Wolfgang was zo een jongen die nog dommer was dan het paard van Christus. Regelmatig stond Sneeuwwitje naar hem te lonken, maar die stomme sul zag het niet. Maar op een dag moest Wolfgang naar de grote stad, omdat zijn TV kapot was. Maar hij had ook nog eens geen geld. Toevallig wist hij dat er die dag markt was. Hij haalde zijn oude ezeltje van stal en ging ermee naar de markt. Maar niemand wilde een ouwe ezel kopen die ook nog eens niet zindelijk was.
Het leek erop dat Wolfgang aan het einde van de dag gewoon weer naar huis kon gaan met die ezel. Maar net voor sluitingstijd weet hij zijn ezel te slijten aan een zo een excentrieke meneer die er een zak milieuvriendelijke kattebakkorreltjes voor gaf. En meteen begon die ezel gouwen keutels uit te werpen. Wolfgang was hiervan behoorlijk pissed-off. Da's logisch. Maar voor een zak milieuvriendelijke kattebakkorreltjes kun je natuurlijk geen TV kopen.
Toen Wolfgang 's avonds thuiskwam werd hij hartelijk uitgelachen door zijn buurjongens, die hem zonder ezel en zonder TV zagen terugkeren. Toen de geiten hem ook nog eens beschimpten was voor Sneeuwwitje de maat vol. Ze belde bij hem aan. Maar hij liet haar staan. Maar zo gauw gaf Sneewwitje het niet op. Sneeuwwitje had niet voor niets de Prins op het Witte Paard met miljoenen op de bank laten stikken voor zo'n jong.
Sneeuwwitje brak de deur open en zag net hoe Wolfgang een lijntje van die kattebakkorrels had opgesnoven. Dat was natuurlijk niet zo slim van Wolfgang, want binnen twee tellen was hij zo stoned als een doos spijkers. Sneeuwwitje zag haar kans schoon en nam hem mee naar het stadhuis zodat ze met hem kon trouwen. Maar net toen de ambtenaar het zaakje afgehandeld had maakte een kudde olifanten het huisje van Wolfgang met de grond gelijk en hadden de geitjes samen met de aso-kleuters op brute wijze het huisje van Sneeuwwitje gekraakt.
Wolfgang (die nog steeds stoned was) en Sneeuwwitje kwamen terug en zagen wat er was gebeurd. Wolfgang die opeens weer broodnuchter was, maar door de klap ineens een hele gemene man werd, rende de huizen van de geiten en de aso-kleuters binnen en sloeg alles kort en klein en veegde die criminele krakers het bos uit.
Wat is dan de moraal van het verhaal?
Blijf van de drugs, dan gebeuren er ook geen rare dingen.
Josje Habing/Adora Moonchild Publishing � 2002