Διάφανα Κρίνα

ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΟΛΑ ΗΡΘΑΝ ΑΡΓΑ

AVOPOLIS
Διάφανα Κρίνα - Είναι που όλα ήρθαν αργά
Του Βασίλη Κυριακόπουλου

Ομολογώ ότι μόλις άκουσα ότι το νέο single των Διάφανων Κρίνων θα κυκλοφορήσει για πρώτη φορά σε 7" βινίλιο δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Ενθουσιασμός από την μια πλευρά λόγω της άσβεστης αγάπης προς το άφθαστο αυτό ακουστικό μέσο αναφοράς, επιφύλαξη από την άλλη για το πόσο επιτυχημένο τελικά θα αποδεικνυόταν κατά την υλοποίηση του ένα τόσο παράτολμο εγχείρημα. Βέβαια, η είδηση της κυκλοφορίας του και σε cd single, διέλυσε τους φόβους και τις επιφυλάξεις ως προς την έξωθεν αποδοχή, αλλά ουδόλως με απασχόλησε - το βινίλιο για μένα (όπως και για πολλούς στο Avopolis) δεν είναι μόνο ρομαντισμός αλλά πάθος.

Απορροφημένος από τη συναυλία, δεν πρόλαβα να ρίξω ούτε μια ματιά στο διπλό 7ιντσο. Φθάνοντας σπίτι αργά το βράδυ, κλείστηκα στο μικρό χώρο ακροάσεων και αφιερώθηκα σε αυτό. Η υφή και μόνο του πολυτελέστατου εξώφυλλου στο οποίο ο Θάνος Ανεστόπουλος ξετυλίγει τους στοιχειωμένους χάρτες του μυαλού του, με έκανε να χαμογελάσω. Ναι! Τα παιδιά είχαν κάνει μια πολύ προσεγμένη δουλειά χωρίς να αφήσουν στην τύχη, ούτε την παραμικρή λεπτομέρεια. Εμβαθύνοντας στην ιεροτελεστία της ακρόασης, βγάζω το 7" από τη θήκη του και νιώθω την ρίγη της ανεπανάληπτης στιγμής. Ποτέ μια ακρόαση δίσκου δεν είναι ίδια με καμία άλλη και αν αυτό κάποιοι το λένε φθορά εγώ το μεταφράζω σαν φόρτο εμπειριών που προστίθενται σε κάθε άκουσμα. Το πλατό δέχεται στην αγκαλιά του το πανέμορφο και άριστης ποιότητας δισκάκι και η βελόνα χαϊδεύει το παρθένο αυλάκι του.

Στο πρώτο άκουσμα του "Ζωή σαν τη δικιά μου" είναι αδύνατον να μη βουρκώσεις. Η ανυπέρβλητη ζεστασιά του βινιλίου μοιάζει να είναι ο μοναδικός αντάξιος σύντροφος του έμφυτου λυρισμού των Διάφανων Κρίνων. Που να πρωτοσταθεί κανείς; Στην μαγική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο Coti K με την παραγωγή και που, υποβοηθούμενη από τη υγρή ζεστασιά της σύνθεσης, μοιάζει να ξεχειλίζει από τα ηχεία και να γεμίζει όλο το δωμάτιο; Στις εκπληκτικές μελωδίες των κιθάρων που στροβιλίζονται και εναλλάσσονται συνεχώς, πότε γυμνές και πότε με εφε που χρωματίζουν υπέροχα τον ήχο; Στα αιθέρια φωνητικά της Νατάσσας Γιανναράκη που συντροφεύουν την πάγια μελαγχολική ερμηνεία του Θάνου, που ως συνήθως, ψυχορραγεί; Ότι και να πει κανείς είναι λίγο, πόσο μάλλον άσκοπο να αναλυθούν όλα τα στοιχεία του κομματιού που συνολικά, άριστα ταιριασμένα δίνουν μια απερίγραπτη αίσθηση χαράς και μελαγχολίας μαζί - με το γνωστό στίγμα και το αλάθητο ένστικτο των Διάφανων Κρίνων.

