ΛΙΩΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟΣ/ ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

1994

 

ΛΙΩΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟΣ
Μουσική: Διάφανα Κρίνα - Στίχοι: Θάνος Ανεστόπουλος

Τι άρωμα, τι μέθη αυτή η λιακάδα
τα μάτια πριν τυφλώσει η σκοτεινιά
και πονεμένοι θρήνοι απ’ τον καιάδα
δώσουν στο θάνατο άσχημη θωριά

Πως ξεψυχώ, και λιώνοντας μόνος
αγκομαχώ, πηδώ στο σκοτάδι
τι σιωπηλό, πεθαίνοντας μόνος
εγώ και το φως

Που βρέθηκα, πως με θωρούν χιλιάδες μάτια
που βρέθηκα, ούτ’ ένα φως, κραυγές μονάχα
που ‘ναι οι θεοί που συγχωράνε
τα πόδια μου δεν με κρατάνε

Το άψυχο κορμί μου αγκαλιάζω
τ χέρι σφίγγω με το χέρι μου
μ σαν δε νιώθω τίποτα ουρλιάζω
δεν είναι ζωντανό το ταίρι μου

 

ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ
Μουσική: Διάφανα Κρίνα - Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου

Αφησα την καρδιά μου στην Οαχάκα
κι αργά ή γρήγορα το ξέρω θα χαθω
Υβον, μακριά σου δεν μπορώ να πάρω ανάσα
μα θα διαλέξω εγώ πως θα καταστραφώ

Ασθμαίνω μέσα στο σκοτάδι
σαν έμβρυο διχως πνοή
Φιλιά και ανάσες κάθε βράδυ
Μου παίρνουν τη ζωή

Κενός θα φεύγω πάντοτε σα φάντασμα στο αγιάζι
και η θλίψη άμμος θα κυλάει, στο σώμα μου καφτή
εσύ μονάχα θα μετράς, τις στάλες στο περβάζι
και 'γω θα κείτομαι νεκρός, μια νύχτα με βροχή

Πύρινα μάτια με κοιτάνε
μορφές που ρίχνουνε σκιές
πάνω στους δρόμους που γυρνάμε
η μνήμη όλο πληγές

Κάτω απ' το ηφαίστειο, πέτρωσα σαν τη λάβα
Δεν έχω μέλλον, ούτε παρελθόν
Μου τέλειωσε και το Μεσκάλ από την κάβα
Και είναι η κάθε μου μέρα, μέρα των νεκρών