EMINEM EMINEM EMINEM

RÖPORTAJ-1-

MCCOLLUM: “The Way I Am” şarkısında “’My Name Is’in üstüne çıkamayacağım” diyorsun. Fakat şu ana kadar 5 haftada 4 milyon albüm sattın. Sanırım yanıldın, ne dersin?

EMINEM: O şarkıyı yazdığımda ilk single konusu yüzünden büyük bir stres içindeydim. Tüm albüm daha yani bitmişti. Interscope’a gittim ve oradakilere albümü dinlettim. Fakat herkesinin söylediği albümde bir başlangıç single’ı bulunmadığıydı. Hepsi ikinci single olarak çıkarılabilecek şarkılardı, ‘Stan’ ve ‘Criminal’ gibi... İşte ‘The Way I Am’ şarkısını bu toplantıdan hemen sonra yazdım. ‘My Name Is’in üzerine çıkmak zorunda olmanın verdiği stresi hissediyordum. Bu yüzden onlara, son anda bitirdiğim ‘The Real Slim Shady’i vermek yerine, ‘The Way I Am’i vermeye karar verdim. Bu şarkı şirket de dahil olmak üzere herkese verilmiş bir mesajdı.

Her zaman iyi olmak zorunluluğunun, her zaman göz üzerinde olmanın benim üzerimde yarattığı baskıyı hiç kimse gerçekten anlamıyor. Yaptığım iş sonucu gelen o kadar çok baskı var ki şu an... Bu şarkının videosunu çektiğimiz için çok mutluyum. Albümde en sevdiğim şarkı.

MC: Geçen sene ki büyük başarına rağmen, çok fazla rahatlığa kavuşmuşsun gibi görünmüyor. Hatta tam tersi bile diyebiliriz. Ne dersin?

EM: Bir şey dilediğinizde çok dikkatli olmak zorundasınız. Ben her zaman için bunu istedim ve umdum. Fakat bu neredeyse rüyadan kabusa dönmek üzere.

MC: Nasıl yani?

EM: Her açıdan böyle: sokaklarda artık tek başıma yürüyememem, insanların bana normal biri gibi davranmaması... Parka gidip basketbol oynamayı özlüyorum. Hiç bir zaman kocaman arabalar, Mercedesler isteyen biri olmadım. Tek istediğim şey hip-hop’da kendime bir kariyer yapmak ve başarılı olmaktı.

MC: Bu geçen yıla geri dönmeyi istediğin anlamına mı geliyor?

EM: Geçen yıla geri dönmek? Güzel bir soru. Gerçekten güzel bir soru. ‘Fifty-fifty’ diyebilirim. Belki insanlar buna katılmayabilir: “Paran var, artık faturalar konusunda endişelenmek zorunda değilsin...”

Ne var ki, artık halkın içine giremiyorum. Bütün dünyanın gözü benim üzerimde. Artık sıradan bir insan gibi davranılmıyor bana.

Tabii bu işin pozitif yönleri de var. Küçük kardeşim hayatı boyunca hiç bir şeye ihtiyaç duymayacak artık. Aynı şekilde kızımın da hayatı boyunca hiç bir ihtiyacı olmayacak. Sanki hayatımı başkaları için yaşıyormuş gibi hissediyorum. Sabahın yedisinde uyanıyorum ve günün geri kalan kısmında çalışıyorum. Uyuyamıyorum, yemek yiyemiyorum... Çılgınca bir iş! Çok çalışmayı gerektiriyor, umduğumdan çok daha fazla çalışmam gerekiyor.

MC: Yerel kulüplerde sahne aldığın günlere geri dönersek, o zamanlar sana çok eski gibi mi geliyor, yoksa o günler hala taze mi aklında?

EM: Çok uzakmış gibi görünmüyor. Son bir kaç yılda her şey hızla akıp gidiyor. Ünlü olmadan önce, kendi halimde biriyken sanki her şey yavaş çekimdi hayatımda.

MC: Bir çok insana göre, eğer biri (senin geçen sene ‘Slim Shady’ ile yaptığın gibi) ‘multiplatinium’ bir albüm yaparsa, artık istediği her şeye ulaşabilir. Buna rağmen sen Detroit bölgesinde kalmayı tercih ettin. Ve geçen sene oradan büyük bir ev satın aldın...

EM: Evime yakın kalmaya çalıştım. Şu anda olduğum kadar başarılı olabileceğimden emin olmadığım için o evi aldım. “Daha fazla para kazanır mıyım bilmiyorum, en iyisi şu evi kapıyım” gibisinden bir şeydi. Evi aldım ve belki ara sıra bir iki hayran gelir diye düşündüm. Çok büyük bir hata yaptım.

Şehir eve parmaklık koymamı istemedi. Benim durumumu özel bir durum gibi ele almadılar. Herkes bana sıradan bir insanmışım gibi davranmak istiyor. Ama ben sıradan bir insan değilim. Parmaklık olmadığı için evin dışında durun güvenlik elemanları olması lazım. Geçen gece birisi güvenlik elemanlarından birinin kafasına bir pille vurmuş. İşte ben böyle şeyler yaşıyorum. Geri zekalılar evime geliyor, kapımı çalıyor. Ya imzalı resim istiyorlar, ya da kavga... Arka bahçemize giren ve havuzumuzda yüzen insanlar oldu.

MC: Anladığım kadarıyla başka bir yerde yaşamayı planlıyorsun...

EM: Evet. Evet, öyle.

MC: Peki eve yakın kalmayı istemenin nedeni?

EM: Sadece öyle alıştığım için. Söylediğim gibi, insanlar bunu anlamıyorlar. Sanırım hiç buralara geleceğimi düşünmediğim için ben de buna inanmayı reddediyorum. Posta kutumu kontrol etmeye giderken bile bir güvenlik elemanının elimi tutmasını istemiyorum. Artık sıradan bir insan gibi caddelerde yürüyemeyeceğim gerçeğine inanmamı engelleyen bir şey var içimde.

MC: Son günlerde yasalarla başın dertte...

EM: Bu konu hakkında yapmak istediğim kadar yorum yapamayacağım maalesef. Söyleyebileceğim tek şey hayatımın tek bir hikayesi olduğudur: Ne zaman iyi ibr şey olsa, onu hep kötü bir olay takip eder. Doğduğum günden beri böyle oldu.

Albüm satışlarımı kutluyor olmam gerekirken, orada hapiste oluyorum. Umarım tüm bunları atlatırım.

MC: Şansın nedir peki sence? (davalar konusunda...)

EM: Ne hissettiğimi bile söyleyemem. Neler olacağı hakkında ise hiç bir fikrim yok. Bunu bilmemekten nefret ediyorum ama sanırım bu hayatın bir parçası. Tüm özel hayatım berbat bir durumda. Özel hayatımın her yönü ortaya çıkarıldı zaten.

MC: Son soru; sen bir yerlere gelmeye çalışırken Kim sana ne kadar destek oldu?

EM: Dürüst olmamı mı istiyorsunuz? O bir vardı bir yoktu. Biz gençken yaptığım her şeyi desteklerdi. Yıllar geçtikçe işin içine daha çok gerçekçilik girdi. O daha çok, “Hey!Bir fantezinin içinde yaşıyorsun. Böyle şeyler bizim gibi insanların başına gelmez.” Diyen insanlardan oldu. Ben ise her zaman iyimser taraftım. Doğrusunu söylemek gerekirse onu ailesinden veya benim ailemden çok fazla destek görmedim. Bana destek olan bir kaç arkadaşım vardı sadece, ve kendim...