Στο ομώνυμο κομμάτι του διπλού ep, το "Όλα ήρθαν αργά", οι ρυθμοί πέφτουν και η ατμόσφαιρα βαραίνει. Γυμνές κιθάρες με ψιθύρους να περιβάλουν ως αναθυμιάσεις την επιβλητική φωνή του Θάνου που αναμειγνύεται με την τρομπέτα του Νίκου Μπάρδη σε ένα νωχελικό και μουχλιασμένο παραλήρημα.

Το δεύτερο δισκάκι μπαίνει στο πλατό και η βελόνα λιώνει από την εισαγωγή του κομματιού. Το "Αν το βρεις" είναι πραγματικά ένα απίστευτο κομμάτι. Τα ήπια, μελαγχολικά trip hop παιχνιδίσματα του Coti εναλλάσσονται με τις εκπληκτικές μελωδίες των κιθάρων ακολουθώντας τις ακόμα και στα ξεσπάσματα με υποδειγματική μαεστρία, ενώ τα gospel φωνητικά-samples του δίνουν μια άλλη διάσταση.

Τι καλύτερο για το κλείσιμο από ένα λεπτοκεντημένο instrumental κομμάτι. Στο "Ένας τρόπος να πεις αντίο" τα Διάφανα Κρίνα φλερτάρουν για μια ακόμα φορά με την jazz σκιαγραφώντας μια νωθρή, πορφυρή ατμόσφαιρα στην οποία είναι πραγματικά δύσκολο να μην αφεθείς.

Ίσως η παθιασμένη ερμηνεία γίνει και πάλι αντιληπτή ως πομπώδης εκφορά, ίσως κάποιοι προσηλωθούν στην απουσία των πλήκτρων η οποία εδώ ουδόλως γίνεται αντιληπτή από τις σκελετωμένες δομές και τους δαιδαλώδεις λαβύρινθους των ενίοτε μουχλιασμένων, αλλά επιβλητικών κιθάρων, που άλλοτε βαραίνουν και υγραίνουν την ατμόσφαιρα, άλλοτε καθρεφτίζονται σε ψυχορραγούσες νευρώσεις, άλλοτε λειτουργούν ως ένα βραδινό, ανοιξιάτικο γαργάλισμα.

Αναρωτιέμαι αν αυτή η δουλειά, έφτασε τα Διάφανα Κρίνα στα όρια τους, ή ήταν απλά μια επίδειξη δύναμης. Η κάθε λεπτομέρεια του συνόλου της παραγωγής αυτού του ep είναι φανερό ότι έχει δουλευτεί εξαντλητικά. Σκόπιμο είναι να αναφέρουμε ότι η ηχογράφηση έγινε στο studio των Διάφανων Κρίνων, με τον εξοπλισμό του Legomobile (να 'ναι καλά το ηρωικό Fostex D80) κάτι το οποίο σημαίνει ότι τα παιδιά είχαν όλο το χρόνο να πειραματιστούν μόνοι τους με δοκιμές και να δημιουργήσουν ακριβώς το ηχητικό αποτέλεσμα που αυτοί θέλουν. Ένα μεγάλο μπράβο όμως αξίζει και στον Coti που με τον τρόπο του, άνοιξε σε ένα από τα κορυφαία σχήματα της ελληνικής σκηνής, ένα νέο μονοπάτι μουσικής αντίληψης.

Το να επιχειρήσει κανείς να βαθμολογήσει μια παραγωγή σαν κι' αυτή, μοιάζει μάλλον αστείο. Είναι σαν να αξιολογείς το δώρο που σου έφερε κάποιος φίλος για να σου δείξει την αγάπη του. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να του την ανταποδώσεις.

BABYLON
Διάφανα Κρίνα: Είναι Που Όλα Ηρθαν Αργά (7'')
(This Is My Voice/Action 04/00)

Είχα μήνες να σηκώσω το καπάκι του πικάπ μου. Το παλιό μου Kenwood αγκομαχούσε κάτω από το βάρος των πλαστικών CD που αράδιαζα κάθε μέρα επάνω του σα να ήταν ράφι.

