Een of andere intergalactische fietsemaker was langs alle planeten en sterren geweest en had ze opgepompt tot mooie ronde bolletjes (toen had je dat volk ook al). Een van deze bollen lag direct naast de aarde. De uitbater daarvan was schijnbaar dol op rood. Op deze rooie bol leefden groene en witte wezentjes vredig naast elkaar.
Maar de witte wezentjes maakten van de rooie bol een grote gore rottende puinhoop. En regelmatig sloegen ze elkaar om het minste of geringste de kop kapot. De stank en de herrie was nog aan de andere kant van het heelal te ruiken en te horen.
De groene wezens ergerden zich er terecht aan. Want zij hadden die witte wezentjes een toevluchtsoord geboden toen Xavidon 4 explodeerde na een zinloze oorlog. Maar die groene wezentjes hadden zoiets van "laat maar waaien, ze houden vanzelf op". Maar op een dag is een der groene wezens het zat. Hij riep dat die witte wezens moesten ophouden met dat geouwehoer of ze konden opkrasen.
Maar de witte wezens hadden daar geen zin in. Het beviel hun daar wel. De rust leek weder gekeerd. Maar door al dat gedoe met wapens en munitie en als bonus ook nog eens een vuilnisbelt van 25 kilometer hoog werd het leefklimaat op de rooie bol er niet beter op. Sterker nog: het woestijnlandschap (toen schijnbaar in de mode) begon razendsnel om zich heen te grijpen. Rivieren en meren kwamen droog te staan. Alle platen begonnen langzaam aan te verotten. De koeien werden mooier dan de vrouwen, maar dat had een andere oorzaak.
Toen het laatste druppie water verdampt danwel bevroren was, was voor de groene wezens de maat vol. Hun leider zei nog tegn de witte wezens "stik maar in deze zooi, wij gaan zelf wel weg". De groene wezens pakten een groot schip en gingen op de ongerepte planeet Orpheus wonen. De witte wezens stonden nou voor de tweede keer in de geschiedenis met lege handen. Maar de groene wezens hadden een groot ruimteschip vergeten mee te nemen.
De witten wezens hadden drie keuzes, de platte bol links, een kring steentjes rechts, maar achter de platte bol lag een grote gouden bol. Daar moesten ze maar eens heengaan. Maar daar aangekomen werden ze 'verwelkomd' door de Wilde Wijven. Die hadden duidelijk geen trek in ruziezoekend volk. De witte wezens werden dan ook 'vriendelijk' verzocht op te rotten. Maar de houten wapens van de Wilde Wijven waren niet bestand tegen het oorlogstuig van de witte wezens.
De slag hadden de Wilde Wijven verloren, maar de oorlog nog niet. Hun leidster was een verre voorouder van de Heks van Uithuizen. Zij stond in een grote zwarte kookpot te roeren. Regelmatig werd er zo'n wit ventje ingesmeten en dan gingen die vrouwen allemaal rondom een grote totempaal-achtig iets staan joelen.
Maar de kookpot is niet bodemloos en na verloop van tijd zat hij dus stampvol met witte wezentjes. Maar dat was nog geen procent van wat er op de gouden bol rondliep. Maar de witte wezentjes hadden hun oog laten vallen op de platte schijf. Maar die was inmiddels ook opgepompt, maar de dinosaurussen liepen nog vrolijk rond te zompen. De lol van hun verblijf op de gouden bol was er inmiddels af en het leek hun wel wat om op dat stuk ongerept natuur verder hun oorlogjes voor Piet Snot te houden. Maar die dino's konden weleens roet in het eten gooien.
Al spoedig kwam er een komeet. Maar die stond toen bekend als de Schele Willy-komeet en raaste in volle vaart langs de aarde. De bedoeling van deze beste man is om in 2019 ditzelfde kunstje weer te flikken om in 2060 in volle vaart Oosternieland en alles in een straal van 10.000 kilometer er omheen te vernietigen. Maar dat is andere koek. Als het zover is dan heeft Sjors Dobbeljoe Boes wel een oplossing.
Een tweede komeet volgde. Die werd afgevuurd door Boze Berend en die was wel raak. Een luide dreun volgde, alles op de aarde was naar de k... eh.. kapot. Nou ja, bijna alles. Op het noordelijk halfrond stond een hele grote ijzeren paal. Die bleef overend.
Toen de rook opgetrokken was namen de witte wezens bezit van de aarde. Maar de Wilde Wijven hadden nou een probleem. De gouden bol was door dat oorlogje spelen van die witte wezens onleefbaar geworden. Dus de Wilde Wijven vonden het niet meer dan billijk om te gaan zwartrijden op het grote ruimteschip van de witte wezens.
Daar maakten de witte wezens er helemaal een teringbende van. Olie wat in de grond zat werd zonder pardon voor veel geld verkocht. Dat vond iemand anders niet leuk en die verklaarde dan weer de oorlog aan iemand anders.
Tot op de dag van vandaag gaat dat nog steeds zo. Die wezentjes worden tegenwoordig mensen genoemd en om het minste of geringste staan ze op hun achterste poten. Die Schele Willy komeet is echt geen geintje, een of andere vent van de NASA heeft dit allemaal uitgedokterd. Dat ding heeft nou wel een andere naam gekregen.
Wat is nou de moraal van dit verhaal?
Verbeter de wereld, hou dus op met dat knokken.
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2003