Ed vond dat moeras geen kijk gelijk en hij keek eens goed om zich heen. En zag dat er gigantische werkeloosheid heerste. Ed zocht namelijk personeel om dat moeras te ontginnen. Ed ronselde personeel onder de inwoners van Holwierde, Bierum, Spijk en Krewerd. Maar toen dat moeras eenmaal ontgonnen was zaten al die gasten weer bij huis. Maar inwoners van andere dorpjes begonnen ook te gieren om werk. Ed zocht nog lui om een kanaal te graven tussen het Damsterdiep en de Eems, aangezien hij in de haven van Appingedam scheepsladingen vol tuinzaad had liggen. Die moesten dus op dat kale terrein gekwakt worden.
Na zo'n zeven jaren van hard zwoegen was de kale vlakte veranderd in de grootste openlucht hennepkwekerij van Europa. Ti Ta was het daar totaal niet mee eens en stak al die planten in de fik. Ed was het daar niet mee eens en legde een busje TNT onder aan het kasteel van Ti Ta. Op zich wel bijzonder, want toen dit gebeurde moest het toch nog wel 100 jaar duren voor Alfred Nobel (de uitvinder van dynamiet) geboren werd. Maar goed. Ed legde het bussie TNT onder aan het kasteel van Ti Ta en zat met zijn vingers in de oren te wachten op een grote knal. Maar in plaats van een harde knal kwam er een vlaggetje uit met de tekst: "Storing. Even geduld AUB."
Maar intussen hadden bannelingen uit Appingedam hun toevlucht gezocht tussen de bosjes hennep en waren daar hun eigen nederzetting begonnen. Uit wraak noemden ze het Drijfzijl. Dit is geen geintje hoor, echt niet. Die wraak kwam, omdat in de tijd van de Romeinen op de zelfde plek een nederzetting was die Driefzielus Extremus heette. En de bewoners daarvan liepen altijd de bewoners van het tentenkamp van het toenmalige Verbond van Appinga en Den Damme te pesten. Ik hoop dat er nog een touw aan vast te knopen valt. Anders maar niet. Is ook niet zo'n wereldramp.
Ti Ta zat niet op die idioten te wachten en verzocht ze vriendelijk doch dringend op te zouten. Maar toen verklaarde Appingedam de oorlog aan Ti Ta, want opeens hadden die Damsters de bannelingen nodig. Er zaten namelijk verkiezingen aan te komen, zodoende. Ti Ta had helemaal geen leger. Maar hij beloofde de arbeiders van Ed een eigen priv�harem, een eigen paard en wagen (auto's waren er nog niet), een mobiele tam-tam en nog meer van die luxe artiekelen uit de 18e eeuw. Dat zagen die arbeiders wel zitten, want Ed was een hele vervelende baas. Hij sloeg er altijd op los als de arbeiders te langzaam werkten. En dan niet de arbeiders. Neen, hij stond zichzelf te kastijden. En die arbeiders vonden die Ed eigenlijk maar een vreemde gozer.
Shit voor de arbeiders, maar Ti Ta kon zijn beloftes niet nakomen. Dat leverde een hoop onrust op en binnen vijf tellen stonden al die arbeiders 'BOE OPLICHTER' te roepen. Ti Ta kwam naar buiten en zei: "Doorwerken stelletje domme boerekinkels". Dat leverde een hoop rellen op. Maar onder de arbeiders was ook Dirk Elf, inderdaad de broer van Spuit. Alleen Dirk had meer IQ in zijn donder dan zijn achternaam vermoeden deed. Dirk had weleens contact met zijn Britse kameraad James Watt. James had het ondanks de drukte die zijn uitvinding met zich meebracht tijd gevonden om naar Drijfzijl te komen en nam ook meteen zijn uitvinding mee.
James gaf een flinke dot gas aan die machine en toen de rook was opgetrokken had er iets on-Nederlands plaatsgevonden. Ti Ta was afgezet, zijn kasteel met de grond gelijk gemaakt en Dirk Elf had de macht en veranderde de naam Drijfzijl in Dirk Elfzijl. Dirk Elfzijl werd een bloeiende havengemeente. Want Dirk zag wel brood in dat vervuilde stuk strand. Maar, o jee, Napoleon was ondertussen aan de macht gekomen in Frankrijk en wou heel Europa in zijn macht hebben. En dus ook Dirk Elfzijl. Napoleon kwam hoogstpersoonlijk langs om daar op zijn manier orde op zaken te stellen. Maar inmiddels had Dirk zijn jongere broer het voor het zeggen, Spuit Elf dus. En die ging zonder morren akkoord met alles wat Napoleon wilde. O.a. dat Dirk Elfzijl in het vervolg D'Elfzijl ging heten. Dirk draaide zich intussen een paar keer om zijn graf.