Όταν μάζεψα τα CD σε μία άκρη και ξαναντίκρυσα το σκονισμένο πλατό ένιωσα ενοχές... Πόσο καιρό είχα να βάλω βινίλιο; Να το βγάλω από το φάκελο, να το σκουπίσω, να καθαρίσω τη βελόνα του πικάπ, το πλατό... Κάποιους μήνες... Αυτός, λοιπόν, είναι ο πρώτος λόγος για τον οποίο πρέπει να ευχαριστήσω τα Διάφανα Κρίνα. Ο δεύτερος. Φυσικά, για τη μουσική τους... Ο τρίτος; Για το εκπληκτικό εξώφυλλο αυτού του 7ιντσου με τη ζωγραφιά του Θάνου Ανεστόπουλου τυπωμένη πάνω σε ακριβό χαρτί και το layout να με γυρίζει στα παλιά και να με οδηγεί στη συνήθη σύγκριση του εξωφύλλου - έργου τέχνης στο βινίλιο με τον πλαστικό, ασήμαντο όγκο του CD και το βιβλιαράκι που θυμίζει διαφημιστικό φυλλάδιο μέσα του.

Τα Διάφανα Κρίνα επιστρέφουν, λοιπόν, δηλώνοντας για άλλη μια φορά τον έντονο ρομαντισμό τους με την επιλογή του βινιλίου σαν πρώτο φορμάτ (κυκλοφορεί σε 2.000 αντίτυπα) και, μάλιστα, στο αγαπημένο 45άρι. Μόνο που εδώ έχουμε ένα διπλό 45άρι (!) με τέσσερα τραγούδια, τέσσερις πλευρές. Ο παράδεισος του ρομαντικού μουσικόφιλου.

Τέσσερα τραγούδια, πάντα στην ίδια ρομαντική ατμόσφαιρα, με τη μελωδία να κυριαρχεί και τις κιθάρες να παίρνουν πια τα ηνία καθώς τώρα είναι και πάλι πέντε, αφού τα πλήκτρα του Παναγιώτη Μπερλή απουσιάζουν. Παρόλα αυτά, μόνο επειδή γνωρίζεις το πριν παρατηρείς την απουσία.

Οι κιθάρες, άλλοτε παραμορφωμένες και άλλοτε straight, γυμνές, απλώς συνοδεύοντας τη -συχνά- σπαρακτική ερμηνεία του Θάνου Ανεστόπουλου, πλησιάζουν αυτή τη φορά περισσότερο σε αυτό που πολλοί θα αποκαλούσαν lo-fi. Σε πολλά περάσματα μου έφεραν στο μυαλό τους Calexico σε μία πολύ πιο σκοτεινή και μελαγχολική έκδοση.

Το Ζωή Σαν Τη Δικιά Μου, που ξεκινά, είναι ένα άμεσα αναγνωρίσιμο τραγούδι των Διάφανων Κρίνων, αλλά τα πράγματα αλλάζουν με τα υπόλοιπα τρία και ιδιαίτερα με το κινηματογραφικό ορχηστρικό Ενας Τρόπος Να Πεις Αντίο που κλείνει το διπλό αυτό 7ιντσο με ατμόσφαιρα Morricone και σκόρπιες jazz νότες από την τρομπέτα του Νίκου Μπάρδη.

Τραγούδια χωρισμού, απώλειας και γλυκιάς μελαγχολίας...

Γιάννης Φλωράκης
8,5/10

Υ. Γ. όσο για την επιμονή των Διάφανων Κρίνων στο βινίλιο; Αυτό δεν βαθμολογείται, απλά θαυμάζεται...

