Nou wil men de mensheid wijsmaken dat hij nou oprot om een vernietigend rapport. WATJE! Het zit namelijk anders. Edje had voor Delfsail (dat botenfeest) een pact gesloten met een of andere orgeldraaier uit Appingedam die weer America's Most Wanted was, omdat hij bijtgrage aapjes meenam om zo aan centen te komen. Nou is dat helemaal geen ramp ofzo. Maar nou had een der apen zich vergrepen aan een vrouwelijke wethouder. Maar die aap had er al gauw genoeg van en dat mens was daar zo gefrustreerd van dat ze van schrik een of andere kerel de schuld gaf.
Die vent zat weer in de gemeenteraad en pikte dat niet en riep toen heel hard: "Edje, help me! Ik word vals beschuldigd!" Maar Edje is Noordindisch doof. Dat houdt in dat je alleen maar wil horen wat je wilt horen. En daar is Edje een ster in.
Maar inmiddels kon de orgeldraaier geen baas meer worden over zijn apen. Een van die snotneuzen had zich verschanst op het beeld van Maigret. Niks aan het handje, zou je denken. MIS! Door al die smerige lucht van ESD was dat beeld van zichzelf gaan leven. En met een welgerichte slingerworp werd die aap de eerste de beste stinksloot ingezwiept.
Ondertussen was die vent die brillen verkoopt, die Hans Alders, een fietstochtje aan het maken door Delfzijl. Wat is er nou? Heet die brillenverkoper anders? Ja, het lijkt allemaal zo opmekaar. Goed, Hansjepansje zag dat Maigret tot leven was gewekt en hij pakte meteen zijn fietstelefoon. Dat is weer eens wat anders dan een autotelefoon. Hij belde de Koningin op (zijn baas dus), maar die dacht dat Hansje high was geworden van de zilte zeelucht van Delfzijl.
Hansje besloot zelf in actie te komen. Hij ging naar de grote villa van Edje, beukte op de deur, want de bel deed het niet. Maar er was niemand thuis. En niemand wist waar hij naartoe was. Hansje wist het wel beter. Want even verderop zag hij een dikke rooie lamp branden en... ja daog! Ik heb geen zin in gezeik bij het gerecht wegens smaad.
Oke! Vooruit dan! Ik vertel het. Hansje zag die rooie lamp branden. Hij belde aan, daar deed de bel het wel. De deur ging open en Hansje stormde naar binnen. In de darkroom zag hij dat Edje met zijn blote poten in een bak hete kolen stond te dansen. Terwijl Emile Ratelband erbij stond te krijsen van: "Je kan het! Breek 2000 huizen af! Doe het! TSJAKKAA!"
Dit werd Hansepans te machtig. Hij sleurde Edje de zaal uit en schopte hem voor zich uit richting het grote werkpaleis van Edje. Dat was de bedoeling. Maar al snel kwam de dierenbescherming eraan om Hansje te vertellen dat hij aardig moest zijn voor wilde zwijnen, want daar zijn niet meer zoveel van.
Inmiddels had dit tafereel ook Maigret zijn aandacht getrokken. Hij nam het commando over van Hansje en Edje werd met een gerichte schop voor zijn bruine ster tussen de schijven in de Burgerbewakingszendmast getrapt. Die was dus ook meteen naar de Filistijnen. Die hem overigens met plezier meenamen. Maar het was wel het enige alarmpaaltje van Delfzijl.
Alsof de duver ermee speelde: Met grote snelheid jakkerde de chloortrein z'n eigen uit de rails. En nou kan in trein best zonder rails. Maar het sturen word er niet gemakkerijker op, Vooral niet als een roze olifant in een tutu midden op een nauwe eenrichtingsweg gaat zitten. Dien ik nog duidelijker te zijn? Oke! Die trein kwam met een fikse dreun tot stilstand en al dag chloor ontsnapte. Maar het was donker en een der machinisten stak een vuurtje op om te kijken of er wat loos was. Wat er daarna gebeurde, dat laat ik aan jullie fantasie over.
Alle Delfzijlsters schrokken zich natuurlijk de pleuris van die dikke vuurbal. Maar een van hun zag dat Edje in de alarmpaal zat. Hij vroeg of hij die paal wel mocht hebben van de Filistijnen. Die hem ook meteen maar weggaven. En vol overgave begonnen 20.000 mensen te roepen van: "Edje weg! Nu meteen! Edje weg! Nu meteen!"
Hansje wist genoeg. "Morgen melden op mijn kantoor!", baste Hansje. "Maar morgen is het zaterdag", jammerde Edje. "Kan me geen (...) schelen", zei Hansje. Toen Edje bij Hansje op kantoor kwam, werd hij ontslagen door Hansje. Dat was dus Edje in Delfzijl.
Maar de crisis was nog niet over. ECHT NAIT! Terwijl Maigret eindelijk de orgeldraaier bij de kladden had, probeerden diens apen de macht te grijpen. Maar Hansje zat inmiddels lelijk met zijn handen in het haar en zuchte: "Tjessis, als ik had geweten dat die boeren zulke ruziezoekers waren, dan had ik hier nooit op gesolliciteerd." De een na de ander die benaderd werd om Delfzijl te leiden bedankte vriendelijk voor de eer met een: "Ga je moeder pesten, ik ben niet achterlijk!" Zelfs de werkeloze voetbaltrainer Louis van Gaal zag het niet zitten, om het te doen. En niet gekozen LPF-ers hadden er weer 'geen zin an'.
Hansje begon behoorlijk de smoor in te krijgen. Maar op eens stond er een mevrouw met haar op de kiezen en een SM-zweep in haar poten. Zij wilde de drugs, de rotzooi en geklooi op brute wijze buiten de dorps/stads/gehuchts-grenzen knuppelen.
Wat is nou de moraal van dit verhaal?
Edje was een fijne vent. Maar we zijn blij dat hij opgetieft is. En nu Edje weg is en Annemarietje met het haar op de kiezen en de SM-zweep in de hand de regie in Delfzijl overneemt staan ons nog gekke dingen te gebeuren.
Maar Edje heeft wel een bedankje verdient. Dus doe ook maar even mee met z'n allen thuis. Ik tel tot drie. Een... Twee... Twee-en-een-half... Drie!
(EDJE BEDANKT!)
Daar zal hij ontroert van raken. ECHT NAIT!
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2003