Pim Fortuyn—hoe gevaarlijk is zijn gedachtegoed?

Door: Dimitri George

Inleiding

Op maandag 6 mei werd Nederland geschokt door de moordaanslag op Pim Fortuyn. Direct werd met een beschuldigende vinger gewezen naar links, alsof individuele terreur een geaccepteerd strijdmiddel is van de arbeidersklasse. Die beschuldiging slaat echter als een tang op een varken, want de hele geschiedenis getuigt ervan dat alleen de collectieve strijd voor het socialisme een rechtvaardige maatschappij tot stand kan brengen.

De reactionaire machten achter Pim en de Lijst Pim Fortuyn (LPF) proberen met deze beschuldiging goed garen te spinnen uit de moord op hun marionet, die dood meer waard blijkt dan levend, getuige de welhaast mystieke verering voor deze martelaar. Mat Herben, inmiddels fractievoorzitter van de LPF in de Tweede Kamer en vrijmetselaar heeft op de verkiezingsdag in welhaast bijbelse termen een karakteristiek gegeven van Goede Herder Pim waarin de gedachten van Pim het gelijke gewicht kregen als de goddelijke openbaring. Dit theater dient om het volk een rad voor ogen te draaien. De regisseurs van deze kermis, echter, spelen achter de coulissen een heel ander spel. De massa, die zich door mystiek, populisme en occultisme laat misleiden, krijgt op straat agressieve bijval van extreem rechtse elementen die nu hun kans schoon zien om terreur uit te oefenen tegen alles wat links van hen staat.

De opkomst van Pim Fortuyn is niet uit de lucht komen vallen. Met de val van het socialisme in Oost-Europa en de Sovjet Unie is er geen enkele oplossing gekomen voor de economische problemen van het kapitalisme. Het fundamentele probleem van het kapitalisme is de relatieve overproductie. Door de uitbuiting, wat het wezen is van het kapitalistische systeem, is sinds het ontstaan van het imperialisme, tegelijk met de enorme ontwikkeling van het productieapparaat, de armoede in de wereld exponentieel toegenomen. Het productieapparaat is nu groot genoeg om ieder mens op aarde van het nodige te voorzien, maar door de armoede van de massa’s kunnen de producten niet worden afgezet. Daarom verkeert de wereldeconomie in een overproductiecrisis. De markten krimpen in door gebrek aan koopkracht en daarmee komen de winsten van de imperialisten onder druk te staan. Koopkracht verhoging van de massa’s als remedie tegen de overproductiecrisis is in binnen het kapitalistisch systeem onrealistisch, omdat het in strijd met de wetmatigheden van het systeem zelf, die de kapitalist dwingen zo laag mogelijke lonen te betalen om hun winsten zo hoog mogelijk te laten zijn, hetgeen weer een eis is van de aandeelhouders. De enige uitweg binnen dit systeem is daarom oorlogsproductie oftewel militarisering van de economie. Kortom imperialisme is oorlog.

Dat blijkt uit het onmiddellijk uitbreken van oorlogen na ‘de val van het communisme’. Eerst de Golfoorlog en tegelijk daarmee de oorlogen ter ontmanteling van Joegoslavië om nog maar te zwijgen over de oorlogen tegen drugs en terrorisme die uiteindelijk gericht zijn tegen anti-imperialistisch verzet. Ook de verdeling van het territorium van het voormalige Oostblok en de Sovjet-Unie en misschien ook China en andere tot nu toe ‘communistische’ landen onder de imperialistische blokken zal wellicht tot interimperialistische oorlogen kunnen leiden.

Sinds 1997 is de algemene economische crisis van het kapitalisme verder verscherpt. Japan is aan de rand van de financiële afgrond komen te staan. De crisis in de VS doet zich ook sinds 2000  gevoelen. Het Europese kapitalistische blok, de EU, moet ook vanwege dezelfde crisis haar politieke, economische en militaire positie opnieuw bepalen.

De kosten van de crisis en de oorlogen, samen met of tegen de VS, worden afgewenteld op de bevolking door het goedkoper maken van de productie van de koopwaar arbeid. Daarom moeten de kosten die de waarde van die koopwaar bepalen omlaag: de kosten voor sociale voorzieningen, onderwijs, gezondheidszorg, huisvesting, voeding, kleding, culturele en fysieke ontwikkeling, etc.