ALTERNATIVE
ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΟΛΑ ΗΡΘΑΝ ΑΡΓΑ - THIS IS MY VOICE REC.
του Νικόλα Λιάκου

Το single αυτό είναι το αποτέλεσμα των επιλογών των Διάφανων Κρίνων το τελευταίο εξάμηνο. Δημιούργησαν το δικό τους label "This is my voice", αποφάσισαν να συνεχίσουν χωρίς πλήκτρα στον ήχο τους και έπλεξαν για παραγωγό τον Coti K.

Το "Είναι που όλα ήρθαν αργά" λοιπόν δεν μπορεί παρά να μας ικανοποιεί, αν λάβει κανείς υπόψιν τις παραπάνω αλλαγές. Καταρχήν ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στα χαρακτηριστικά της κυκλοφορίας αυτής. Μιλάμε για ένα single βινυλίου, κομμένο σε 2.000 αντίτυπα και με μια καταπληκτική αισθητική. Η όλη ατμόσφαιρα "μυρίζει" 60's -γι' αυτό φρόντισε η Action Records- με παιχνιδιάρικο εξώφυλλο, περίεργη συσκευασία και μια πρωτοτυπία. Υπάρχουν δύο δισκάκια με ένα τραγούδι στην κάθε τους πλευρά, συνολικά τέσσερα κομμάτια. Αν υπολογίσει κανείς και την συλλεκτική αξία που προφανώς θα πάρει, μιλάμε για μια αγορά-must.

Στα της μουσικής τώρα. Οι αλλαγές τελικώς δεν είναι και κοσμογονικές. Οι ιδέες και προσμίξεις του Coti είναι μεν εμφανείς αλλά σίγουρα είναι αναγνωρίσιμο το μουσικό πεδίο των Κρίνων. Οι μελωδίες λιτές και όμορφες καλύπτουν το τοπίο, ενώ συνεχίζεται η παράδοση των υπέροχωv refrain. Την ίδια ποιότητα εξακολουθούν να έχουν και οι στίχοι, που δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως φλερτάρουν με την ποίηση. Το "Ένας τρόπος να πεις αντίο" είναι ένα παράξενο, γοητευτικό instrumental, το οποίο στις πρόσφατες συναυλίες -φαντάζομαι και στο μέλλον- άνοιξε και έκλεισε η βραδιά, ενώ το "Είναι που όλα ήρθαν αργά" μια "μελαγχολική" σύνθεση, σε αργό tempo. Το "Ζωή σαν τη δικιά μου" είναι το μόνο ρυθμικό κομμάτι, με τα ηλεκτρονικά γεμίσματα του Coti να πρωταγωνιστούν, ενώ ανώτερο όλων είναι το "Αν το βρεις", ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που έχουν συνθέσει τα Διάφανα Κρίνα. Μεγάλο σε διάρκεια, με μια υπόκοσμη και στρυφνή, αλλά συνάμα λυτρωτική μελωδία που συνοδεύεται από σπουδαίους στίχους.

Το μόνο παράπονο ίσως είναι, ότι οι κιθάρες και πάλι δεν έχουν το ρόλο που τους αξίζει και δεν οδηγούν τα κομμάτια σε πιο "εναλλακτικούς" δρόμους, όπως δηλαδή τους ακούσαμε στις συναυλίες του Απριλίου. Η συνεργασία όμως με τον Coti δεν θα συνεχιστεί και δεν αργεί η ώρα που θα ηχογραφήσουν τον τρίτο studio δίσκο τους, οπότε περιμένουμε την τελική μορφή που θα πάρει η μουσική του γκρουπ από τον Σεπτέμβριο.

ROADHOUSE
Διάφανα Κρίνα - Είναι που όλα ήρθαν αργά

Επιτέλους αυτό που όλοι περιμέναμε... Το νέο single απo Διάφανα Κρίνα. Κυκλοφορεί μόνο σε βινύλιο προς το παρόν αλλά αναμένεται και σε cd. Αυτό που πραγματικά με έκανε να ενθουσιαστώ από τα Διάφανα Κρίνα είναι το ότι τόλμησαν να το κυκλοφορήσουν πρώτα σε βινύλιο (LP με τα γνωστά καλά τσακ που το χαρακτηρίζουν). Το single κυκλοφόρησε στη συναυλία τους στο "An Club" στην Αθήνα. 2000 αντίτυπα σε limited edition τα οποία πουλήθηκαν στη τιμή των 3000δρχ. Ο τίτλος είναι "Είναι που όλα ήρθαν αργά" και αποτελείται από 4 τραγούδια.

