Alice kreeg een vreetkick (extreem veel zin om te eten) en vrat al die letters op. Maar opeens moest ze naar de WC. Daar aangekomen... nou ja om een lang verhaal kort te maken, ze raakte bedwelmd van de stank die van haar eigen keutels afkwam en het toeval wilde dat de schoolbus weer zonder haar naar huis ging. Maar ook het personeel had niks door. En zo bleef Alice daar 100 jaar zitten.
Toen die 100 jaar zo onderhand eens een keer om waren, was de chocoladeletterfabriek inmiddels verplaatst naar een derde wereldland. De plee ook. Toen ze wakker werd en de deur opende stond ze oog in oog met een vent die zo'n botje door zijn joekeloeris had. Ze werd door die vent meegenomen en in een grote zwarte kookpot gegooid. Ze riep heel hard "HELP! HELP!" Maar even later kwam er nog zo'n man met een botje door zijn piele aanzeilen met Sjefke uit Antwerpen. Sjefke werd ook in de kookpot gegooid en zag hoe Alice om hulp riep. "Laten we samen roepen", zei Sjefke. "SAMEN SAMEN!", riepen ze. En even later kwam Tarzan er aan scheuren in zijn 45 kilometer-brommobiel.
Maar toen hij Sjefke en Alice net bevrijd had, werd zijn brommobiel gejat door die twee kannibalen. Maar veel plezier beleefden ze er niet aan, want door hun onkunde reden ze de woongrot van een gorilla aan gort. Die gorilla pikte dit niet en verkocht die kannibalen een optater, om even later die brommobiel doodleuk tot grof vuil te verwerken. Tarzan zag dit en wou hem achterna rennen. Maar Tarzan had door de jaren heen weleens wat schade opgelopen en moest door een ongeluk met een kunstbeen lopen. En net toen Tarzan die gorilla bijna te pakken had liet dat kunstbeen los en met een doffe dreun kwam Tarzan met zijn bierpens op de grond terecht.
Door de knal schrok een illegale bomenkapper zo erg dat hij van schrik zijn kettingzaak uit zijn jatten liet vallen en toen dat ding op de grond terechtkwam begon het zichzelf een weg door het oerwoud te banen. Die kettingzaag ging recht op het rieten huisje van het stamhoofd van de kannibalen af. Die lag net te krikken met een van zijn vele maitresses toen zijn huisje door dat apparaat met de grond gelijk werd gemaakt. Dat stamhoofd pikte dat niet en volgde het spoor van vernieling en trof een bibberende bomenkapper. Het stamhoofd wist maar al te goed wat voor gast of dat was. Want kannibalen hebben tegenwoordig ook kabeltelevisie. En terwijl de vrouw van het stamhoofd naar Zevenletterwoorden-Lingo zat te kijken was manlief druk bezig met het avondeten; gestoofde boomkapper met gegratineerde kettingzaag.
Intussen had Tarzan zijn kunstbeen ter hand genomen en gaf de gorilla er een pak houw mee. Even later kwam Tarzan zijn homofiele zoon eraan, om te vragen waar al dat geweld nou goed voor was. "Sodemieter op, of jij krijgt ook een ros met mijn kunstpoot", blafte Tarzan. Maar nog voor Tarzan de daad bij het woord kon voegen, kwam er een invasie van 328 zonnebril-dragende olifanten. Dat was vast om niet herkend te worden. Niet? Wat dan? Oh, waren ze blind? En ze waren op hol geslagen? Ook goed.
Toen de blinde olifanten druk bezig waren het bos te transformeren in een zwijnestal, kwam opeens Bolke de Beer naar buiten met een jachtgeweer om die olifanten neer te schieten. Deze doorgaans zo goedlachse beer kon er niet om lachen dat al die bomen gesloopt werden door een kudde blindgangers. Maar toen die olifanten foetsie waren kreeg Bolke de smaak te pakken. Maar zijn geweer was ook leeg. Geen nood. Bolke had nog een familiepack AK-47's in huis liggen en nam ze allemaal mee en wilde de kannibalen van katoen geven.
Bolke trof het stamhoofd en schoot hem recht voor zijn raap. De andere kannibalen zagen dit als een wisseling van de macht en kroonden Bolke als hun nieuwe stamhoofd. Bolke leerde de kannibalen dat mensen opeten niet normaal is en maakte er vredelievende wezens van. ECHT NAIT! Onder Bolke's leiding voerden de kannibalen een waar schrikbewind uit.
Maar opeens verscheen daar de bloedmooie toverfee om de vrede weer terug in het regenwoud te krijgen. Maar tevergeefs. Ze zag hoe slome beer een stel rebellen onder de duim hield en ze werd spontaan verliefd op Bolke. Op den duur kwam een leger Amerikanen het woud binnenstormen. Maar ook dat hielp geen flikker. Uiteindelijk dropen de Amerikanen af en leden zo hun tweede afgang in de geschiedenis. De eerste keer was in Vietnam.
Intussen had Alice het wel gezien daar en wilde zo zoetjes aan wel weer naar huis. Maar Bolke zag net dat ze wilde weggaan en toen werd ze gevangen genomen door Bolke's soldaten en ze moest alle smerige werkjes opknappen waar de bloedmooie toverfee te beroerd voor was.
Wat is dan de moraal van dit verhaal?
Wees zuinig op de regenwouden, het zijn de longen van onze aarde.
Als het bovenstaande verhaal waar is, dan heeft de aarde toch echt last van stoflongen.
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2002