Om deze internationaal georganiseerde aanval op het proletariaat te doen slagen, zijn demagogen en populisten als Pim onontbeerlijk. Pim moet inspelen op de angsten en ongenoegens van vooral twee groepen of klassen in de bevolking: de kleine burgerij en het proletariaat. De arbeidersklasse, of zoals Pim zegt, de onderklasse, die alle negatieve gevolgen van de import van buitenlandse arbeid moet dragen, zoals loondruk, gebrek aan huisvesting en overlast, wordt bespeelt met het eentonige wijsjes over Neerlands bloed dat in d’adren vloeit, van vreemde smetten vrij en andere nationalistische rimram. Europa moet een gesloten fort worden, waarin geen plaats is voor de slachtoffers van de imperialistische uitbuiting elders in de wereld. De kleinburgers of zoals Pim zegt, de enige mensen die in dit land nog werken, die de waarde van hun aandelen hebben zien kelderen, gebukt gaan onder enorme hypotheken en hun levensstijl financieren met consumptiekredieten, zijn in paniek geraakt voor de onbegrepen machten, die daar de oorzaak van zijn, en rijp voor alle soorten oplossingen, zolang die maar niets met de werkelijkheid te maken hebben, omdat het zicht op de werkelijkheid voor hen verborgen blijft achter het valse beeld van die werkelijkheid in de media. Hun irrationele wereldbeeld schreeuwt om de irrationele oplossingen in het gedachtegoed van Pim Fortuyn, navolger van Berlusconi en verdediger van Janmaat en Haider, de irrationaliteit van het fascisme.[1] Daaruit blijkt in dienst van welke klasse hij staat: de grote bourgeoisie oftewel het imperialisme.

Georgi Dimitrof verschaft ons inzicht in het fascisme in zijn referaat Het offensief van het fascisme en de taak van de Communistische Internationale in de strijd van de arbeidersklasse tegen het fascisme uitgesproken op 2 augustus 1935 tijdens het 7^e wereldcongres van de Communistische Internationale: het aan de macht gekomen fascisme is… de openlijke terroristische dictatuur van de meest reactionaire, meest chauvinistische en meest imperialistische elementen van het financierskapitaal.[2]

Van een openlijke terroristische dictatuur is in Nederland (nog) geen sprake, maar het fascisme is ook nog niet aan de macht. De Lijst Pim Fortuyn vertegenwoordigt het opkomend fascisme. Laten we leren van het verleden en Dimitrof’s waarschuwing ter harte nemen:

 “Men kan zich het aan de macht komen van het fascisme niet zó eenvoudig en vlot voorstellen als zou het een of andere comité van het financierskapitaal besluiten, op de één of andere dag de fascistische dictatuur op te richten. In werkelijkheid komt het fascisme gewoonlijk aan de macht in een onderlinge, somtijds scherpe strijd met de oude burgerlijke partijen of met een bepaald gedeelte van deze partijen.”[3]

Het is die strijd, die de afgelopen maanden niet van het scherm te branden was, waarin de oude burgerlijke partijen, van GroenLinks tot VVD, Pim als fascist probeerden weg te zetten. Maar nu Pim is vermoord en de LPF zich in de kamer heeft genesteld via de prostitutie van emoties middels tv en pers en het vervalsen van de verkiezingen door het creëren van een sfeer van dreiging en terreur, nu huilen die burgerlijke partijen met de wolven in het bos en kan de heilig verklaarde Pim in de hemel werkelijk boven de partijen zweven. Hier op aarde, echter, zweeft het gedachtegoed van Pim niet boven de partijen, maar vindt het zijn materialisatie in de vos LPF, die wel zijn haar maar niet zijn streken heeft verloren: Het fascisme is geen boven de klassen staande macht.[4] Immers, het kapitalisme is een klassenmaatschappij, waarbij arbeid en kapitaal in voortdurende tegenstelling tot elkaar staan en afhankelijk van de krachtsverhoudingen de maatschappij in een reactionaire dan wel progressieve richting doen bewegen. Aan die wetmatigheid ontkomt ook het fascisme niet

 

Pim Fortuyn en het neofascisme

Om het neofascistisch karakter van het gedachtegoed van Fortuyn te bepalen, nemen we onderstaande typering die Michael Parenti van de Italiaanse neofascisten heeft gemaakt en vergelijken die met uitspraken van Fortuyn in zijn verschillende publicaties en ook met het ‘programma’ van de Lijst Pim Fortuyn (LPF), zoals vastgelegd in Fortuyn’s jongste boek De puinhopen van acht jaar Paars.

 “…straal een vrolijk Reaganachtig optimisme uit; vervang militaristische regimes door publiekslievelingen die je via de media populariseert; overtuig de bevolking ervan dat de overheid de vijand is—vooral de sector van de sociale diensten—versterk ondertussen de repressieve kracht van de staat; wakker racistische vijandigheid en tegenstellingen aan tussen de eigen bevolking en immigranten, preek de mythische deugden van de vrije markt en streef naar belasting- en uitgavenmaatregelen die de inkomsten herverdelen…naar boven toe.”