Πρώτο στη σειρά θα βρείτε το "Ζωή σαν τη δικιά μου". Ένα καταπληκτικό τραγούδι με υπέροχους στίχους. Θα καταλάβετε τα ανανεωμένα Διάφανα Κρίνα με τους νέους τους ήχους. Το τραγούδι είναι δυνατό (κάτι σαν το "Όλα αυτά που δεν θα δω") με τους κλασσικούς μελαγχολικούς στίχους οι οποίοι χαρακτηρίζουν τα Διάφανα Κρίνα. Συνεχίζοντας με το ομώνυμο τραγούδι "Είναι που όλα ήρθαν αργά" θα αντιληφθείτε τι εννοώ με τον όρο "μελαγχολικό". Η μουσική τους απαλή με στίχους χαμηλών τόνων. Τρίτο στη σειρά είναι το τραγούδι "Αν το βρεις". Επίσης χαμηλών τόνων που αργότερα δυναμώνει. Τέλος, θα ακούσετε το "Ένας τρόπος να πεις αντίο" το οποίο είναι μουσική χωρίς καθόλου στίχους.

Το πρώτο πράγμα που θα αντιληφθείτε όταν θα ακούσετε το album θα είναι η έλλειψη από πλήκτρα αλλά και ο νέος πειραματικός ήχος τους (όπως οι ίδιοι τον ονομάζουν). Κυκλοφορεί από την δικιά τους εταιρία "This is my voice" αφού αποχώρισαν από την «Wipe Out». Προσωπικά εντυπωσιάστηκα από τη νέα τους δουλειά και ελπίζω το ίδιο εντυπωσιακό να είναι το νέο ολοκληρωμένο τους album το οποίο αναμένεται τον Σεπτέμβριο.
Μίνως Κατέβας

EXAGRAM
Διάφανα Κρίνα - Είναι που όλα ήρθαν αργά

από τον Αργύρη Ζήλο

Τίποτε δεν έχει αλλάξει στα Διάφανα Κρίνα: Οι κιθάρες είναι πάντα συμπαγείς όσο κι επικεντρωμένες σ' ένα ζητούμενο αρμονικό, τα κρουστά είναι ακριβέστερα και "περιγραφικότερα" παρά ποτέ, το μπάσο είναι διακριτικό και λειτουργικό, η φωνή πάλλεται από πάθος δραματικό Και όμως, κάτι έχει αλλάξει Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν έχουν προχωρήσει ή αν έχουν κοντοσταθεί, όμως σ' αυτή την πρώτη τους κυκλοφορία με τις δικές τους δισκογραφικές δυνάμεις, τα Διάφανα Κρίνα παραθέτουν τέσσερα νέα κομμάτια - το ένα οργανικό - όπου, αφού κρατούν ακέραιη τη ρομαντική τους διάθεση βασίζοντας σταθερά τις μελωδικές τους ιδέες στον ποπ λυρισμό, φροντίζουν να τιθασεύσουν τις ακραία μελοδραματικές παρορμήσεις τους και να σταθούν στην εκφραστική ουσία του υλικού τους. Σίγουρα περίμενα κάτι τολμηρότερο απ' τη μεριά τους, όμως η ευαισθησία τους και η προσεγμένη ηχητική τους ανάπτυξη, τους καθιστά και πάλι υποσχόμενους και, πάνω απ' όλα, δημιουργικούς.

