Belgie, 10 oktober 2005

Voorlopig valt hier nog niet te veel te beleven vanwege nog niet daar en - vooral- vanwege een volledige blackout qua hoe-maak-je-ook-alweer-een-webpagina.
Daar komt hopelijk verbetering in en dan nog liefst zo snel mogelijk. We vertrekken immers binnen dit en 6 dagen. Tegen dat we in Bangkok zitten zal het hier wel een beetje properder uitzien. Wij zijn even benieuwd als de rest, dus tot binnenkort?!

Dieter en Katrien.

Bangkok,!18! oktober 2005

We zijn gearriveerd. Na: een slopende reis van ongeveer een 20-tal uren, twee overstappen, vrienden van Katrien tegen te komen aan de toog in Bangladeshi Sheraton - hoe kan het ook anders - en heel wat mottig, viel nog mee eigenlijk, vliegtuig-prefab-eten, zijn we dankzij een gewillige taxichauffeur in ons hotel geraakt.
Het hotel valt heel goed mee, personeel is vooral klein, vrouwelijk en behulpzaam. Het gegiechel moet je er natuurlijk bijnemen. Nu gaan we t stad in, richting China town...Eventueel naar een muay thai - wedstrijd kijken vanavond en iets eten met Natalie de Boelpaep ( die vriendin van Katrien uit Brussel) en haar vriend Hendrik. Foto's moeten nog getrokken worden - we zijn volop bezig - en die komen er een van dees op.

Tot de volgende keer en als ge commentaar hebt ---->
[email protected]
[email protected]

!!!!!!We gaan waarschijnlijk een nieuw adres aanmaken maar dat zetten we dan hier wel bij !!!!!

Bangkok, 22 oktober 2005

De eerste week, bijna toch, zit erop. En het was er eentje om naar huis te schrijven, bij deze dus.
Waar beginnen....eerst en vooral het systeem van schrijven door mezelf en Katrien....We weten het zelf nog niet dus je zal het onderweg wel ondervinden wie aan het woord is.
De foto's zijn nog niet voor vandaag omdat we hier niet zomaar onze eigen foto's op de pc mogen zetten of je moet er waarschijnlijk voor bijbetalen (zoals in Bangkok alles maar dan ook alles geld kost. - bv. toiletpapier in de zoo: 20 Baht (+-0.50 Euro) (nog foto's van de beestjes in de zoo: 1, 2, 3, 4) , een of andere sluwe thai die je maar al te graag de weg wil wijzen naar de boot (om de hoek nota bene!) hup alweer 5 baht. Oke, dat is geen geld maar op elke mogelijke manier willen ze je hier geld aftroggelen. Meestal krijg je ze afgewimpeld met een vriendelijke 'nee' of zeven. behalve die kleine ouwe (ze zijn allemaal klein maar die was wel echt klein) eergisteren.
We vroegen de weg naar het Muay Thai Boks stadium (nog foto's: 1, 2 )wegens alweer eens de weg kwijt.(Ligt vollledig aan mij en niet Katrien, was misschien toch beter bij de scouts gebleven) Hij begon vriendelijk en rustig maar voor we het wisten, was hij ons stratenplan aan het volkribbelen waar we naartoe moesten gaan, hoe ver het was en dat het vandaag onze 'lucky day' was. We moesten zeker en vast naar zijn 'lucky buddha' gaan kijken want vandaag was er een 'special price and offer' voor ons. Wij gebaarden allebei van neen, bedankt meneer, tot ziens, we vinden het zelf wel, ... geen avance natuurlijk...Hij weigerde onze map los te laten en bleef doorhameren om al die dingen gaan te bezoeken. Uiteindelijk hebben we bijna ons boekje en pen uit zijn handen moeten rukken en zijn we doorgelopen zonder nog iets te zeggen. Hij was enorm lastig, waarschijnlijk omdat hij dacht ergens weer geld te verdienen. Dit dus om te bewijzen dat de Thai altijd wel ergens geld zien te verdienen.
Dit is tot nu toe wel een alleenstaand geval (alhoewel gister aan de zoo nog zo ne pipo stond die zei dat het gesloten was wegens een 'special meeting of the queen' of zoiets, terwijl achteraf bleek dat die gewoon open was...). Maar voor de rest (alhoewel we eergisteren .... lol) Nee, de Thai zijn echt wel vriendelijk en we hebben ons nog niet op ons ongemak gevoeld.

Katrien komt me dadelijk aflossen, dan kan ik even een pafke gaan doen. Mijn plannen om te stoppen zitten opnieuw op de lange baan. Voor 50 oude BEF gaat den deze het niet laten. Trouwens, denk dat het gezonder is een pakje per dag te smoren dan een dag door bangkok te wandelen. Van katalysatoren hebben ze hier nog niet veel gehoord en al die tuk-tuks bollen op pure olie vermoed ik alsook de bussen. En er rijden er hier veel rond, geloof me.