Michael Parenti[5]

Pim als publiekslieveling en populist

Straal een vrolijk Reaganachtig optimisme uit; vervang militaristische regimes door publiekslievelingen die je via de media populariseert

Het gelukt het fascisme, de massa te winnen, omdat het op demagogische wijze een beroep doet op haar meest nijpende noden en behoeften.

Georgi Dimitrof[6]

 “De mensen in het land willen dat politici hun onzekerheid en angsten serieus nemen. Niet door ze weg te verklaren of te negeren, maar door hardop te zeggen wat een ieder denkt en vreest. Door man en paard te noemen en te zeggen tegen de kiezer: inderdaad beste mensen ‘de show is over and now the floor is empty’. Met zijn allen aan de slag. Allemaal de schouders eronder. Allemaal naar rato inleveren, Weg met de jansaliegeest, weg met het verzorgingstehuis Nederland. Op weg naar een nieuwe vitale maatschappij….De politicus die dit alles durft te zeggen, trekt kiezers naar de stembus en zal het mandaat krijgen waarom hij vraagt.”

Pim Fortuyn[7]

Dat Pim Fortuyn populair is bij grote delen van de Nederlandse bevolking behoeft geen betoog,  Zijn populariteit is echter vooral gebaseerd op populisme[8]. Zelf zegt hij hierover: “Politiek is ook een toneelstuk. De mensen willen een verhaal horen en dan gaan slapen”.[9] Hij speelt in op onvrede en in en passant wijst hij allochtonen aan als gevaar voor de samenleving: “Een keel doorsnijden dat is iets wat een Fries niet doet. In het dorp gingen onmiddellijk geruchten dat het een buitenlander moest betreffen, uit een andere cultuur, en ja, die woonden in het asielzoekerscentrum buiten het dorp. Een redelijke gedachte” (nadruk van DG).[10] En: “…zoals we er sedert de jaren tachtig geen cel bij hadden hoeven bouwen als wij niet zo ruimhartig de buitenlandse medemens uit bijvoorbeeld Turkije en Marokko hadden toegelaten”.[11]  Mensen die afhankelijk zijn van uitkeringen schildert hij af als profiteurs van de verzorgingsstaat: “… een idioot grote groep mensen, die op zijn best als een dood gewicht (nadruk van DG) in de samenleving functioneren, maar die niet zelden een hoop overlast bezorgen en de verzorgingsstaat op termijn doen bezwijken onder zijn gewicht.” [12]

Media hype

Pim beschikte niet als Berlusconi over een eigen media-imperium. Dat hij door de media is groot gemaakt lijdt echter geen twijfel. Sinds hij eind augustus van het vorige jaar bekendmaakte, deel te zullen nemen aan de verkiezingen, was hij bijna dagelijks op radio  en televisie te zien en te horen zonder dat het hem een cent kostte![13] Tegenspel kreeg hij nauwelijks. Toeval of niet, zijn interviewers waren slecht op de hoogte of boden hem een podium, zoals Paul Witteman tijdens het lijsttrekkersdebat na afloop van de gemeenteraadsverkiezingen. En sloeg hij soms een flater, zoals in zijn reactie op Paul Rosenmöler na het tweede lijsttrekkersdebat, dan was er het programma van zijn vriend en geldschieter Harry Mens, Business Class, om een en ander weer recht te trekken! De media hebben Pim tot een hype gemaakt en door hun kritiekloze houding een beslissende bijdrage geleverd aan zijn populariteit. De verslaggeving na zijn dood was zo mogelijk nog erger en heeft in belangrijke mate bijgedragen tot de verheerlijking van zijn persoon; een politieke campagne zonder weerga en zonder oppositie.

Pim en Paars

Overtuig de bevolking ervan dat de overheid de vijand is - vooral de sector van de sociale diensten

Het fascisme heeft nooit naar een sociale oplossing gestreefd ten dienste van het gewone volk, integendeel. Het fascisme zocht een reactionaire oplossing door al de lasten en verliezen in de schoenen van de werkende bevolking te schuiven.

Michael Parenti[14]

Op radio en televisie, in talrijke columns en boeken trok Fortuyn van leer tegen Paars en de ‘regentencultuur’, die hij ziet als “…een cultuur van eliteoverleg, van plooien en gladstrijken en bovenal van gedogen… Het is een gesloten wereld met autistische trekjes, met een geheel eigen kijk op de wereld en de werkelijkheid …ook wel de ‘Haagsche Kaasstolp’ genoemd. Door dit gebrek aan democratisch gehalte zitten wij de burgers, nu opgescheept met een collectieve sector die steeds minder beantwoordt aan zijn bedoeling, namelijk het leveren van diensten aan burgers en bedrijven die naadloos aansluiten bij hun behoeften”.[15]

Wie zijn boeken en columns leest ontdekt echter al snel dat het ‘programma’ van Pim Fortuyn volledig aan de behoeften van het bedrijfsleven tegemoet komt,  maar de prijs daarvan legt op het bordje van de arbeider. Paars heeft op velerlei gebied voorbereidend werk gedaan. Zo is al flink gesnoeid in het sociale zekerheidsstelsel en liggen de plannen voor een nieuw zorgstelsel[16] klaar waarmee de LPF de onderhandelingen voor het nieuwe regeerakkoord in kan gaan.