4/6

EXAGRAM
Διάφανα Κρίνα - Είναι που όλα ήρθαν αργά
από τον Σπήλιο Τζέμο

Με νέο σινγκλ έρχονται ξανά απ' τα μέρη μας οι: Θάνος Ανεστόπουλος (φωνή), Νίκος Μπάρδης (κιθάρες, τρομπέτα), Κυριάκος Τσουκαλάς (κιθάρες), Παντελής Ροδοστόγλου (μπάσο) και Τάσος Μαχάς (τύμπανα, κρουστά). Με ειδική έκδοση μάλιστα, αφού τα πρώτα 2000 αντίτυπα θα κυκλοφορήσουν με την μορφή διπλού βινυλίου 45 στροφών (η διάθεση άρχισε στις συναυλίες του συγκροτήματος στο ΑΝ club το τριήμερο 21,22,23/4) και κατόπιν θα ακολουθήσει το cd single.

Τον τίτλο χαρίζει το ομώνυμο, δεύτερο κατά σειρά τραγούδι, μια μελαγχολική ελεγεία που διόλου δυσκολεύεται να σε φιλοδωρήσει με μια πικρή γεύση διάρκειας, κάτι σαν δηλητηριώδη καραμέλα που αμολάει αργά αλλά σταθερά το φαρμάκι της, καθώς λιώνει κάτω από τη γλώσσα.

Ακόμα δυο (στο "Ζωή σαν τη δικιά μου", που ανοίγει την αυλαία, φωνητικά κάνει η Νατάσα Γιανναράκη) πλέουν σε συναφή, λουσμένα στο ημίφως ύδατα. Σου μεταδίδουν με πόνο την υγρασία τους, παρά τη γλύκα που αφήνει στο διάβα της η ηλεκτρική μελωδία. Μια μελωδία που επιλέγει να βρει την ιδανική της διέξοδο στο φινάλε, ένα ταξιδιάρικο ινστρουμένταλ φορτωμένο με μπόλικη μοναξιά που κρύβει μεγάλους αποχαιρετισμούς

Τα Διάφανα Κρίνα έκαναν την κίνηση στην ώρα της

Ας μην είμαστε εμείς αυτοί που θα αργοπορήσουν

4/6

ΔΙΦΩΝΟ
Διάφανα Κρίνα - Είναι που όλα ήρθαν αργά

Έχουμε ξαναγράψει για τη γενναία απόφαση των Διάφανων Κρίνων να ακολουθήσουν τον δικό τους, αμιγώς ανεξάρτητο δρόμο. Απόφαση που είχε ως καθοριστική συνέπεια την ίδρυση της δικής τους εταιρείας με το ποιητικό όνομα «Αυτή Είναι Η Φωνή Μου» - σε αγγλική μετάφραση,
βεβαίως...

Ο χρόνος μόνο θα αφήσει να φανεί η σπουδαιότητα αυτής της κίνησης και η έκταση των «παρενεργειών» που θα έχει στην ελληνική δισκογραφία, τουλάχιστον όσον αφορά στην υπόθεση «ελληνικό ροκ». Μέχρι τότε, τα παιδιά αυτά κάνουν ό,τι μπορούν ώστε να φέρουν τα όνειρα όσο το δυνατόν πιο κοντά στην πραγματικότητα - ή μήπως το αντίστροφο;

Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να θαυμάζει κανείς συνειδητά το θάρρος και την επιτυχία τους (έννοια που στο λεξιλόγιο του εν λόγω γκρουπ παίρνει άλλες, πολύ πιο ανθρώπινες διαστάσεις) για να απολαύσει τη μουσική. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη όλες τις παραμέτρους και τους περιφερειακούς παράγοντες, που οδήγησαν στην κυκλοφορία του εν λόγω ΕΡ (αρχικά σε περιορισμένα αντίτυπα διπλού επτάιντσου και τώρα σε CD) με τίτλο Είναι Που Όλα 'Ήρθαν Αργά, κι ας εξετάσουμε απλώς το περιεχόμενό του. Τέσσερα τραγούδια, όλα στο γνωστό ύφος του συγκροτήματος, παράλληλα όμως με μια λίγο πιο φωτεινή και ανάλαφρη διάθεση. Μην πάει ο νους σας σε ανοιξιάτικα λιβάδια και πολύχρωμες πεταλουδίτσες. Ο κόσμος των Διάφανων Κρίνων εξακολουθεί να αιμορραγεί - ενίοτε και να Ψυχορραγεί -, οι κιθάρες αρνούνται να χαϊδέψουν τον ήχο, τα φωνητικά κουβαλούν μια μελαγχολία - εδώ ίσως πιο γλυκιά από ποτέ -, το μπάσο εξακολουθεί να στροβιλίζεται στα σκοτάδια - εδώ όμως το αναμμένο τσιγάρο ίσως και να αρκεί ως οδηγός φωτός -, τα τύμπανα σέρνονται, ως συνήθως, στο πάτωμα εκλιπαρώντας μια δεύτερη ευκαιρία που, αυτήν τη φορά, ίσως τελικά να έλθει...

