Karacaoğlan
Kimse Karacaoğlan 'ın nerede doğup öldüğünü sormamış ama onda yaşamış, onda aramış kendini... Karacaoğlan olmuş bir Anadolu, Anaolu olmuş bir Karacaoğlan... Yunus Emre gibi onu da birçok şehir kasabamız hemşehri saymış, ona birçok mezarlar gösterilmiş. Ne var ki, Karacaoğlan 'ın kullandığı deyim ve sözlere bakarak, onun Güney Anadolu 'da doğup yaşadığını, ömrünün çoğunu bu bölgedeki Türkmenler arasında geçirdiğini anlıyoruz. Bir deyişinde;
Kozan Dağı 'ından neslimiz
Arı Türkmendir aslımız
diyerek soyuyla övünür. Bazı araştırmacılar, bazı Karacaoğlan türkülerine dayanarak onun XV. yy. yaşadığını söyledilerse de Karacaoğlan 'ın arı Türkçe 'si, üslubu ve tavrı XVII. yy. içinde yaşadığını gösteriyor.

 
BAKALIM NE YERİNE
Ela gözlü, nazlı dilber !
Koma beni el yerine.
Altın kemerin olayım,
Dola beni bel yerine...

Hecine, gönlüm, hecine,
Yiğide ölüm gecine,
Al beni zülfün ucuna,
Sallanayım tel yerine...

Gel kız karşımda dursana,
Şu benim halim sorsana,
Zülfünden bir tel versene,
Koklayayım gül yerine...

Karacaoğlan der ne olayım,
Kolun boynuma dolayım,
Nazlı yar, kölen olayım,
Kabul eyle kul yerine...
 


 

Çıktım yükseğine baktım,
Konup göçen ilin gördüm,
Pazarın seyrana durdum
Antakya'nın şarın gördüm.

Yandı Çukurova yandı,
Eli bazlı beyler indi,
İndi alkuğular kondu,
Akçadeniz  gölün gördüm.

Sevdiğimin adı Ayşe,
Zülfüne sokar menevşe,
Uğradım koca Maraş 'a
Bedestende şalın gördüm.

Erciyes 'e yağan karlar,
Seher ile göçer eller,
Zamanında Elif derler,
Bir küçücük gelin gördüm.

Çağır Karacaoğlan çağır,
Taş düştüğü yerde ağır,
Güzel sevmek günah değil,
Ben kitapta yerin gördüm.
 

 HER YANDA ELİF
İncecikten bir kar yağar
Tozar Elif Elif diye
Deli gönül abdal olmuş
Gezer Elif Elif diye

Elif 'in uğru nakışlı
Yavru balaban bakışlı
Yayla çiçeği kokuşlu
Kokar Elif Elif diye

Elif kaşlarını çatar
Gamzesi sineme batar
Ak elleri kalem tutar
Yazar Elif Elif diye

Evlerinin önü çardak
Elif 'in elinde bardak
Sanki yeşil başlı ördek
Yüzer Elif Elif diye

Karacaoğlan emelerim
Gönül sevmez değmelerin
İliklenmiş düğmelerin
Çözer Elif Elif diye
 

Evvel bahar yaz ayları gelince,
Bahçenin açılmış gülleri güzel.
Yaktı beni Fadime 'nin bakışı,
Zülüften ayrılmış telleri güzel.

Elif 'i sorarsan nazlıdır nazlı,
Esme 'yi sorarsan bir ala gözlü,
Söylet Şerife 'yi bülbül avazlı,
Zeliha 'nın dudu dilleri güzel.

Emine 'yi dersen incedir ince,
Ayşe 'yi sorarsan gülleri gonca,
 Eşe 'nin kaşı da kalemden ince,
Sarmaya Hörü 'nün belleri güzel.

Döne güzelliğin halka bildirir,
Kamer de pınarda testi doldurur,
Meryem 'le Ürüşen beni öldürür,
Sevmeye Cennet 'in halleri güzel.

Karadan da Karacaoğlan karadan,
Sürün çirkinleri çıksın aradan,
Herkesi sevdiğine versin Yaradan
Benim sevdiğimin benleri güzel.

 

Kalktı deli gönül sürdü yürüdü,
Gel oldu, gidelim bizim illere.
Gözüm yaşı yeryüzünü bürüdü,
Sel  oldu, gidelim bizim illere.

Yarim sensin dilberlerin iyisi,
Gözüme görünmez dünya perisi,
Şimdi bizim ilin kara çalısı,
Gül  oldu, gidelim bizim illere.

Karacaoğlan der ki gelir yazları,
Kuzum kime eden sen bu nazları,
Anamın atamın kötü sözleri,
Bal  oldu, gidelim bizim illere.
 

Hosted by www.Geocities.ws

1