Afbraak van sociale zekerheden

Zorg voor de zwakkeren in de maatschappij vond Fortuyn maar onzin: “Die uitkeringsbakken dienen zo leeg mogelijk te zijn, en wie er toch in terechtkomt, dient er zo kort mogelijk in te blijven en ook voor hen, voor wie de situatie helaas onomkeerbaar is, geldt, dat zij dienen te worden aangesproken op hun restcapaciteit”[17]

Over de WAO zegt hij: “Tegenwoordig mag je in de WAO als je allerhande oncontroleerbare ziektes hebt…Wat zijn we met elkaar toch een watjes dat we deze flauwekul nog willen betalen… Gewoon je eigen broek op houden, verantwoordelijk zijn …ook voor jouw hoogst eigen pech. [18] …De enige oplossing is de WAO onmiddellijk afschaffen. Eenieder die dan uitvalt komt zonder mankeren in de bijstand terecht”[19]

Over de bijstand: “De bijstand dient voor gezonde mensen te worden afgeschaft en vervangen door negatieve inkomstenbelasting, die een maandelijks netto-inkomen garandeert van vijfhonderd gulden…”[20]

Over de ziektewet: “…de eerste week van de ziekte voor rekening van de werknemer te laten komen…Dat leert werknemers dat zij in geval van hoofdpijn, een klein griepje, menstruatieperikelen, een avondje doorzakken of zo maar wat balen, zelf voor de kosten opdraaien”.[21]

Over inkomens afhankelijke subsidies: “De armoedeval wordt stapsgewijs opgeheven door aan persoonlijke omstandigheden gebonden subsidies alsmede vrijstelling van gemeentelijke en waterschappelijke tarieven en belastingen af te bouwen…geen individuele huursubsidie meer”[22]

Over de kinderbijslag: “De kinderbijslag wordt onmiddellijk afgeschaft. Kinderen, zo zal de overheid ons via postbus 51 leren, zijn weliswaar geschenken, maar niet van God of Allah, maar aan onszelf omdat we daartoe bewust hebben besloten”[23]

De door Fortuyn voorgestelde maatregelen sluiten aan bij een beleid van ontmanteling van de sociale zekerheid, dat al in de 80-er jaren is ingezet en onder Paars voortvarend is doorgevoerd. Er zijn dan ook geen principiële verschillen tussen Paars dat een comité ter behartiging van de belangen van het grootkapitaal was en Fortuyn. Het comité van Pim moet die belangen alleen nog beter dienen.

Pim en de vrije markt

Preek de mythische deugden van de vrije markt

Het fascisme is de macht van het financierskapitaal zelf.

Georgi Dimitrof[24]

 “De collectieve sector zal een draai moeten maken van 180 graden, van aanbodsgericht naar vraaggestructureerd”[25] is de teneur van de publicaties van Fortuyn. Wat dat betekent, blijkt uit het volgende citaat: “Er is geen corrigerend marktmechanisme (in de collectieve sector)  dat de producenten van goederen en diensten dwingt om met de consumenteindgebruiker rekening te houden. (…) Laat het particulier initiatief toe op deze terreinen… Laat uitzendbureaus maar de diensten en mogelijkheden van verzorgings- en verpleegtehuizen aanbieden, naar draagkracht van degenen die behoefte hebben aan deze zorg. Laat ook particulier onderwijs toe. Kap met die nivelleringsdiscussie…”[26] Dat wil zeggen: marktwerking in gezondheidszorg en onderwijs!

