ΕΓΙΝΕ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΜΑΣ
ROADHOUSE
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
Χρήστος Γατσογιάννης
Πραγματικά το εξώφυλλο
είναι αντιαισθητικό. Κάτι όμως από το μελαγχολικό του τίτλο, ίσως λόγω ανεξάρτητης
παραγωγής και οι ...συστάσεις μιας καλής φίλης με έκαναν πριν 3 χρόνια να
αγοράσω το συγκεκριμένο δίσκο.
- Είναι δυνατόν ένας δίσκος να σου αλλάξει τον τρόπο σκέψης;
- Είναι δυνατόν ένας δίσκος να κάνει την καρδιά σου να πλημμυρίσει α πό
συναισθήματα και να σε οδηγήσει στην ποιητική πλευρά της ζωής;
- Είναι δυνατόν ένας δίσκος να σε κάνει να μελαγχολήσεις, να δακρύσεις,
να σου δείξει ότι υπάρχουν και άλλοι που σκέφτονται όπως εσύ;
Και όμως....
Η φωνή του Θάνου βαριά, ψυχορραγεί - πεθαίνει και ανασταίνεται σε κάθε τραγούδι.
Το ζει το τραγούδι...Ο θάνατος, η αγάπη, η ζωή, η θλίψη-η κιθάρα ουρλιάζει διαφορετικά-έχει ψυχή και κάπου κάπου ακούγεται μόνο πιάνο να σου θυμίζει όσα δεν έχεις ζήσει.
Τα Διάφανα Κρίνα είναι
μια συνουσία ποίησης και μουσικής. Ο δίσκος αυτός αποτελεί σταθμό τολμώ
να πω στην ιστορία της ελληνικής ροκ σκηνής.
Θα ρωτήσεις τι διαφορετικό έχει αυτός ο δίσκος...
Είναι ένα ταξίδι από τις
μέρες αργίας ως την τελευταία μέρα, είναι όσα είδες το βράδυ στο όνειρό
σου και φοβάσαι να τα πεις στη μαμά σου το πρωί..
Έτσι λεπτομέρειες όπως παραγωγή και artwork δεν έχουν τελικά καμία σημασία.
Είναι κατάθεση ψυχής και ειλικρίνειας. Η μοναδική ένσταση είναι ότι τα Κρίνα
περνούν μελαγχολικά μηνύματα. Ας είναι όμως έτσι. Όταν γευτείς τη θλίψη,
τότε μόνο θα συνειδητοποιήσεις την αξία της ζωής.
Για όλα αυτά που ζήσαμε
μόνοι με τους μόνους, μοιράζοντας τους πόνους...
AUDIO Ιανουάριος 1997
Ποιητική ρήξη
ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ: "EΓΙΝΕ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΜΑΣ"
Απ' τις πρώτες τους δισκογραφήσεις (στη συλλογή το "Μαγικό Βοτάνι" και το 45άρι "Λιώνοντας Μόνος / Κάτω Απ' Το Ηφαίστειο", αμφότερα το '94), τα Διάφανα Κρίνα ήταν μια ανωμαλία: 'Ενα ροκ σχήμα με σοβαρές και έντονα ρομαντικές τραγουδοποιητικές προθέσεις. (Συνήθως τα ροκ σχήματα έχουν απλώς σοβαρές εκφραστικές προθέσεις).
Το "Έγινε Η Απώλεια Συνήθειά Μας" σχοινοβατεί και προκαλεί τα συνήθη ροκ ' ν ' ρολ ήθη ήδη με τον τίτλο και το εξώφυλλό του. Το ότι άριστα κάνει, το ακούμε στο πρώτο κιόλας τραγούδι "Μέρες Αργίας", όπου μελοποιείται αριστουργηματικά ένα ποίημα του Διονυσίου Καψάλη εξίσου διαταρακτικό. Στη διάρκεια του lp, η έντονα δραματική ερμηνεία δεν κατρακυλά ούτε μια φορά σε μεγαλοσχημία, καθώς έχει μια αφοπλιστική πειθώ, μια βαθύτερη ευγένεια, αλλά και κεντρίζεται διαρκώς από ένα συγκρότημα που αγαπά τόσο ειλικρινά την καθαρόαιμη ηλεκτρική ένταση, που την παράγει με κρυστάλλινη διαύγεια. Κι όταν η μουσική αποσύρεται σε πιανιστικά κι ακουστικά ημίφωτα, η φωνή ακολουθεί με μόλις καμουφλαρισμένη ηδυπάθεια.
Με μακρινούς αισθητικούς συγγενείς στο εγχώριο παρελθόν μόνο τους Metro Decay και τους South Of No North, τα Διάφανα Κρίνα έβγαλαν τον πιο ποιητικό δίσκο της ελληνικής ροκ σκηνής.
(Wipe Out).