Bij aankomst in de luchthaven is het niet moeilijk om een taxi te vinden..zij vinden jou wel! Je hebt het dus om uit te kiezen. Onderweg is iedereen vrij stil. Het uitzicht is overweldigend; torenhoge gebouwen en opvallende reclamepanelen trekken onze aandacht. Het is 14u en het verkeer zit muurvast. Auto's,bussen,taxi's, tuk tuks (1, 2) en opgedreven brommertjes razen ons voorbij maar de taxichauffeur blijft er rustig bij..dit is namelijk dagelijkse kost. Ons hotelletje, Shanti Lodge, ligt tot onze grote vreugde net buiten het centrum. (1, 2, 3, 4, 5). De ontvangst is warm en onze kamer is netjes en vrij van ongedierte. Buiten eten en slapen, ondernemen we geen poging meer om de toerist uit te hangen.We bespreken nog wel wat we willen zien en doen; chinatown (1, 2, 3) , thai boxing, siam square (1, 2, 3) , een of andere tempel en Sukhumvit road.. Chinatown is eerlijk gezegd niet mijn favoriete plaats in Bangkok.tis er nogal groezelig en het stinkt er verschrikkelijk.Nu moet ik wel zeggen in Bangkok stinkt het overal,de geur van uitlaatgassen, van bepaalde kruiden of eten en van rivieren doen je kotsneigingen krijgen..toch het went.
Over het eten kunnen we niet klagen. Het is echt heel lekker!!!! Zelfs de snacks van de stalletjes aan de kant van de weg zijn heerlijk. Het ziet er allemaal niet zo hygienisch uit maar ik ben tot nu toe nog niet ziek geweest.
Thaiboxing stond ook op het programma. Ik had dit wel al eens gezien op een sportzender en vond het wel cool om dit eens live mee te maken...awel,eerlijk gezegd het was saai, zeker als je de regels niet kent. Alle wedstrijden leken op elkaar!!!
Geef mij dan maar de thaise massage ! En neen, het was niet van een zachte, relaxe aard; het was vrij ruw en hard. Het was zowel genieten als afzien. Ik heb spieren gevoeld waarvan ik het bestaan niet kende.
Siam square en Sukhumvit road zijn een paradijs voor de shoppers. Shop till you drop!! Ik weet zeker dat sommigen van mijn vriendinnen(waaronder Fien) hier gek zouden worden. Goed dat ik Dieter meeheb anders was mijn budget al gehalveerd vrees ik.

Subiet vertrekken we naar Surat Thani, een soort transfer-stad naar de eilanden. Wij hebben Koh Samui uitgekozen. Weten niet waarom maar een strand is al goed. Bovendien zijn de plaatselijke cocktails ook niet slecht ;).

Dus tot de volgende keer vanop het strand.......XXX

Chang Rai, 8 december 2005.

Een gelukkige Sinterklaas voor iedereen. Ons heeft de goedheilig man helaas overgeslagen. Onze schoenen stonden thans klaar maar misschien stonken ze wel te erg. En ze waren nog een beetje nat van onze brommerrit naar Mae Hong Son. Geen cadeautjes dus. Hopelijk vergeet de Kerstman ons ook al niet.
We zijn net vertrokken uit Pai en zitten nu in Chang Rai. Is de moeite niet om hier veel woorden aan vuil te maken. Naast veel verkeer, marktje hier en tempeltje daar heeft de grootste stad van het noorden niet veel charme, voor ons althans.
Morgen pakken we dus de bus naar Chang Kong, de laatste tussenstop naar Laos.

Pai daarentegen had charme te over. Onder meer de reden waarom we er een dikke week zijn blijven plakken. Een uit zijn voegen gebarste dorpje in een vallei en, vrij logisch dus, omrigd door bergen. De bewoners waren ofwel boeren ofwel cafebazen. Niet te geloven hoeveel bars, restaurantjes er waren. We hebben deze dan ook uitvoerig getest en na zwaar overleg (aan de toog) overwegend goedgekeurd. Ons bungalowke, voor een schamele 5 Euro, was uitstekend en beschikte over warm water, keihard maar proper bed en een terras. Bovendien kregen we 's morgens koffie of thee a volonte, gratis en voor niks. ( zeer uitzonderlijk voor Thailand) Onze Deense overbuurman had ons al gewaarschuwd: nergens kom je dichter bij de hemel dan in Pai.
Foto,s ( 1, 2, 3.)

