesetas op weg naar Japan.
Maar hij kwam niet in Japan terecht. Bij de eerste poging kwamen ze terecht in Marokko. Poging 2 eindigde nog voor hij de haven uit was. De derde keer kwamen ze op volle zee zonder vreten te zitten. Pas bij de vierde keer kwam er schot in de zaak te zitten.
Na maanden onrust, houwerij en anderszins minder fijne zaken kwamen ze terecht op een eiland. Daar stonden twee kerels hen op te wachten. Het waren Robinson Crusoe en Vrijdag. Zij dachten dat het lui van de Britse Kustwacht waren om hen te redden. Columbus meende echter met Japanners te maken te hebben. Shit happens.
Robinson legde Columbus uit hoe hij naar Japan moest gaan, maar hij eiste wel eerst dat hij naar Engeland werd teruggebracht. Aldus geschiedde en Columbus zette koers richting Japan. Tenminste, hij ging westwaarts. Hij dacht namelijk dat de aarde rond was.
Na enkele maanden kwamen ze aan bij een grote ijzeren mevrouw, nee niet bij Margareth Tatcher. Daarachter stonden twee hele hoge gebouwen, daarboven op stond met koeieletters 'NO TERRORISTS ALLOWED'. Aangezien Columbus en zijn mannen zich al maanden niet meer hadden geschoren, meenden de Indianen dat het terroristen waren.
Hun leider was een manisch depressieve oorlogsgeil mannetje luisterend naar de naam Boes. Boes begon het volk te mobiliseren tegen de indringers. Iedereen die enig animo toonde voor slag-, steek- en schietwapens kon zich bij Boes melden om oorlogje te spelen tegen het thuisland van Columbus, Spanje. Er was wel een probleem. Boes kon niet lezen en schrijven.
Enkele maanden later kwamen er van die Yankees geil van de vernielzucht aan in Baskenland. Die lui dachten dat het een aktie was van koning Ferdinand van Spanje en hun leider ging maar eens even verhaal halen bij Ferdinand. Ferdinand wist nergens vanaf en ging maar even kijken. Toen hij in Baskenland aankwam zag hij allemaal idioten die alleen maar riepen 'we're fuckin' Americans, we're gonna fuckin' kill you'. Ferdinand besloot maar eens even een praatje te gaan maken met de Britse King.
Die wist dus ook nergens wat van, alleen dat zijn 10-sterren-generaal Robinson Crusoe en zijn kameraad Vrijdag naar huis kwamen op een zeer gevaarlijk schip. Er werd met Robinson Crusoe gepraat en die wist nog een perfect signalement af te geven, maar hij stuurde de King en Ferdinand per abuis naar het land van Boer Guus.
In Zuid-Korea aangekomen gingen Ferdinand en de King druk op zoek naar Columbus. Toevallig kwam Boer Guus eraan. Hij vroeg wat of al dat gerotzooi toch te betekenen had. Toen Ferdinand het hele verhaal uitgelegd had aan Boer Guus was diens antwoord: "Ie bun lang niet wies!"
Intussen werd in de rest van Iberisch Schiereiland druk huisgehouden door de op hol geslagen mannen van Boes. Inmiddels waren ze de Middellandse Zee overgestoken en zouden in Marokko ook het nodige uitstpoken. Maar maak Marokkanen niet kwaad. En daar kwamen Boes zijn soldaatjes ook gauw achter. Ze werden meegesleept de Sahara in en werden daar aan het kruis gespijkerd.
Inmiddels was de 16e eeuw aangebroken en de vlam was al een paar keer flink in de pan geslagen door het over en weer de schuld geven aan elkaar. Inmiddels was Columbus getransformeerd in een ouwe grijze postduif en had het voormekaar gekregen om een hele beschaving naar de sodemieter te helpen. Een andere Indianenstam zou het volgende slachtoffer worden, maar voordat Columbus die naar de bliksem kon helpen, werd hij op een van de twee grote flatgebouwen neergezet en gedwongen om naar beneden te springen. Afloop is bij de redactie bekend.
Ene koning Karel had de macht nu over Spanje en probeerde te redden wat er te redden viel. Niet veel eigenlijk. Hij deed het zakie over aan Filips II. Dat was zo'n vent dat als hij niet met zijn vrouw mocht eh... dan was hij de volgende dag chagerijnig. Dan vielen er doden en gewonden. Inmiddels stond de 80-jarige-oorlog op het punt te beginnen en toen dat eenmaal begonnen was ging het er ook echt om weg. Maar geen een wist nou eigenlijk waarom er nou daadwerkelijk geknokt moest worden. Al gauw werd er voor het oog van het volk een reden verzonnen. Het had iets met religie te maken. Maar eigenlijk ging het Filips II om een grote gasbel in het Slochterbos, dat durfde hij natuurlijk niet te zeggen.
Intussen was de 17e eeuw bijna op de helft en diverse lieden begonnen het zinloze gehak en gebeuk knap uit de keel te hangen. Er werd vrede gesloten en de Amerikanen werden onder curatele van Engeland, Spanje, Frankrijk, Nederland en Rusland gezet. Oh ja, iedereen leefde nog lang en gelukkig. En voor dat ik het vergeet, hier komt nog een vervolg op.
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2003