Maar 's nachts toen alle kippen op stok hoorden kwam Reynaerde terug. Met versterking. Hij had Jelskedije (de boerenknecht) erbij gehaald. Reynaerde moet wel zeer wanhopig geweest zijn, want Jelskedije had namelijk een houten poot en hij miste een oog en nog wat vingers. Maar goed. Jelskedije zag net dat Hylke zich weer eens vergreep aan de kippen. Die uiteraard meteen om hulp riepen. Jelskedije stuurde Reynaerde er op af. Toen Krelis wakker werd van het gegier van Hylke, kwam hij naar buiten, maar Jelskedije stond achter de deuropening te wachten met een staaf ijzer en gaf daarmee Krelis een flink pak houw. En terwijl Krelis op de grond lag te kermen van de pijn, wist Reynaerde te ontsnappen met Hylke in zijn bek.
De volgende dag realiseerde Krelis zich dat de vos er met zijn haan er vandoor was. Vooral toen hij zag dat de kippen van de leg waren en een rondedans maakten om wat achtergelaten veren. Maar een kip hoort eieren te leggen, maar goeie hanen zijn schaars, dus verrekte duur. Dus kwam, met het oog op de bezuinigingen, met een papegaai van de veemarkt. Maar dat werd een te groot succes. Hij vergreep zich niet alleen aan de kippen, maar joeg door zijn gekrijs steeds de wedstrijdduiven van zijn buurman weg.
Op een dag had die buurman er schoon genoeg van. Hij ging naar het kippenhok en draaide meteen die papegaai zijn nek om. Maar Boxer, de rottweiler, had alles gezien en hapte die buurman in zijn achterwerk. Door al dat gekrijs is de buurvrouw maar eens gaan kijken en zag haar kerel in het kippenhok zitten met een dooie papegaai in zijn jatten en een scheur in zijn broek. Zij dacht er het hare van en haalde een deegroller uit de keuken om haar man daar een paar rossen mee te verkopen.
Krelis lag nog te meuren in zijn nest en werd wakker van al dat geram en gebeuk. Hij belde meteen de politie, toen hij zag wat zijn buren in zijn kippenhok uitvraten. Die kwamen ook snel met groot machtsvertoon opdraven. Acht politiewagens, vier ME-busjes, een boevenwagen en twee legertanks kwamen het erf opscheuren om die twee indringers vriendelijk doch dringend te verzoeken mee te komen.
Enkele uren later was de rust weer teruggekeerd, maar Krelis zijn bloedmooie dochter was ineens foetsie. Krelis en zijn vrouw kamden alle velden in de omgeving af. Maar als het bijna middernacht is keert ze terug met rooie wangetjes en zo'n tien maanden later kreeg ze een kindje met een houten been, maar van Jelskedije is nooit meer wat vernomen.
Nou mogen jullie het helemaal zelf uit gaan zoeken wie nou de vader van dat kindje is.
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2002