Gezondheidszorg

Met zijn aanbevelingen wil Fortuyn niet anders dan de gezondheidszorg openbreken voor de markt. Daartoe wil hij de Colleges Bouw en Sanering Ziekenhuisvoorzieningen opheffen: “Daarvoor in de plaats komt een vergunning van bouw en sanering die wordt verleend, na een zeer globale toetsing, door het departement op grond van politiek-beleidsmatige keuzen (…) in de eerste periode zullen met name ondernemingen met voorrang aan een vergunning worden geholpen… om de sector in zijn geheel open te breken en vatbaar te maken voor concurrentie. Een zelfde verhaal geldt voor verpleegtehuizen, verzorgingshuizen, bejaardenoorden, revalidatiecentra, gehandicaptenoorden, psychiatrische ziekenhuizen, thuiszorg en dergelijke”.[27]

Fortuyn grijpt het reële probleem van de wachtlijsten en de kwaliteit van de zorg aan en stelt privatisering voor als de oplossing voor een gebureaucratiseerde sector: “Om de zorgsector te dwingen efficiënter en klantgerichter te gaan werken, wordt op alle terreinen van zorg particulier initiatief en ondernemerschap toegelaten en aangemoedigd. Ziekenhuizen mogen dus… specialismen inkopen bij.. zelfstandig gevestigde specialisten. Dokters en paramedische beroepsbeoefenaars mogen zelfstandige ondernemingen stichten en collega’s en ander personeel aantrekken in loondienst”.[28]De SP toont echter al aan, dat het aanpakken van de bureaucratisering ‘slechts’ 200 miljoen euro op zal leveren, terwijl met het oplossen van de wachtlijsten en het verbeteren van de kwaliteit in de gezondheidszorg enkele miljarden euro gemoeid zijn. [29] In werkelijkheid leiden de aanbevelingen van Pim  tot een  tweedeling in de gezondheidszorg, iets dat hij, getuige de volgende citaten,  ook daadwerkelijk  nastreeft: “Toen ik …vanwege een schedelbasisfractuur… plotseling moest worden opgenomen, kreeg ik derdeklas verzorging in een smerig ziekenhuis. Ik betaal een eersteklas premie plus, plus, plus!…Ik was niet ziek genoeg om een eigen kamer te krijgen, die ging naar een derdeklas verzekerde patiënt die deze kamer naar het oordeel van de zorgmanager… meer nodig had dan ik.” [30] en: “...mijn interieurverzorgster dient toegang te hebben tot dezelfde medische technologie en artsen als ik. Maar ze hoeft niet dezelfde zorgarrangementen te genieten als ik”.[31] Behalve door privatisering wil hij dit bereiken door semi-statelijke en particuliere zorgaanbieders onderling te laten concurreren en de prijsvorming volledig vrij te geven en door premiedifferentiatie in de verzekeringen toe te laten.

Om het voor de particuliere ondernemers allemaal nog wat gemakkelijker te maken wil hij het College Tarieven Gezondheidszorg opheffen en vervangen door een bureau dat de prijs–kwaliteit verhouding beoordeelt. Dus geen centraal vastgestelde tarieven meer, maar: krijg je waar voor je geld?

Het resultaat zal zijn, dat de rijken uitmuntende zorg zullen kunnen kopen bij goeduitgeruste privé-klinieken, die het beste personeel aantrekken met betere arbeidsvoorwaarden. De armen, door Fortuyn fijntjes met ‘onderklasse’ aangeduid, zullen het moeten doen met de derdeklas zorg in smerige ziekenhuizen waar Fortuyn zijn neus zo voor ophaalt. Juist voor deze groep maakt hij de toegang tot de zorg nog moeilijker door een substantiële eigen bijdrage te heffen op elk eerste bezoek. Natuurlijk kan deze eigen bijdrage via een extra verzekering worden afgekocht, maar hoe moeten al die zieken die in Pim zijn schamele bijstand zijn beland, dat betalen? Maar ja, dat zal de “onderklasse-mensen” en vooral de “onderklasse-allochtonen” bij wie de zorgconsumptie “schrikbarend veel hoger ligt”, wel leren.  “Zouden de middenklassen en de hogere klassen echt weten hoe het ligt met de consumptie van zorg en de verdeling van de financiële lasten daarvan, dan zou dit gisteren een einde hebben betekend van de solidariteit en dan was tweedeling in de zorg al veel verder voortgeschreden dan thans.”[32]

Onderwijs

De plannen van Fortuyn met het onderwijs strekken niet zo ver als die voor de zorg, maar dat het onderwijzend personeel het er onder Pim Fortuyn niet beter op zal krijgen, mag blijken uit het volgende “Aan de hemeltergende toestand van het almaar naar huis sturen van leerlingen wordt een einde gemaakt door drastisch te snijden in de toestroom naar de WAO en het ziekteverzuim rigoureus aan te pakken, alsmede te wieden in de onderwijsverstorende secundaire arbeidsvoorwaarden van het onderwijzend personeel. De onderwijsbonden kunnen hun borst nat maken, met al die vreselijke verworven rechten”.[33] Geld voor meer personeel en betere primaire arbeidsvoorwaarden wordt door Pim niet vrijgemaakt, maar moet ook hier komen uit het bestrijden van de bureaucratie. Nergens geeft hij aan hoeveel geld dat oplevert. Dat Fortuyn in het onderwijs ook streeft naar privatisering en tweedeling, daarom windt hij geen doekjes: “Herstel van de invloed van het uitvoerend personeel betekent ook dat zij dan verantwoordelijk zullen zijn voor de resultaten. Dan zal niet alleen de macht van de overheid moeten worden gebroken, maar ook die van de bonden die alleen maar meer geld willen en elke verandering blokkeren. Laat het particulier initiatief toe op deze terreinen in plaats van het tegen te werken”[34]