We hebben ook nog een uitstap gemaakt naar Mae Hong Son, het Zwitserland van Azie volgens ons boek. Ik ben daar zelf een keer geweest met die van de ziekenkas, lang geleden. Eerlijk gezegd trok het niet veel op het Zwitserland van mijn herinnnering maar de auteur zal er waarschijnlijk ook niet met de ziekenkas naartoe zijn gegaan. Soit.
De rit naar Mae Hong Son was geweldig. Deze keer op een crossmoto omdat de gemiddelde scooter niet genoeg vermogen had om vlot aan de toch wel steile hellingen omhoog te geraken. Ik vond het zalig rijden: de ene bocht na de andere, bergop, bergaf doorheen een fantastisch landschap. En Katrien, achterop, bougeerde voor geen centimeter. Zij vond het even plezant. Af en toe kloegen we wel dat ons achterwerk 'sliep' wegens te klein zadel maar dat hadden we er voor over.
Foto,s ( 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7.)
Na tien dagen luilekkeren in het paradijs Pai, begon het toch weer te kriebelen. We zijn zeer benieuwd naar Laos. En vandaar zullen we waarschijnlijk de eerstvolgende keer berichten. Hopelijk nog voor Kerstmis.....
De groetjes en tot dan........

Dieter en Katrien.

Kanchana buri, 12 november 2005.

Onze laatste dag in bovenvermelde stad. Namiddag vertrekken we naar Bangkok om daar de slaaptrein te nemen naar Chang Mai, de grootste stad in het noorden van Thailand.

Over Phuket valt niet meer veel te vermelden behalve misschien dat we de laatste dagen echt wel hebben liggen bakken en nog een leuk strand hebben gevonden met - voor de verandering - niet zo veel toeristen noch verkopers. De golven waren ook een beetje ruiger. ( Katrien was ei zo na verzopen )
Afgelopen dinsdag zijn we dan hier aangekomen na zo een 15 uur onderweg te zijn. Kanchana buri op zich is niet zozeer de moeite maar het is vooral bekend voor de brug over de rivier Kwai (die van de film). Van de originele brug schiet er niet meer zo veel over maar ze hebben een kopie ernaast gezet om toch een gedacht te hebben. Het is eigenlijk maar een gewone ijzeren brug zoals zovele. Maar omdat er tijdens WO II enkele tienduizenden oorlogsgevangenen (vooral Hollanders, Engelsen en Australiers) gestorven zijn bij het construeren van de brug en de bijbehorende spoorlijn van ongeveer vierhonderd km, is ze net iets specialer dan de gemiddelde brug. Het bijbehorende museum -jawel daar gaan we ook al eens binnen - beschikt over vele foto's waar de mensontwaardige omstandigheden duidelijk geillustreerd worden. Tot zover de les geschiedenis.

Donderdag hebben Katrien en ik een daguitstap gedaan. Eerste halte: de Erawan watervallen. Niet geweldig spectaculair maar wel enkele mooie 'vijvertjes' om te pootjebaden en een paar leuke natuurlijke glijbaantjes. Foto's zeggen meer maar dat is voor later...
Na onze dagelijkse portie rijst - ik heb liever de noedels...is ook rijst maar doet me meer denken aan spaghetti - hebben we een ritje gemaakt op de rug van onze dikhuidige en stugbehaarde vriend, de olifant. Die beesten doen alles op hun gemak en het is een beetje te vergelijken met zo een mechanische stier. Op stand 1 welteverstaan. Beetje ambetant in de onderrug maar als je zijn ritme volgt, lukt het wel.
Ik mocht de laatste tien minuten zelf achter het stuur gaan zitten, zijnde in zijne (of hare, weet het niet meer) nek. De olifant volgde de begeleider zeer gewillig. Met zijn flappies spelen deed niks af aan de rijrichting dus liet ik maar begaan.
Daarna hebben we nog een stukje van de Kwai-rivier bevaren op een bamboeraft.

Helaas moeten we naar het station om de bus pakken naar Bangkok. Misschien morgen meer.....

Koh Samui, 26 oktober 2005

De foto's staan er allemaal op. Je moet wel even teruggaan naar de vorige teksten. Hier vind je enkele nieuwe links (onderstreepte woorden) naar de fotos.

We hebben hier ook nog enkele foto's van Bangkok, van op de rivier. (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14). Op de openbare boten, is er een speciaal plaatske gereserveerd voor de monniken. Blijkbaar moeten die niet betalen, vermits ze geen bezittingen mogen hebben.
Waar wij steeds de boot namen, in de buurt van ons hotel, was er aan de pier ook wel wat te beleven. Je kon er namelijk grote zakkengesneden brood kopen om de visjes te voederen. Er zaten er dan ook heel wat , per vierkante meter . (1)

Van het afscheidsfeestje zijn er nog enkele kiekjes. ( 1, 2, 3, 4, 5, 6.)

