JOSJE�S WERELD KLIMAATWANBEHEERSING
2003 na Christus. Europa wordt geteisterd door een hittegolf en diverse bosbranden waar men U tegen zegt. Maar een klein dorpje bied dapper weerstand. Daar vriest het dat het kraakt. De naam van dit dorpje: Doodstil.

Hier komt het verhaal.

Terwijl op TV de weermannen hun eigen een tennisarm handkarren bij het uitspreken van hogen temperaturen en het woord hittegolf zitten de arme Doodstillenaren zich te verkleumen bij hun electrische straalkacheltjes. Want door een klein foutje in de 28ste dimensie en omdat Satan weer eens een keutel dwars voor de kont had zitten kwam het dus voor dat als het bijv. 30 graden was, dat het dan 30 graden vroor in Doodstil. Kommer en kwel dus in Doodstil, dat zijn plaatsnaam toch al niet mee had.

Inmiddels hadden diverse lui die gevlucht waren voor bosbranden hun heil gezocht in... jawel, Doodstil. Daar zaten de Doodstillenaren helemaal niet op te wachten, want al die gasten kregen bevriezingsverschijnselen en al snel had Nefit weer een zootje mensen blij gemaakt.

Maar Nefit heeft geen onuitputtelijke bron van CV-ketels en radiatoren, en al gauw waren die dingen uitverkocht. Erik Hulzebos kwaad, want hij zat ineens zonder werk. Maar de grootste rampspoed moest nog komen. Essent had in het kader van Werkend Leren en gedreven door een tekort aan gemotiveerd personeel een achtjarig ventje bij de knoppen van het bedieningspaneel van de stroomvoorziening neergezet.

Dat kereltje drukte op een verkeerde knop, waardoor alle huishoudens ineens 5000 volt kregen in plaats van 230. De klap was zo hard, dat ook de netwerken van andere stroomleveranciers naar de bliksem waren. Dit leverde kamervragen op in Den Haag, maar Harry Potter was zijn toverstafje weer eens kwijt en weer was een kabinet gevallen. Zo kon Holland weer naar de stembus. Ol�.


Maar we zijn er nog niet. Neen. Nog langer niet. De hittegolf duurde en duurde maar door en Doodstil werd steeds meer en meer volgestouwd met vluchtelingen. Tot er op en extreem hete dag in (-50 in Doodstil, +50 in de rest van het land) twee kerels uit naam van Verenigde Naties eens een kijkje kwamen nemen. Het waren de broers Koffie en Thee Annan.

Koffie en Thee keken het zootje ongeregeld eens hoofdschuddend aan en dachten: "Potverdikkie. Hier moet wat gebeuren." Maar toen de broertjes Annan zich wendden tot Sjors Dobbeljoe Boes, kregen ze 'nee' te horen, want Sjors zat tot over zijn nek in de shit met Irak, want hij zocht nog steeds naar Saddam Hoessein.

Koffie en Thee moesten het dus zelf maar uitzoeken. Maar opeens verklaarde Portugal de oorlog aan Doodstil. Stom h�? Maar de warmte steeg de heren bewindslieden naar de kop en vul de rest dan zelf maar in. Maar ook Itali� en Duitsland besloten hun gezeik over en weer even gezeik te laten en gingen ook een potje oorlog voeren tegen Doodstil.

"Dit is werkelijk asociaal!", riepen Koffie en Thee Annan in koor. Maar ze wisten niet dat Doodstil net als Noord-Korea een eigen wapenprogramma had. Want vanuit allerlei hoeken en gaten verschenen daar leden van het Leger der Afgelikte Boterhammen. Dat was een heel apart leger wat zich vol overgave stortte op de soldaten die zojuist dronken van macht Doodstil waren binnengetrokken.

Uiteidelijk bliezen de soldaten met pijn in hun penis de aftocht. Maar het probleem was nog steeds niet opgelost. Het werd op den duur zo'n probleem dat het besproken werd in de Oprah Winfrey Show. Toevallig zat Satan daar ook. En ze was net bezig met het interviewen van Tjerk Grafzerk, het stamhoofd van Doodstil, toen de dwarse keutel van Satan ineens loskwam. Een luide knal werd gehoord in diverse Amerikaanse huishoudens en zo'n twee jaar later in diverse huishoudens in Nederland die naar RTL 4 keken was het ook raak. Opeens barstte in heel Europa een dikke regenbui los en het zou 40 dagen en 40 nachten gaan regenen.

(...)

Het regende overal in Europa en ook Doodstil City moest er aan geloven. Het water kwam met bakken uit de hemel. Sterker nog, ze gooiden de bakken er maar meteen achteraan. Door al dat water lieten de straatstenen los. In het kleine plaatsje 't Zandt (ook in provincie Groningen) hadden ze van die asociaal hoge verkeersdrempels. Een daarvan liet los. En wat kwam daar tevoorschijn?

Bart: "Ik weet het! Het breipatroon voor het IJzeren Gordijn!"
Fout!

Bart: "Uitslag van een referendum om van VV 't Zandt een profclub te maken."
Het is een persoon.
Bart: "Het Fivelingo-mannetje!"
Neen.
Bart: "Ik geef het op!"
Ook goed. Het is Saddam Hoessein. Die verdiende al een paar weken bij als verkeersdrempel in 't Zandt.
Sjors: "Hey, geef hier die vent!"

Goed. Iedereen was weer blij. De hittegolf (of koeltegolf) was afgelopen en iedereen leefde nog lang en gelukkig. Nou vraag ik met toch 1 ding af. Krijg ik nou gezeik met dat 'ze leefden nog lang en gelukkig'? Daar komen we vanzelf achter.

Tot een volgende keer met mooi weer.

Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2003
Hosted by www.Geocities.ws

1