Anansie had deze keer zeer acute geldnood en zelfs het stukslaan van de spaarvarkentjes van zijn kinderen leverde alleen maar een vlindertje op die heel hard riep van: "IK BEN VRIJ! VRIJ! HOERA!" Dus zat er niks anders op dan de bank te beroven. Maar het was zondag en dan is de bank dicht. Dus is er niemand om bang te maken.
Anansie, zo lui als hij was, kwam dit wel goed uit en besloot geheel op eigen houtje de brut leeg te gaan halen. Maar toen hij net de eerste kluis goudstaven wou gaan leeghalen stond ineens de Blauwe Toverfee in de hal. "Schaam je je niet?", vroeg ze aan Anansie. "Nee", zei Anansie, "en sodemieter op opoe, dit zijn jouw zaken niet."
Dit was voor de Blauwe Toverfee aanleiding om de politie in te lichten. Die kwamen er dan ook met groot machtsvertoon aan. Maar bij aankomst was Anansie de Spin achter de muziek aan en de goudstaven waren ook muizen, net als alle andere waardevolle spullen.
Maar achter de muziek aan gaan was niet zo slim van Anansie. Want toevallig was de Jager lid van de plaatselijke fanfare. En de Jager was een bekende van Anansie, omdat de Jager als enigste ooit zijn poen terugkreeg, dat hij ooit aan die spin had uitgeleend. De Jager zag Anansie met een paar grote zakken vol poen en goudstaven meezeulen en dat vond de Jager wel verdacht. Hij dacht geen ogenblik na en schoot een gat in iedere zak. Daardoor vielen al die bankbiljetten eruit. Kon Anansie tenminste de weg naar huis terugvinden. Wel zo sociaal.
's Avonds laat kwam Anansie terecht in een donker steegje, toen hij bemerkte dat zijn zakken wel heel erg licht aanvoelden. Besloot hij het goud- en geldspoor maar eens te gaan volgen. Maar omstanders hadden alles natuurlijk allang van de straat af gegraaid. En uiteindelijk stonden een groep agenten hem op te wachten.
Zo werd Anansie opgepakt en in de gevangenis gesmeten. Nu tevreden? Misdaad loont niet. Dat had toch al eens vaker gezegd? Mooi zo.
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2003