Met de ferry (1, 2, 3) zijn we vanuit Surat Thani naar Koh Samui gevoerd geweest geworden. Ons hotelletje, Surat Palm Resort (1) ligt aan het strand (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13). Het is eigenlijk meer een mini-bungalow park. Er zitten enorm veel muggen, vooral na zonsondergang dan. Katrien heeft het verstand, na een zekere helse Turkije ervaring, om zich van kop tot teen in te smeren met anti-muggen zalf. Ik denk weer dat ik er tegen ga kunnen en gebruik dus niks..... NJET dus.Dankzij ons muskietennet/hemelbed kunnen we 's nachts toch rustig slapen.

Pukhet, Patong Beach, 2 november 2005.

We hebben niet veel te vertellen behalve dan dat we op een mooi maar druk eiland zitten, genaamd Phuket. Na enkele dagen minder weer, die we hebben gevuld met een film-, zap-, en slaapmarathon, is de zon ons beter gezind en verblijven we nu op het strand. Na enkele `vermoeiende` uren in de zon, pakken we een douche (jawel warm water) en gaan we op zoek naar eten.
Wat is reizen toch vermoeiend ;).....

We maken het dus uitstekend!
Dank u voor uwwwaaaaandacht.

Zoals geweten: emails altijd welkom op:
[email protected]
[email protected]

Chang Mai, 25 november 2005.

Tijdje geleden maar daar hebben we zo onze redenen voor....
Des te meer we ons amuseren of onderweg zijn, des te minder we schrijven.
Vandaag vervelen we ons rot, dus tijd genoeg. haha.

Ongeveer 10 dagen geleden bevonden we ons nog in Kanchanaburi waar we na de uitstap dachten dat we alles gezien hadden totdat Peter,een Australier die we op de uitstap ontmoet hadden, ons aanraadde om de tijgertempel te bezoeken. Peter vertelde dat je er gewoon tussen de tijgers kon rondlopen en ze kon strelen. De grote dierenvriend in mij vond dit natuurlijk fantastisch. Dieter en ik besloten dan ook om daar de volgende dag eens een kijkje te gaan nemen.
Omdat de tempel ietwat buiten de stad lag huurden we een brommertje en vertrokken we vol goeie moed. Maar hoe dichter we die tempel naderden hoe meer ik twijfelde. Allerlei doemscenarios kwamen in mij op. Eenmaal aangekomen ging het al snel beter. We zagen toeristen van alle leeftijden,dus ook veel jonger dan mij, binnengaan.
De tijgers zaten in een soort van dal samen met hun oppassers. Het eerste wat me opviel was de rode, fijne koord die hun van ons scheidde. Die had echt niet veel geholpen moest zo een beest iets willen proberen. Ook het feit dat iedereen daar maar stond te tetteren en lawaai aan het maken was, vond ik raar. Ik had verwacht dat zo ons zouden vragen stil te zijn.
De oppassers kwamen ons om de beurt halen. Dieter ging als eerste. De begeleider pakte hem bij zijn hand en nam hem mee naar een mannetje van rond de 200kg. Hij moest ernaast gaan zitten en zijn hand op zijn rug leggen.Terwijl maakte de oppasser enkele fotos van dit toch wel bijzonder tafereel. Vervolgens werd je naar een paar tijgers op een rots gebracht. Deze beestjes waren beduidend jonger aangezien ze constant lagen te stoeien met elkaar. De oppasser gebaarde nu naar Dieter om plaats te nemen op de rots en zijn hand op een van de speelvogels te leggen. Hierna werd Dieter, zonder kleurscheuren, terug naar de wachtruimte geescorteerd. Nu was het mijn beurt. Mijn parcours was identiek aan dat van mijne vent alleen was ik iets zenuwachtiger. Bij de eertse tijger lukte het mij nog om mijn hand op zijn rug te leggen. Bij de twee andere ben ik braafjes ernaast gaan zitten. Op het moment dat ik mijn hand op ene zijne kop wil leggen, beweegt hij iets te bruusk waardoor ik terugtrek. Stom,ik had het thans graag gewild. Wie niet tevreden was met zijn fotos mocht nog eens teruggaan. Natuurlijk was Dieter hiervoor dadelijk te vinden. Hij werd meegenomen naar de twee speelvogels. Zodra hij ze begon te aaien,ging hun aandacht naar Dieters arm. Op een bepaald moment had een poesje gewoon zijn muil rond zijn arm.Toen vond de oppasser het welletjes en werd Dieter teruggebracht.
foto's tijgertempel : 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8.