Inmiddels waren Napoleon en zijn maten eruit gebonjourd door leden van de Hogelandster Elitetroepen, die ook meteen de incapale Spuit Elf van de troon schoppen. Maar de leidster van dit vrouwenleger was niemand minder dan de Heks van Uithuizen en eiste dat alle D'Elfzijlsters zich bij Appingedam gingen voegen. Maar haat en nijd was nog steeds bepalend tussen deze twee nederzettingen. Vooral vanwege de streken van de afgezette Spuit Elf. Die deed regelmatig pogingen om de eigendomsakte van de Stadsrechten van Appingedam te jatten. De Heks had het helemaal gehad met Spuit. Ze zette hem op de grote loopplank, waar nou het Eemshotel staat, en zo werd Spuit aan de koudwaterpiranha's gevoerd.
Intussen had een nakomelingetje van Ed Escobar de macht gegrepen in Wagenborgen en regelmatig bracht hij een bezoekje aan D'Elfzijl en liet daar regelmatig vloekende bidsprinkhanen los. Die vraten dan al vloekend de hennep-oogst op en dan zat half Europa weer in blownood. Intussen brak de Industri�le Revolutie uit en ook D'Elfzijl moest eraan geloven. Al moest het wel voor het laatst een naamswijziging ondergaan: D'Elfzijl werd Delfzijl, de Heks werd afgezet en Delfzijl was niet meer afhankelijk van de hennep-export.
Gestaag was de 20e eeuw begonnen en ook Delfzijl werd volgestouwd met fabrieken. En onder de nieuwe leiders liep alles prima. Maar opeens kon een van hun heel veel centjes verdienen. Ed Haaksman greep en de macht en wou hem niet meer afstaan. Nou was die Haaksman zijn aangetrouwde-ex-schoonneef diens opklapstapelbedovergrootvader en dan diens acheroudoom niemand minder dan Eduardus Johannes Gerardus Karolus Yscobar die in 1381 naar Colombia was gevlucht, nog voor het ontdekt moest worden, en hij had zich daar Ed Escobar genoemd, omdat dat makkerlijker uit te spreken was voor de Indianen.
Haaksam deed het net als zijn voorvader. Hij joeg de aanwezige lui tegen zich in het harnas door het levenswerk van anderen af te breken. En zeer tegen de zin van de Delfzijlsters in werd Delfzijl opgeleukt met een heuse gesubsidi�erde coffeeshop. O ja. Haaksman liet zich weleens adviseren door een of ander kereltje die alleen in Delfzijl komt als er gouwen tientjes aan de bomen groeien. En die adviseur leek het een leuk plan om even wat huizen tegen de vlakte te jagen. Dat leverde natuurlijk nog meer stront aan de knikker op. Intussen was in Appingedam een dissidente Delfzijlster aan de macht gekomen en die dacht: "Wat jij kan, kan ik ook." En hoppa... Ook Appingedam dacht het probleem van de aso-straten op te lossen door nette straten tegen de vlakte te werken. Alleen het verschil met Delfzijl is wel, dat Appingedam de poen ervoor heeft en Delfzijl niet.
Haaksman zag intussen de bodem van de schatkist naderen en dacht: "Oh shit!" Verder dacht hij niet, want hij leed aan een ziekte die onder Groningers ook wel 'Kort Verstand' genoemd wordt. Haaksman schakelde zijn adviseur in, maar die kon hem ook niet helpen. Toen was Delfzijl overgeleverd aan een kip zonder kop. Die besloot toen maar om de Delfzijlster al hun pleziertjes af te pakken en ook om alle gemeentelasten een flink eind omhoog te gooien.
Toen onstond er een bult commotie. Delfsail (het zeilevenement) was net begonnen en de Delfzijlsters gingen naar het paleis van Haaksman, sleurden hem eruit en kielhaalden hem aan het eerste schip dat ze tegenkwamen.
Zo werd Haaksman afgezet en werd er die avond een groot feest gegeven het Eemshotel. En de mensen in Delfzijl leefden nog lang en gelukkig.
Helaas berust het laatste niet op de waarheid. Maar zolang er mensen zijn die ons mooie (�cht nait) Delfzijl kapot willen maken, moeten we deze mensen wegjagen.
Geen zorgen voor het Delfzijl van morgen? Vernietig Haaksman! Ik heb gezegd!
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2002