5/6
Αλέκος Παπαδόπουλος
MUSIC LIFE Οκτώβριος
1999 (τεύχος 28)
ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ
Έγινε Η Απώλεια Συνήθειά Μας
(Wipe Out)
Το group που έσπασε το «δικομματισμό» Τρύπες-Σπαθιά είναι η κλασική περίπτωση που δεν τους ξέρει κανείς τη μια μέρα και με την αλάνθαστη (στόμα με στόμα) μέθοδο, τους μαθαίνουν οι πάντες (την επόμενη μέρα). Όσο να πεις βοήθησε κι αυτό το album, μια ελεγεία, μια rock μελέτη -αν θέλετε- πάνω στον πόνο και την μοναξιά που πηγάζουν από τον Έρωτα και από τον Θάνατο. Οι επιρροές τους από Tindersticks και Nick Cave εμφανείς. Γιατί να το κρύψουν άλλωστε; Όπως δεν έχουν λόγο να κρύψουν και τις μυστικές φωνές των «καταραμένων» ποιητών που στοιχειώνουν τους στίχους τους. Σ' αυτό το album θα βρείτε τις «Μέρες Αργίας», τη «Γιορτή» και την «Απέραντη Θλιμμένη Ανταρκτική». Στα live θα δείτε έξι μαυροφορεμένες φιγούρες να λυτρώνονται και να τραγουδούν για «Κάτι Σαράβαλες Καρδιές». Γιατί αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό η μουσική, μην ψάχνετε αλλού, άδικος κόπος.
ΔΙΦΩΝΟ Δεκέμβριος 1996
(τεύχος 15)
Κρίνα στα Κόκκινα.
Για τα Διάφανα Κρίνα δεν έχουμε μιλήσει ποτέ. Κακώς! Είναι βέβαια σαν να τους ξέρουμε αφου η παρουσία τους είναι πολύ αισθητή. Τους πρωτοσυναντήσαμε στη συλλογή "Το Μαγικό Βοτάνι" της Wipe Out Records με το τραγούδι τους "Μουχλαλούδα: Η Μπαλάντα της Φωτιάς" το 1994. Πράγματι όλοι τότε μίλησαν για ένα συγκρότημα-έκπληξη. Αργότερα κυκλοφόρησαν το σινγκλάκι "Λιώνοντας Μόνος / Κάτω απ' το Ηφαίστειο", όπου οι πρώτες εντυπώσεις επιβεβαιώνονται, οι γνώμες γίνονται συγκεκριμένες και όλοι πλέον περιμένουν τον πρώτο τους δίσκο για να μιλήσουν με σιγουριά γι' αυτούς. "Εγινε η Απώλεια Συνήθειά μας" και ο πρώτος δίσκος είναι γεγονός. Κυκλοφορεί με διπλό εξώφυλλο (την εποχή όπου το βινύλιο εξαφανίζεται) και κουβαλάει μαζί του όλο τον ρομαντισμό και τον συναισθηματισμό ενός καθόλου φευγάτου σχήματος.
Τα Διάφανα Κρίνα είναι
απίστευτα λυρικοί, ρομαντικοί και πάντα ονειροπόλοι. Προς Θεού, δεν είναι
παλαιομοδίτες, παλαιοροκάδες ή... παλαιοπώλες. Ροκ παίζουν οι άνθρωποι και
μάλιστα με πολύ καλό τρόπο. Ακούγονται όμως τόσο περίεργοι αυτοί οι στίχοι
στην (τέρμα τα γκάζια) εποχή που ζούμε ώστε καμιά φορά κοιτάς το ημερολόγιο
για να σιγουρευτείς ότι αυτό που ακούς ζει και μεγαλώνει τις παραμονές του
2000 μ.Χ. Έγινε η απώλεια συνήθειά μας, λοιπόν, και είναι κρίμα τέτοιες
δουλειές να μην καταφέρνουν να φτάσουν στο ευρύ κοινό λόγω της "ελληνικό
ροκ" ετικέτας που φέρουν...
THING
Φεβρουάριος/Μάρτιος 1997
Διάφανα Κρίνα [Εγινε η απώλεια συνήθειά μας]
Wipe Out, LP, 1996
Πρώτο - και διπλό - LP για το συγκρότημα που είχε τραβήξει το ενδιαφέρον μας από την πρώτη στιγμή, όταν εμφανίστηκε μ' εκείνο το 7ιντσο πριν από δύο χρόνια. Εδώ το ύφος είναι περισσότερο ποιητικό, διατηρώντας παράλληλα την ένταση του πρωτόγνωρου. Το 'Διάφανα Κρίνα' [Έγινε η απώλεια συνήθειά μας] είναι σίγουρα ένας εμπνευσμένος δίσκος καθόλου συμβατός. Μπορεί οι μουσικές του φόρμες να χρωματίζουν η κάθε μια διαφορετικά, αλλά ο δίσκος σαν σύνολο έχει την δική του ατμόσφαιρα. Όλα του τα στοιχεία παραπέμπουν σε προσωπικές εξομολογήσεις, χαμένες αγάπες και γίνονται μαγικό χαλί για όσους επιθυμούν ένα ταξίδι πάνω από τις στέγες της πόλης. Σίγουρα τα παιδιά δεν έχουν πετάξει τις καρδιές τους στα σκυλιά.
Δ.Μ.