Na Kanchanaburi wilden we naar Chiang Mai, in het noorden van Thailand. Maar om daar te geraken moesten we eerst weer terug naar Bangkok. Daar hadden we echt niet veel zin in. Weer die drukte in!!!! Omdat blijkbaar iedereen naar het Festival in Chang Mai wilde gaan, zat de trein vol en hebben we nog eens drie dagen moeten wachten in Bangkok.
Om de tijd te doden hebben we de snakefarm ( 1, 2, 3, 4, 5.) in BKK bezocht. Een van de twee plaatsen ter wereld waar ze slangen kweken om ze te kunnen melken om dan later een serum te kunnen aanmaken.
Dinsdagavond zijn we dan met de trein vertrokken naar Chiang Mai, een reis van 13uur, waarvan we toch wel 4uur in de bar ( 1, 2, 3) hebben doorgebracht. Deze bar was echt neig. Je kon denken dat je in een of andere dancing waart, met vele lichtjes en 80's muziek. Echt gezellig. We hebben daar dan ook een paar slaapmutsjes gedronken en heel goed geslapen.

Chang Mai, de grootste stad van het noorden, naar het schijnt, valt best mee. Toevallig toen we net aankwamen, ongeveer tien dagen geleden, was hier het grootste festival van het jaar aan de gang, Loy Kratong oftewel feest van het licht.
Iedereen, Thai of farang (wij dus), kocht een soort bootje versierd met bloemetjes, kaars en wierook om het 's avonds in de rivier de zetten. Dit is een oude traditie om de buddha gunstig te stemmen en vergiffenis te vragen voor alle slechte dingen die je gedaan hebt tijdens het afgelopen jaar. (Wij hadden er misschien beter een stuk of honderd gekocht. )
Je kon ook een soort mini-luchtballon van crepe-papier laten opstijgen om buddha content te stellen.
Neem hier nog het vuurwerk en de honderden vuurpijlen bij en je had een indrukwekkend schouwspel met een rivier vol lichtjes en een hemel vol met lichtjes van die ballonnen...
Daarnaast was er de parade met grote praalwagens, Thaise muziek, dansers/essen en natuurlijk nog meer lichtjes. Er zaten echt wel hele mooie tussen.
Omdat het zo een bekend festival was, waren de straten echt wel overvol met toeschouwers. De meesten staken ook de ene vuurpijl na de andere af, wat leidde tot een kakafonie van knallen, vuurwerk en gefluit. Op het laatste zijn we nog bijna moeten gaan lopen omdat de kretsers, bommetjes vuurpijlen je letterlijk om de oren vlogen. Onze oren floten de dag erna nog van al dat geknal.
foto's : 1, 2, 3, 4, 5, 6.