..een..ernstige en niet te onderschatten fout is het onderschatten van de betekenis, die de, zich tegenwoordig verscherpende reactionaire maatregelen van de bourgeoisie in de landen der  burgerlijke democratie voor het oprichten van de fascistische dictatuur hebben, - maatregelen die de democratische vrijheden van de werkers onderdrukken, de rechten van het parlement vervalsen en bekorten en de onderdrukkingsmaatregelen tegen de revolutionaire beweging verscherpen.

Georgi Dimitrof[35]

 “…..versterk de repressieve kracht van de staat…”

Pim en het openbaar bestuur

Wellicht de  belangrijkste hoofdstukken in ‘De puinhopen van acht jaar Paars” zijn de hoofdstukken waarin Pim Fortuyn zijn ideeën over Binnenlands Bestuur en Buitenlandse politiek, defensie en EU uiteen heeft gezet.

Dualisering en de concentratie van macht.

De voorstellen die Pim in zijn boek “De puinhopen van acht jaar Paars” doet op het gebied van het binnenlands bestuur leiden stuk voor stuk tot concentratie van macht en uitholling van democratie.

Hij sluit daarmee naadloos aan bij wat “Paars” al in gang heeft gezet. Op 7 maart j.l is in alle stilte de wet bestuurlijke vernieuwing van kracht geworden. Door deze wet is de macht van het orgaan van volksvertegenwoordiging dat de gemeenteraad althans formeel is, uitgehold ten gunste van de macht van b & w. B&W besturen, terwijl voor de gemeenteraad slechts een controlerende functie overblijft. In de praktijk wordt die functie bovendien ernstig belemmerd doordat b&w en de door hen aangestelde commissies en ambtenaren zich aan ieder onderzoek naar hun functioneren kunnen onttrekken door zich te beroepen op ‘het algemeen belang’.[36]

Dit wordt versluierend dualisering van het bestuur genoemd. Eenzelfde machtsverschuiving wordt voor het provinciaal bestuur voorbereid. De Lijst Pim Fortuyn zegt hierover: “Experimenten met modernisering van het binnenlands bestuur (o.a. duaal bestuur) dienen met kracht te worden voortgezet”. [37] Ook op nationaal niveau wilde Fortuyn deze dualisering doorvoeren, waardoor de macht volledig bij het kabinet zou komen te liggen. Te vrezen valt dat de tweede kamer dan geen wetsvoorstellen meer zal mogen wijzigen of zelf wetsvoorstellen indienen.

Pim wilde de macht echter nog verder concentreren door het aantal ministeries (en dus ministersposten) terug te brengen tot 6. Ontwikkelingssamenwerking en Defensie zouden in één departement moeten worden ondergebracht alsook Justitie en Vreemdelingenbeleid.

Subsidiariteit

Om zijn voorstellen voor bestuurlijke veranderingen te presenteren komt Fortuyn in ‘De puinhopen van acht jaar Paars’  met het begrip subsidiariteit op de proppen. Hij verwijst naar het rooms-katholieke corporatistische beginsel dat stamt uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Het stelt de maatschappij voor als een levend organisme dat is opgebouwd uit van elkaar afhankelijke delen die elk een eigen functie hebben, of zoals Jan-Peter Balkenende van het CDA het onlangs verwoordde: “Van oorsprong is subsidiariteit een begrip uit de sociale leer van de Rooms-Katholieke kerk, dat de betrekkingen regelt tussen overheid en samenleving, respectievelijk de samenlevingsverbanden. Wanneer het lagere orgaan niet tot noodzakelijk handelen in staat of bereid is, is het eerst-hogere orgaan gelegitimeerd op te treden.” [38] Op Europees niveau wordt het begrip sinds 1951 gehanteerd[39]. Het stelt de EU in staat in te grijpen: “als een probleem met eigen maatregelen van de lidstaten niet naar voldoening (van de EU) kan worden opgelost. [40]

