Regelmatig speelde Julia de krolse tante voor Rambo's deur. Maar Rambo reageerde nergens op. Die had zoals gewoonlijk een kater. Maar Rambo's vader (Gepetto) had intussen schoon genoeg van dat staaltje exhibisionisme en belde de politie. Nou vragen jullie je natuurlijk af hoe dat kan in 1553, dat zit zo: Er was een overschot aan conservenblikjes en vissnoer en een of andere oetepetoeter, die dacht dat hij overal verstand van had, kwam op het idee om die blikjes met mekaar te verbinden met dat vissnoer. Maar over de uitvinding van de telefoon en GSM gaan we het een ander keertje over hebben.
De politie kwam er met groot machtsvertoon aan, maar de politie viel onder supervisie van Eddy Escobar. Dus die had het drukker met het bestraffen van kindertjes van twee die met hun driewielertjes over de stoep crossten.
Julia gaf echter niet op, ze kocht een gitaar en ging de eerstvolgende avond bij Rambo voor zijn deur staan bl�ren. Rambo reageerde echter niet. Zijn stokdove overbuurman wel. Die beukte op het raam dat ze op moest houden met dat gekweel. Maar Julia reageerde niet op de dove man. Ze ging gewoon door.
Maar opeens verscheen daar de Dorpsomroeper van Holwierde. De Dorpsomroeper stond bekend als een vieze gore vuillak die niet met zijn poten van vrouwen af kon blijven. Toen de Dorpsomroeper zijn slag wou slaan, kwam Rambo net naar buiten gelopen. Rambo zag dat de Dorpsomroeper zich aan Julia wou vergrijpen. Hij bedacht zich niet, pakte zijn steekmes en ging ezeltje prik spelen. En daar lag de Dorpsomroeper bloedend op de grond...
De kinderen uit het publiek: "DOOD!"
En Dorpsomroeper, wat heb je nou geleerd?
Dorpsomroeper: "Ik heb geleerd, dat ik niet aan andermans vrouw mag komen, want dat is levensgevaarlijk!"
"Dit is ongeloofwaardig!", riep Rambo en hij stak nog eens een paar keer goed in op de Dorpsomroeper. Dit onder luid gejuich van van de boerenarbeidersfamilies. Door dit lawaai kwam de hereboer zelf ook even kijken.
Je zou verwachten dat Rambo een bedankje kreeg van die hereboer, maar die kerel is grienderig aangelegd en als dank liet hij Rambo arresteren. Toen dat eenmaal geschied was wou de hereboer naar huis. Maar Julia riep naar haar pa (die hereboer dus): "Vuile klootzak! Uit de baarmoeder gerukte nageboorte! Smerige kringspierverkenner!" Dat laatste werd door de boerenarbeiders ook gehoord en dat bleek nog waar te zijn ook.
Die hereboer zat regelmatig in de Roze Olifant. Dat was destijds een populaire homobar in Delfzijl. Maar dat was ook een hele exclusieve tent, want daar mochten alleen homo's komen die ridder waren in de Orde van de Bruine Ster. Dit gaf natuurlijk consternatie in Holwierde anno 1553. Rambo wist zichzelf uit de klauwen van de politie te bevrijden en gooide de hereboer in de stal van Sjors en Gilles de homofiele stieren. Wat er daarna in die stal gebeurde, dat laat ik aan jullie eigen fantasie over.
Rambo werd op de schouders genomen door de Holwierdenaren, want ze waren bevrijd van een tiran. Maar Eddy Escobar kwam ook al gauw opdagen, want die hereboer was door hem persoonlijk aangesteld om Holwierde onder de duim te houden. Maar Eddy kon op dat moment ook niks doen, want hij zat vast aan een soort Rad-van-Fortuin-bord terwijl Tante Annemarie dat ding ronddraaide en Eddy ondertussen een paar fikse beukers verkocht met haar SM-zweepje.
Holwierde was op dat moment stuurloos. Maar op dat moment kwam er redding. Sjors de Manager (niet die stier) greep de macht in Holwierde en iedere dag om vier uur was tot in Westeremden "NU EVEN NIET!" te horen. Dat was geen succes, want na de derde keer al stonden de Holwierdenaren te krijsen van: "Kale knikker donder op!"
(...)
Na de zoveelste machtsvacuum greep Rambo de macht en iedereen was blij, want hij deelde elke dag bankbiljetten uit van 1000 gulden. En zo leefde iedereen nog lang en gelukkig.
Dorpsomroeper: "Eh... Jos? Wat is er met Julia gebeurd?"
Die ging met Rambo trouwen en ze (CENSUUR) als de konijnen en naaiden zo 8 complete elftallen bijmekaar. Iedereen tevreden?
Dorpsomroeper: "Jahoor!"
Mooi, dan kan ik naar huis.
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2003