Na het festival zijn we vertrokken op een redelijk avontuurlijke uitstap: drie dagen wandelen in de bergen onder begeleiding van een gids met een bezoek aan de hilltribes ( lijken wel een beetje op die peruvianen die je bij ons op de markten vindt, die mannen met kleurrijke kleren en hoedjes die op hun fluit staan te spelen ... ), olifant rijden en whitewater-raften.
De eerste dag was het zwaarst. Na een uurtje rijden, moesten we te voet, serieus bergop, verder naar onze eerste slaapplaats bij de bergmensen. Na een kwartiertje stond het zweet me al in mijn schoenen en mijn adem wou ook al niet mee. Amai mijn sigaretten!!! En het werd er niet beter op... de volgende vier uren was het nog steiler, nog meer zweet en nog minder adem...maar gelukkig vertoonde de rest van de groep dezelfde symptomen. Dus ik voelde me niet alleen.
Zelfs onze gids ging de eerste dag niet mee met ons omdat hij het te zwaar vond. Ge moet nie vragen...maar Stoempie, zo heette hij, (hij luisterde ook naar Bambi, whimpie, het maakte niet zo veel uit) was al erg gewend aan het leven buiten de bergen gezien zijn bierbuik. Dus had hij een jonge kerel en twee bergmens- kindjes van 6 en 10 meegestuurd om ons te begeleiden. Die mannekes leven in de jungle en voor hen was het gewoon een dagelijkse wandeling. Zij waren de hele rit aan het ravotten en achter mekaar aan het jagen. Terwijl wij daar gelijk beesten aan het afzien waren. Toch een beetje frustrerend....
Na een uur of vier afzien, bereikten we eindelijk het dorp waar we zouden overnachten. Gelegen op de top van een berg met een fantastisch uitzicht over de vallei.
De meesten onder ons hadden besloten om nog niet te douchen. De douche was namelijk koud, niet erg proper (hoewel we dat ook niet verwacht hadden) en we stonken toch allemaal even hard. Bovendien werd het toilet/douche bewoond door enkele grote spinnen. En vermits de meesten onder ons niet echt tuk waren op die dingen werd dat kotje zoveel mogelijk vermeden. 's Avonds na het eten moest het er dan toch van komen, alhoewel het al donker was. Het Deens koppeltje ging als eerste en het meisje kwam al gillend buitengelopen omdat die dikke, vette spinnen er nog altijd zaten. Na twee pogingen, vergezeld van het nodige geroep, lukte het nog steeds niet . De rest van de groep lag al plat van het lachen omwille van al dat geschreeuw en paniek dus we gingen ook een kijkje nemen wat er aan de hand was. Peter, een echte crocodile dundee die alles afwist van spinnen en slangen en nergens bang voor was, zou wel even binnen gaan kijken. Hij deed de deur open, het werd stil en opeens riep hij;" oh, now we've got a big snake too!" Iedereen begon te gillen natuurlijk. Maar het was Jim, de vriend van het deense meisje, die net stond te plassen... met zijn 'snake' in zijn handen. Iedereen plat van het lachen. Toen Katrien, die nog niet door had dat het om Jim zijn slang ging, dan nog vroeg hoe groot die slang wel was, kwamen we helemaal niet meer bij van het lachen.
De volgende dag konden we kiezen tussen de korte of de lange tocht naar de volgende slaapplaats. Redelijk unaniem werd het de korte. Mede omdat Joyce, een van de twee hollandse, de vorige dag haar enkel had verstuikt maar toch vooral omdat we allemaal nog onder de indruk waren van de vorige tocht.
Na een tocht van een uurtje of twee kwamen we dan bij een waterval waarlangs enkele hutten stonden. Hier hebben we de rest van de dag een beetje geluierd en 's avonds rond het kampvuur gezeten. En natuurlijk zo nu en dan zitten gillen omdat er nog meer spinnen in de buurt rondhingen.
De laatste dag hebben we dan nog eens op een olifant gereden en daarna de rivier afgedaald. Eerst zaten we in een rubberen boot omdat er hier en daar stroomversnellingen waren. Niemand overboord gegaan maar het was toch een turbulente rit. Toen het water wat rustiger was, zijn we overgestapt op een bamboevlot. Dit nam ons mee tot aan de auto. Na onze lunch aan de rivier, zijn we teruggereden naar Chang Mai.
Foto's trekking: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13.

De laatste dagen hebben we het rustig aan gedaan met hier en daar een filmpje, de was gedaan en ons visum geregeld voor Laos, onze volgende bestemming.

Eergisteren hebben we met de brommer een tempel hier in de buurt bezocht. Een fijn ritje naar de top van de heuvel.
Het leek een beetje op de baantjes in de Vogezen met de ene haarspeldbocht na de andere. Alleen dat ik nu op een Honda 125 cc reed in plaats van een Kawa 600. En Katrien zat achterop dus ik mocht niet te plat gaan in de bochten....hihi...maar het is wel plezant om nog eens zelf te kunnen bepalen waar je naartoe gaat in plaats van altijd de tuk-tuk, bus of trein te moeten nemen.

Gisteren zijn we naar Lampang gebust ( 2u heen ) om, naar verluidt, de mooiste tempel van noord-Thailand te bezoeken. Hij was inderdaad mooi maar ik ben geen kenner en in mijn ogen beginnen ze meer en meer op mekaar te gelijken.
Gisteravond zijn we dan nog eens uitgebreid gaan uiteten. Technisch gesproken doen we dat elke dag maar meestal is het gewoon ene simpele plat, een pintje en door...maar gisteren zaten we in een heel gezellig, rustig restaurantje aan de rivier. Een fles wijn, beetje uitgebreider eten dan normaal en alles erop en eraan. Dat doet af en toe toch eens goed... Oke, van het geld dat we gister hebben opgedaan, zouden we een week kunnen leven maar dat is in Belgie ook zo.
Bovendien hebben we in het cafe ernaast een prive-blues concert gekregen...vermits we de enige klanten waren...
Na het optreden wilden we nog niet naar huis en hebben we in het cafe daarnaast, nog een stukje gezien van een Jimi Hendrix-cover groep. Het was net of de echte Jimi daar stond. Zelfde stem, haar, snor en volle bak sigaretten paffen en whiskey zuipen. Net echt... En de muziek was ook goed!
Waarschijnlijk gaan we vanavond terug!

ps: zoals beloofd de foto's van de Erawan watervallen..... 1, 2, 3, 4.
En nog eentje van de Death Railway.

Vientiane, 25 december 2005.