Fortuyn omschrijft  het begrip subsidiariteit in zijn huidige context als volgt: “Subsidiariteit houdt in dat men die instantie zaken laat regelen die het beste overzicht heeft en die het beste kan bepalen waaraan behoefte is….Voor de maatschappij en economie betekent dit dat men zoekt naar die organisatievorm en die organisatiegrootte, qua arbeidsorganisatie en geografisch cq. qua markt, die het best past bij het te realiseren ‘product’ – een (public) goed of (public) dienst – en degene die dat product afnemen. Voor het politiek-bestuurlijke betekent het dat men naar het juiste niveau zoekt van overheidsdienstverlening en overheidsorganisatie, dat wil  binnen EU verband zeggen: de instituties van de EU, de nationale overheid, de regio of ten slotte de gemeente.”[41]

In de dertiger jaren werd het subsidiariteitsbeginsel gepresenteerd als een alternatief voor zowel de ongebreidelde vrije markt als de klassenstrijd. Ook Fortuyn suggereert in bovenstaand citaat boven de klassen te staan. Een dergelijke voorstelling van zaken negeert echter de tegenstelling tussen arbeid en kapitaal, die het wezen vormt van de kapitalistische maatschappij. In werkelijkheid was en is het dan ook bedoeld om de klassenstrijd te bestrijden en de belangen van het kapitaal te verdedigen.[42]

Volgens Pim zou de invulling van het subsidiariteitsbeginsel er als volgt uit moeten komen te zien:

·         De gemeente: Pim wil terug naar meer dan duizend gemeentes, die echter een zeer beperkt ambtenarenapparaat zullen hebben en gemeentelijke overheidsdiensten in zullen moeten kopen. Pim ziet ook hier een schone taak voor het particulier initiatief op terreinen als milieuhandhaving en –controle, ruimtelijke ordening, juridisch en economisch advies etc. Wanneer bovengemeentelijke belangen in het geding komen of er in de ogen van het regiobestuur sprake is van gemeentelijk wanbestuur kan het regiobestuur ingrijpen

·         De regio: Fortuyn wil het aantal provincies terugbrengen tot 5 of 6 regio’s met een gekozen stadhouder aan het hoofd van een door hem te vormen kabinet.  De regio’s krijgen grote uitvoerende bevoegdheden ten koste van het Rijk. De regio’s Overijssel/Gelderland en Brabant/Limburg moeten samenwerkingsverbanden met Duitsland en België ontwikkelen op het gebied van cultuur, ruimtelijke ordening, werkgelegenheid, onderwijs etc.

·         Rijk: Het rijk voert de nationale regie en bepaalt het beleid inzake de EU op het punt van samenwerking met andere lidstaten en op welke terreinen de nationale soevereiniteit wordt prijsgegeven.

·         EU: Fortuyn vindt de Nederlandse bijdrage aan de EU te hoog. Hij wil de structuurfondsen afschaffen die de achtergebleven regio’s in hun ontwikkeling moeten bijstaan. Ook de landbouwsubsidies moeten worden afgeschaft en het landbouwbeleid weer genationaliseerd.Voor nieuwe toetreders moeten aparte fondsen worden opgericht die aan tijd zijn gebonden, maar ze mogen voorlopig niet tot de EMU toetreden en over hun toetreding moet de Nederlandse bevolking zich in een referendum uitspreken. Tenslotte wil hij dat Nederland aanstuurt op een grote “subsidiariteitsconferentie” om te bezien op welke gebieden de zeggenschap bij Europa blijft en wat terug gaat naar de nationale staten. Fortuyn verwacht hiervoor de steun van Groot-Brittannië, Italië en Duitsland.

Zoals alle ideologen van het kapitaal wilde Fortuyn de macht van de EU vergroten door toepassing van het subsidiariteitsbeginsel. Binnen de EU zijn echter verschillende krachten werkzaam. Enerzijds wil Duitsland zo snel mogelijk naar een federale Europese staat onder Duitse heerschappij. Anderzijds streven met name Groot-Britannië en Frankrijk veeleer naar een weliswaar machtige confederatie van nationale staten.[43] Fortuyn lijkt in deze op een lijn te zitten met Groot-Britannië en Frankrijk en te streven naar een confederatie van nationale staten.

Tegelijkertijd is er een ontwikkeling gaande van een Europa van de regio’s, waarbij regio’s worden gevormd die de grenzen van de huidige nationale staten overschrijden en ingezet wordt op de ontwikkeling van economisch sterke regio’s ten koste van achtergebleven gebieden.[44] Het programma van Fortuyn staat ten dienste van die kapitaalsgroepen die er belang bij hebben dat Nederland tot Europa’s  sterke regio’s kan behoren.