Χαίρομαι πολύ που, ηχητικά τουλάχιστον, τα Διάφανα Κρίνα επιχείρησαν αυτήν τη διακριτική ανανέωση. Χωρίς να απολέσουν ίχνος τής τόσο προσωπικής ταυτότητάς τους, κατάφεραν να αποφύγουν το αδιέξοδο στο οποίο αναπόφευκτα θα έφταναν εάν συνέχιζαν στο ίδιο ακριβώς ύφος με τους δύο προηγούμενους δίσκους τους. Μετά την τρίτη - τέταρτη ακρόαση, αποκαλύπτονται και οι λόγοι που επέφεραν αυτήν την ανεπαίσθητη αλλά ουσιαστική αλλαγή: Τα Διάφανα Κρίνα παρουσιάζονται με πενταμελή, πλέον, σύνθεση (αποχώρησε ο πιανίστας Παναγιώτης Μπερλής), ηχογράφησαν τα τραγούδια τους στο ιδιόκτητο στούντιό τους, ο τραγουδιστής Θάνος Ανεστόπουλος ζωγράφισε το εξώφυλλο, ο κιθαρίστας Νίκος Μπάρδης έπιασε με σιγουριά στα χέρια την τρομπέτα του και ο Cοtί Κ. ανέλαβε την παραγωγή. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι τα γυναικεία φωνητικά και οι συνθετητές που ακούγονται στο εναρκτήριο εδώ κομμάτι, Ζωή σαν τη δικιά μου, κλείνουν το μάτι αισιόδοξα στο παρελθόν του γκρουπ, ότι το οργανικό 'Ένας Τρόπος Να Πεις Αντίο είναι ίσως ο ιδανικός... τρόπος να πεις αντίο όταν είσαι αναγκασμένος, ότι η μουσική δεν είναι ούτε μέσον ούτε αυτοσκοπός ούτε πολυτέλεια αλλά καθημερινότητα, ότι το μέλλον προβλέπεται λαμπρό - έστω κι αν λίγο συννεφιασμένο...

Γιατί, πέρα από τα επιμέρους στοιχεία, αυτό που μετρά είναι ότι τα Διάφανα Κρίνα βρίσκονται σε εξαιρετική συνθετική φόρμα (τέσσερα πρωτοκλασάτα κομμάτια κι ούτε ένα από αυτά δεν τους φαίνεται απαραίτητο για το επερχόμενο άλμπουμ!), ο Θάνος Ανεστόπουλος μοιάζει να ελέγχει περισσότερο από ποτέ τον σαγηνευτικό μελοδραματισμό της ερμηνείας του, ο Παντελής Ροδοστόγλου εξελίσσεται στον απόλυτο στιχουργικό εκφραστή της γενιάς του ("Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις / Βότσαλο αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις"), ο Κυριάκος Τσουκαλάς και ο Νίκος Μπάρδης έχουν καταφέρει να χτίσουν το δικό τους κιθαριστικό τείχος και ο Τάσος Μαχάς σέβεται τα τύμπανά του σαν ανθρώπινες Ψυχές...

Λοιπόν, θα αργήσει πολύ το άλμπουμ;

Σπήλιος Λαμπρόπουλος