Na het hippieparadijs, Pai, stond Chang Rai op het programma. Deze stad interesseerde ons niet zo maar ze lag onvermijdelijk op onze route richting Chiang Khong, een dorpje aan de grens met Laos. We verwachtten er dus niet veel van en maar goed ook want er was geen zak te beleven. Buiten enkele restaurants, bars en een groot ijssalon, viel er niks te zien. Het stond dan ook vast dat we hier geen minuut langer wilden blijven dan nodig.
Zo gezegd,zo gedaan!!!In Chiang Khong namen we een overzetbootje naar Laos. Van daaruit konden we de Mekong afvaren tot in Luang Prabang. Nu hadden we de keuze uit een trage boot,die er 2 dagen overdeed met een overnachting in Pak Beng,en een snelle boot (speedboat),die er 6 uurtjes overdeed. Maar aangezien wij meer tijd dan geld hebben, opteerden we voor de slow boat.
De eerste dag zouden we 6 uur varen tot in Pak Beng waar we de nacht zouden doorbrengen. Toen we de boot instapten, zat deze al afgeladen vol. Ik was verrast dat ik nog twee houten zitjes vond. Wist ik veel dat het de slechtste plaatsen waren op de boot. Hoewel we genoten van de prachtige natuur rondom ons, konden we het niet laten om af en toe te klagen over onze stijve benen en pijnlijke bips.
Op weg naar Pak Beng maakten we enorm veel tussenstoppen om mensen met ik weet niet hoeveel baggage op te pikken of af te zetten. Met nog meer plaatsgebrek als gevolg.
Tegen een uur of 5 arriveerden we in Pak Beng. Een boerengat van jewelste. Het dient enkel om te overnachten en er was dus niks te doen. Behalve natuurlijk de plaatselijke obers, jongeren die rond kwamen vragen of we geen marihuana of opium wilden. Dat hebben we wijselijk geweigerd omdat we vroeg op moesten voor de volgende boottocht, die trouwens nog wat langer zou duren. En we wilden echt wel een beter zitje bemachtigen dan de eerste dag. Het stond trouwens op onze kamer op het plafond, in fluo, geverfd:"GO TO SLEEP. EARLY BOAT." Een wijze raad.
De volgende morgen was iedereen al erg vroeg bij de boot om de betere zitjes te bemachtigen. Maar het was niet nodig omdat we die dag een grotere boot hadden en er was minder volk. Dus meer dan plaats genoeg. Onderweg opnieuw op de meest onmogelijke plaatsen gestopt om mensen en hun hebben en houden te laden of te lossen. En tegen zes uur in de namiddag kwamen we aan in Luang Prabang.

Foto's boottocht :( 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9. )

Luang Prabang was onze eerste echte kennismaking met Laos en we kunnen met plezier zeggen dat het een aangename was. Dat de Fransen het hier voor het zeggen hadden is nog steeds merkbaar als je kijkt naar de stijl van de huizen en de menukaarten in de meeste restaurants. Soms word je zelfs in het Frans aangesproken door de oudere generatie.
Als voormalige hoofdstad van Laos is Luang Prabang enkele jaren geleden erkend als Werelderfgoed door het Unesco fonds. Met reden want met haar 32 tempels, pittoreske straatjes en steegjes met koloniale huizen en koninklijk paleis is het echt wel de moeite.
Foto's ( 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20.)

Na een week zijn we dan met de bus naar Vang Vieng gegaan. Te vergelijken met Pai in Thailand, bestaat het vooral uit restaurants, bars en reisbureau's. We zijn er maar een nacht gebleven. Omdat het ons leuker leek om hier oud op nieuw te vieren, hebben we een kamer aan de rivier gereserveerd en onmiddellijk naar Vientiane doorgereisd. Rond Vang Vieng is er nog veel te zien, zoals grotten, rivieren om te bevaren, bekayaken, enz. maar dat zal voor 2006 zijn.

Nu zitten we dus in Vientiane.
Kerstmis is ondertussen al bijna voorbij. We hebben er eerlijk gezegd bitter weinig van gemerkt. Geen sneeuw, kerstbomen, lichtjes noch kadootjes of gezellige winkeldrukte.
Enkel de grotere hotels proberen de westerlingen een beetje op te vrolijken met kerstdiners en toestanden. Wij hebben het gehouden op een reunie met onze Australische kameraad en zijn nieuwe reisgenote. Om middernacht werden we weer buitengejast wegens het altijd pijnlijke sluitingsuur hier in Laos: om half twaalf het laatste rondje en om twaalf buiten.
Er is ons verteld dat er bij oudejaarsavond een uitzondering wordt gemaakt. Waarschijnlijk tot een uur of een, misschien zelfs half twee! We hebben er eigenlijk wel goeie hoop in omdat we in een erg toeristisch stadje zullen zitten met niets dan buitenlanders. We zullen wel zien.

