ΚΑΤΙ ΣΑΡΑΒΑΛΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ

ΠΟΠ & ΡΟΚ
ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ
Κάτι Σαράβαλες Καρδιές
[Wipe Out]

"Κάτι Σαράβαλες Καρδιές" είναι ο τίτλος του καινούργιου τους δίσκου, και βάλτε να πιούμε, γιατί τούτος ο δίσκος σηκώνει πού κουβέντα και αλκοόλ. Είχα καιρό λοιπόν να "κολλήσω" με δίσκο και να μην το βγάζω από το πικ-απ (βλέπεις, είχαμε την πολυτέλεια να τον απολαύσουμε και σε διπλό βινύλιο). Ο δίσκος "στοίχειωσε" λοιπόν και δε λέει να βγεί, και αυτό γιατί μέρα με τη μέρα (μάλλον νύχτα με τη νύχτα) ακούγοντας τον, ανακαλύπτεις όλο και περισσότερα στοιχεία και μυστικά. Είναι δε, τόσο σκοτεινός και μελαγχολικός, που είναι άξιο απορίας πώς δε σε "παίρνει από κάτω" ακούγοντάς τον. Στη συναυλία τους στο Ρόδον (25/4) φάνηκε πόλυ αυτό το στοιχείο. Ένδεκα τραγούδια βρίσκονται σε αυτόν το δίσκο, ενώ άλλο ένα μέλος (ο Παναγιώτης Μπερλής) που με το πιάνο και το όργανο ήταν γκέστ στον προηγούμενο δίσκο, έγινε ο έκτος της παρέας. Η παρέα έχει δέσει πλέον τον ήχο της, γράφει απίστευτα καλές συνθέσεις, οι στίχοι και οι μελωδίες σε κάνουν να ανατριχιάζεις, και γενικά έφτιαξε ένα δίσκο πολύ ώριμο και αξιοπρεπέστατο. Στο Ρόδον απολαύσαμε και τη ζωντανή όψη του γκρούπ, οπότε "κλείσαμε" για το καλοκαίρι. Ραντεβού...το Σεπτέμβρη. Τότε που οι "Σαράβαλες Καρδιές" θα'χουν ωριμάσει,και τότε...πάμε γι'άλλα. =>8

Κείμενο: Τάκης Γιαννούτσος

AVOPOLIS
Διάφανα Κρίνα - Κάτι σαράβαλες καρδιές
Wipe Out 1998

Η γοητευτικά σκοτεινή και στοιχειωμένη έλξη των Διάφανων Κρίνων που είχαμε θαυμάσει στο ντεμπούτο τους δεν ήταν ευτυχώς ένα πυροτέχνημα. Μετά από πολλά ακούσματα του album διαπιστώνω ότι το πηγάδι της ψυχής τους, όχι μόνο δεν κλείνει αλλά ανοίγει όλο και πιο πολύ. Οι μελαγχολικοί rock καμβάδες κεντώνται με κιθαριστικές βελονιές και περάσματα από όλα τα όργανα που θα μπορούσε να ακούσει κανείς σε ένα album των Tindersticks, αλλά κυρίως από περιγραφικούς στίχους που ζητούν λύτρωση μέσα από φανταστικές μνήμες χιλιάδων χρόνων.

Ο ''Μπλε Χειμώνας'' που ανοίγει το album ξεκινάει σαν αργή πικρόχολη εξομολόγηση και καταλήγει σε μια επική θύελλα με κραυγές από την Κόλαση. Ακολουθεί το υπνωτικό μοιρολόι ''Justelene'' που απαγγέλλεται στον τάφο της αγάπης συνοδευμένο από λυρικές πένθιμες φωνητικές καμπάνες και ο ηλεκτροδιονυσιακός παροξυσμός του εκπληκτικού ''Για Όλα Αυτά Που Δεν Θα Δω''.

Τα υπόγεια και ανεκπλήρωτα οράματά τους ζωντανεύουν στο ''Βάλτε Να Πιούμε'', η ατμοσφαιρική απλότητα του ''Το βλέμμα σου σακάτεψε τη μοίρα μου'' θα έκανε τους Smashing Pumpkins του ''Adore'' να τη ζηλέψουν, ενώ η ''Κυριακή Των Βαΐων'' ξεκινάει με κιθάρες που λυσσομανούν λίγο πριν το φανάρι γίνει πράσινο, και απογειώνονται αμέσως μετά και κατά διαστήματα, υπό την μετρονομική εποπτεία του ποιητή...

Συνέχεια με ''Τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου'' που θα μπορούσε κάλλιστα να ερμηνεύσει με την παρέα του ο Stuart Staples. Το κομμάτι ξεκινάει με τη συνηθισμένη moody διάθεση και καταλήγει με την επανάληψη του: ''Αραγε θα θυμάται κάποιος το όνομά μας, της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια, τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας, άραγε υπήρξαμε ποτέ; Στα όνειρά μας''. Τα ''Θέμεθλο'' και ''Κάτι Σαράβαλες Καρδιές'' είναι για εκείνες τις μέρες που χαζεύουμε με ναρκωμένη απάθεια το επίμονο ψιλοβρόχι, μόνο που έξω από το θολό παράθυρο βρίσκεται σε εξέλιξη η πιο μανιοκαταθλιπτική γιορτή των Αρχαίων Ελλήνων. Τα τσιγάρα, ρουφηγμένα μέχρι το τέλος, το μυαλό ταξιδεύει στο κινηματογραφικό ταξίδι που σκηνοθετεί μαζί με τα Διάφανα Κρίνα, και το ''Καταρχήν'' ένα σπαραξικάρδιο αλλά ελπιδοφόρο όπλο στην απελπισία.

Έπειτα από αυτό το album, τι ν' ακούσεις...

10/10