Jamai slenterde op een stuk kale vlakte nabij Eppehuizen en hij was behoorlijk chagerijnig. Want hij was op zijn smoelwerk gevallen en terwijl hij om hulp lag te roepen, hadden opgeschoten kwajongens de tas met daarin onder andere 162 brillen meegegapt. Zo moest Jamai dus zijn weg naar de finish in Uithuizen zien te halen.
Maar de weg van Eppehuizen naar Uithuizen is lang en is vol met gevaarlijke mensetende, 12-potige muizen, vuurspugende kakkerlakken en gemene kattenvretersaurussen (duur woord voor hond). Met dit 'leuke' vooruitzicht moest Jamai zonder al te veel builen en bulten op de kop de eindstreep halen bij de plaatselijke McDonald's in Uithuizen. Ja? Wat is er nou weer? Hebben ze daar geen McDonald's? Als ik 'Och harregat, 'k har jeuk an mien neus' zeg, dan staat er wel een McDonald's.
(GWING!)
Bart: "Tuurlijk, hij wel weer! De pokkel is 'm nog niet dik genoeg!"
Maar voordat dat zover was, moest Jamai zien te ontkomen aan een roedel bloeddorstige kattenvretersaurussen. Jamai jammerde een end weg. Maar de kattenvretersaurussen waren vastbesloten. Onder een luid 'We're the mean, mean Jamai-Mortalizing-Machine'-gejoel zaten ze hem achterna. Maar opeens kwam Jamai erachter dat het kinderlijke 'Mammie ik ben bang'-geroep geen ene vleugelmoer hielp. Hij draaide zich om en begon hartstochtelijk dat stomme liedje te kwelen.
Maar terwijl Jamai 'Step Right Up' stond op te krijsen, werd de sfeer om hem heen grimmiger. Die dag was er kermis in Uithuizen en meestal is er dan knokkerij tussen de plaatselijke jeugd van Uithuizen en Zoutkamp. Voor deze keer besloten ze hun geschil uit te vechten op neutraal terrein. Waar? Juist! In Eppehuizen. Toen al dat knokvolk dat hartverscheurende gejodel hoorden, besloten ze voor even hun vete te laten voor wat het was en gingen eensgezind met messen, knuppels, pistolen en veeprikkers Jamai te lijf. Dit leidde tot oproer en al gauw kwam de oproerpolitie en werd Jamai opgepakt, omdat hij gezien werd als de oproerkraaier.
Een geluk bij een ongeluk. Hoe? Lees maar verder. De regionale omroep van de provincie Groningen (TV Noord) was net met een nieuw programma begonnen; Groningen's Most Wanted. Een soort van America's Most Wanted. Elke week hadden ze daar bij Groningen's Most Wanted de verkiezing 'De Oproerkraaier van de Week'. Alle weken was het De Schrik geweest, maar opeens was het Jamai geworden.
De Schrik zat op dat moment in zijn bunker ergens op het Hoogeland naar dat programma te kijken en toen hem het nieuws ter ore kwam, stond zijn kop behoorlijk vergreld op zijn romp. Hij wist toevallig dat Jamai deelnemer was aan Bobo's In Niemandsland. Zodoende wist hij dat deze plezier-brillemien eens aan moest komen op het parkeerterrein van de McDonald's in Uithuizen.
Op een regenachtige dinsdagmorgen was het dan zover. Jamai kwam aan bij de McDonald's, maar er stond niemand. Alleen een takkebos die er de avond daarvoor nog niet stond. Vruchtbare grond dus. Maar opeens kwam er een vent in een zwarte latex-pak achter die takkebos vandaan en trapte Jamai in een gereedstaand busje. Het bleek de Schrik te zijn. Hij pakte een baksteen legde die op het gaspedaal van het busje en het busje reed vrolijk richting het Boterdiep.
Wat Jamai allemaal in dat water is overkomen, is mij volstrekt onduidelijk, maar ik vind hem de laatste tijd nogal radioactief uit zijn kop kijken. Dan is hij blijkbaar ook in een of andere zijsloot terechtgekomen in Middelstum-City. Want het schijnt dat die lui van Tsjernobyl daar hun rommeltjepot dumpen.
Wat is nou de moraal van dit verhaal?
Als er nou echt een McDonald's in Uithuizen zou staan dan is het bovenstaande verhaaltje ook waar. Maar dan had de auteur van dit stukkie tekst ook regelmatig in Uithuizen rondgehangen, om te testen hoe Hoogelandster Big Mac's nou smaken. En dat ik later een grote jongen mag worden.
Bart: "Tjessis. Hij is 22 en nou wil hij nog groter worden?"
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2003