Alhoewel het hier wel gezellig is, heeft het niet veel weg van de gemiddelde hoofdstad zoals wij ze kennen. Niet echt veel verkeer en op een halfuur (20 minuten zonder geslenter) ben je doorheen het centrum.
Wel een leuke verrassing, voor ons althans, is de Franse invloed. Overal kan je wel croissants, baguette met kaas, croque monsieur en lekkere koffie krijgen naast de traditionele rijst- en noedelschotels. Af en toe is het wel plezant om nog eens ne europese plat te bestellen. Alhoewel we zeker niet klagen over het eten!
Ondertussen moeten we nog enkele dagen wachten op ons visum voor Vietnam. En houden we ons dus ledig met erg Westerse bezigheden zoals: zappen, krantje lezen, stokbrood met kaas en sossis voor ontbijt en de stad verkennen (dat is eigenlijk rapper gedaan dan gezegd). Als we kunnen, smijten we er morgen nog een wedstrijdje bowlen tussen of een namiddag in de sauna. En vanavond naar een voorstelling met traditionele Laotiaanse dans.

Hier zijn nog enkele fotos:
Tempel in Chang Mai ( 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.)
Tempel in Lampang ( 1, 2, 3, 4, 5.)
En er staan nog enkele kiekjes bij de vorige tekst.
Wie ze allemaal vindt, krijgt een kadooke....

Tot zover 2005 vanuit hier.
Voor iedereen nog een gelukkig nieuwjaar en maak er een fijne avond van.
Wij gaan dat hier ook proberen.

Dieter en Katrien.

Hanoi, 11 januari 2006.

Ondertussen zijn we gearriveerd in Hanoi, de zeer boeiende en vooral drukke hoofdstad van Vietnam.
Na drie dagen in Vietnam hebben we al materiaal om een boek of drie te schrijven maar eerst nog even de overgang van oud op nieuw.

Na kerstmis in Vientiane zijn we teruggekeerd naar het zeer toeristische Vang Vieng. Overtuigd dat er daar wel iets te beleven zou zijn, hadden we een kamer met balkon en dergelijke gereserveerd in een proper hotelletje aan het water. We hadden er nog op gehamerd dat ze de reservatie zouden bijhouden en dat werd drie keer bevestigd met een glimlach-van-denkt-ge-nu-echt-dat-we-hier- achterlijk-zijn.
Hoe dat ge het weet... ze waren het vergeten natuurlijk.
Terwijl onze naam, kamernummer en nog wat ander onleesbaar Laotiaans gekrabbel op het bord met de kamerindeling stond. Het bewijs stond dus zwart op wit! Wij natuurlijk van ons voeten aan het maken dat dat niet kon enz. enz. Na een onverwacht en extreem moeilijk sorry van hunnentwege (de gemiddelde zuid-oost-aziaat lacht eens en gaat gewoon lopen als hij iets fout heeft gedaan omdat ze nooit hun gezicht willen verliezen) hebben we een nachtje doorgebracht in het guesthouse ernaast. De volgende dag hadden we dan toch onze kamer. En blij en kwispelen...
Oudejaarsavond was oke maar nu ook weer niet zo denderend als bij ons. Net als Kerstmis was er niet veel feeststemming omdat het hier niet echt gevierd wordt.
Na een biefstukske friet zijn we beland op een eilandje in de rivier met niets dan bars, luide muziek en heel veel zatte buitenlanders. Dus toch een beetje zoals thuis. Tegen half drie (uitzonderlijk was er geen sluitingsuur) hadden we er genoeg van.
's Anderendaags hebben we onze kater uitgezweet op de kamer zoals verwacht.

2 januari hebben we een uitstap gemaakt rond Vangvieng. In de voormiddag hebben we een van de vele grotten bezocht, drijvend op een binnenband en met de zaklamp op ons hoofd. Heel plezant.
Namiddag zijn we verder richting 'thuis' gekayakt langs mooie landschappen en alles erop en eraan. Zoals iedereen zijn we gestopt aan een van de vele bars naast de rivier. Een fris pintje was ondertussen zeer welkom.
Bijna thuis, alles was tot nu toe goed verlopen, was een voetgangersbrug ons laatste obstakel voor de aankomst. Ik zat achteraan in de kayak en moest dus sturen. Onze gids vaarde/voer net voor ons en ging links. Ik twijfelde om hem te volgen of toch maar naar rechts te gaan. Stom natuurlijk en het werd het midden, waar de paal stond. Boot gekapseisd, onze zak met camera en geld weg en Katrien zat gekneld tussen de boot en de houten paal.
Morgen meer......

Helaas is deze pagina volgekribbeld. Voor het verdere verloop van onze (saaie) avonturen, gelieve te kijken op de volgende pagina .....

Veel leesplezier.