Defensie

In de media is het beeld naar voren gebracht als zou Fortuyn Land- en Luchtmacht op willen heffen. Dit is echter een versimpeling van wat Fortuyn werkelijk heeft voorgesteld. Wat hij wilde komt ook hier neer op concentratie van macht door de drie legeronderdelen onder te brengen onder één admiraliteit die onder de minister van defensie komt te staan. De functie van de admiraal die aan het hoofd moet komen te staan van die admiraliteit moet in de ogen van Fortuyn sterk opgewaardeerd worden in vergelijking met de functie van de huidige chef defensiestaf. Onder de admiraal staan 3 vice-admiraals voor respectievelijk varend materieel en manschappen, vliegend materieel en manschappen en grondtroepen en materieel. Boven de admiraliteit staat de minister die het beleid en de defensiestrategie ontwikkelt. Deze wordt daarbij ondersteund door een afgeslankt ministerie dat de krijgsmacht op hoofdlijnen controleert.

Om het tekort aan militair personeel op te vangen wil Fortuyn de dienstplicht weer invoeren en jongeren die met de rechter in aanraking zijn geweest onder bepaalde omstandigheden vanaf de leeftijd van zestien jaar voor 4 jaar in militaire dienst te laten gaan.

 

 “..wakker racistische vijandigheid en tegenstellingen aan tussen de eigen bevolking en immigranten..”

De gebeurtenissen van 11 september moeten koren op de molen van Pim Fortuyn zijn geweest. Handig speelde hij in op de angst die bij veel Nederlanders was ontstaan voor mensen die het Islamistische geloof aanhangen of afkomstig zijn uit een land waar dit geloof dominant is. “Het allervoornaamste dat echter moet gebeuren is onze bevolkingen weerbaar maken tegen deze sluipende vijand en de veenbrand van de islam die wereldwijd woedt”.[45] Hij stelde de islam voor als een achterlijke cultuur. Daarmee wakkerde hij, zijn eigen woorden ten spijt,  vreemdelingenhaat aan en creëerde hij een klimaat waarin hij de burgeroorlog in Europa: “als gevolg van oplopende culturele, sociale en economische tegenstellingen” waarvoor hij in De puinhopen van acht jaar Paars waarschuwt dichterbij heeft gebracht dan ooit. Hij stelde de Islam tegenover wat hij noemt: de moderniteit: “globaal gesteld het geheel aan kernnormen en –waarden van wat wij noemen de westerse, ontwikkelde, kapitalistische, parlementair democratische wereld met een sterke aandacht voor de universele rechten van de mens in het algemeen en de mensenrechten in het bijzonder”[46], desondanks zag hij er geen bezwaar in artikel 1 van de grondwet af te schaffen, het vluchtelingenverdrag van de VN op te zeggen en uitgeprocedeerde asielzoekers tot hun uitzetting als criminelen op te sluiten. Zie hier het respect voor mensenrechten van de moderniteit!

 

 “…streef naar belasting- en uitgavenmaatregelen die de inkomsten herverdelen….naar boven toe…”

Alhoewel Pim Fortuyn in het in de haast samengestelde LPF programma ‘Zakelijk met een hart’ beweert dat bij het opschonen van de belastingen de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen duiden zijn concrete voorstellen in een andere richting. Weliswaar wil hij het  BTW-tarief verlagen en de ecotax afschaffen, maar dat weegt voor de mensen met de laagste inkomens niet op tegen het afschaffen van huursubsidie en andere inkomensafhankelijke subsidies en vrijstellingen van gemeentelijke tarieven en belastingen. Zij worden in de plannen van Fortuyn bovendien het zwaarst getroffen door het afschaffen van de kinderbijslag en de eigen bijdrage in de zorg en profiteren, voor zover ze zich al een auto kunnen veroorloven, het minst van de teruggave van het kwartje van Kok aan de automobilist. De rijken worden in de plannen verder gespekt doordat kapitaalsbelasting en overdrachtsbelasting worden afgeschaft en de hypotheekrente-aftrek wordt gehandhaafd. Kortom: De rijken rijker en de armen armer!

Slot

Met de LPF is het neo-fascisme toegetreden tot de Nederlandse regering. Het valt te vrezen dat onder leiding van Mat Herben het programma van Fortuyn zoals hierboven is geanalyseerd een belangrijk stempel op het beleid van de komende jaren zal drukken. Ook als het de LPF als organisatie niet levensvatbaar zou blijken te zijn - wat wij echter niet verwachten omdat er belangrijke kapitaalskrachten achter zullen zitten wie er alles aan gelegen is om de lijst in stand te houden – dan heeft de opkomst van Fortuyn al geleid tot een enorme verrechtsing, niet alleen in het landsbestuur, maar ook in de media. Linkse organisaties worden vereenzelvigd met de moord en hun soms wat radicale acties als crimineel afgeschilderd[47]

Ook het programma van het CDA en de opvattingen van hun leidsman Balkenende geven redenen tot bezorgdheid. U kunt er op rekenen dat Dimitri George de nodige analyses zal blijven maken en de ontwikkelingen op de voet zal blijven volgen