ΕΥΩΔΙΑΖΟΥΝ ΑΓΡΙΟΚΕΡΑΣΑ ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ
Αμερικάνικο indie e-zine
συγκρίνει τα Διάφανα Κρίνα με τους Radiohead και γράφει ...διθυράμβους!
Κείμενο: Τάσος Βογιατζής
(10/25/2001)
Είναι ευχάριστο να βλέπεις το κορυφαίο ελληνικό rock συγκρότημα αυτή τη στιγμή να ακούγεται και λίγο παραέξω. Και δεν εννοούμε μόνο τις 3 μεγάλες συναυλίες που θα δώσουν μαζί με τους Closer στην Αγγλία το Νοέμβριο, με την υποστήριξη του Avopolis Music Network, αλλά και κάποιες κριτικές που παίρνουν από ανεξάρτητες μουσικές πηγές, που ανακαλύπτουμε ...από το πουθενά!
Μεγάλη ήταν η έκπληξη όταν αντικρίσαμε σε ένα από τα αγαπημένα μας indie e-zines, το Splendid, ίσως τα πιο κολακευτικά σχόλια που έχουμε διαβάσει ποτέ για ελληνικό συγκρότημα από ξένη πηγή...
To e-zine φιλοξένησε κριτικές τόσο του τελευταίου album των Διάφανων Κρίνων, όσο και του ep που προηγήθηκε.
Για το μεν πρώτο γράφτηκε, μεταξύ άλλων, ότι μετά τους (αγαπημένους μας) Sigur Ros είναι οι δεύτεροι που μπαίνουν στην μέχρι την έλευση των τελευταίων αποκλειστικά αγγλόφωνη δισκοθήκη του μουσικοκριτικού. Επίσης, γράφει ότι ο Johnny Greenwood των Radiohead θα ήταν περήφανος να αποκαλούσε δικές του τις κιθαριστικές γραμμές του δίσκου!
Όσο για το EP, "Είναι που όλα ήρθαν αργά", διαβάζουμε ότι... "δίνει την αίσθηση που νιώθει ο έλληνας fan της μουσικής, ακούγοντας το Ok Computer ή το The Soft Bulletin!"
Album "Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές"
"I can remember a time, not long ago, when every album in my collection that had lyrics was in English. I scoffed at the idea of rock music in other languages. Remember those Russian metal bands of the glasnost era? Exactly. In recent months, however, my chauvinism has been ruthlessly chiseled away. First Sigur Ros, and now Diafana Krina have proven to me that anglophony is not a prerequisite for making great music.
Diafana Krina may be Greek, but don't look for bouzoukis here. The band is composed of a standard five-piece lineup, with Thanos Anestopoulos, the singer, doubling on keyboards and guitarist Nick Bardis blowing a mean trumpet. The instrumentation is, however, the only thing about this album that is standard.
Silence Gives The Odour of Cherries is the band's third full-length, and it finds the group at the height of their powers. Their sound is one part The Cure and two parts Bends-era Radiohead, shaken lightly and poured out in layers of breathtaking audio bliss. They play guitar lines that Radiohead's Johnny Greenwood would be proud to call his own. Anestopolous' voice is a rich baritone, which can on occasion sound a bit overly emphatic, but which generally meshes well with the rest of the band. The songs start in a tight knot, then explode into grand, expansive musical cries; they play off of each other in complex and ever-shifting ways, the product of more than a decade of recording music together.
Like Sigur Ros, the group tends to favor heroic song lengths; the album's twelve tracks fill more than seventy-three minutes, and as with the aforementioned Icelandic sensations, the music justifies its length. Often a theme will sprout out of nowhere in the fifth minute of a song, completely changing the melody, and then rejoining it to the original line. This is music made by people who take music seriously without making it overly-intellectual.
Unfortunately,
my monolinguality prevents me from commenting on the lyrics. Based on the
group's other aspects, I suspect that they're good. Still, it's tough adjusting
to the fact that the beautifully-printed lyric booklet will have to remain
(ahem) Greek to me".
MOTION e-zine
Diafana Krina
Silence Gives the Odour of Wild Cherries
This Is My Voice
reviewed by bill tilland
on 2002-01-21
International respect is probably hard to come by if you're a Greek rock 'n' roll band who courageously chooses to write, perform and record in the native tongue. On the other hand, Diafana Krina could probably try a little harder to "internationalize" itself by at least translating its name and the CD title into English. (I had to do an Internet search on the label name - which strangely enough, IS rendered in English - to obtain even this minimal information.)
However, lyrics aside, Diafana Krina truly has an international sound, and the tight professionalism of their playing makes it easy to believe that they have been touring and playing almost constantly for the past three years, and have apparently been together as a group for even longer, with two previous full length recordings to their credit.
The lead singer (sorry, but I can't give you the names of any of the band members, or even any of the song titles on the CD) has a rich baritone with a natural vibrato, which has led to comparisons with English-language singers such as Stewart Staples of Tinderbox (a group that Diafana Krina opened for in an Athens concert last year), or perhaps Leonard Cohen or Lee Hazelwood. In fact, Diafana Krina's vocalist is superior to any of these singers, both in expressiveness and in vocal timbre. Cohen comes closest, if only for his European insouciance - so think, if you will, of a Leonard Cohen with a much greater vocal range and no chronic head/chest cold.
Singer aside, the band appears to be a quintet, and I can hear two guitars and a bass, plus drums and an occasional trumpet. Bouzoukis and other overtly ethnic instruments are conspicuous in their absence; Diafana Krina's sound is thoroughly modern, with a basic rock beat but also some jazz touches, and with great interplay between the guitars, which utilize lots of effects, including occasional heavy fuzz and just a bit of dissonance at times.
Many of the ten songs are in the seven to eight minute range, which means lots of time for stretching out, letting the singer deliver his smoldering, expressive lyrics, and then slowly building to anthemic guitar-driven climaxes. It's an emotional, romantic trip with a touch of angst and existential despair, but always with enough restraint and taste to keep things from getting sticky. Don't let the language barrier be an impediment - this one's a winner regardless.
Chinchilla Music
Diafana Krina are an intriguing
rock band from Greece, who I assume in their own country are reasonably
well known as on UK tours they play reasonably sized venues, with proper
commercial sponsorship. I hate to admit to it but I?m inclined to agree
with previous reviewers of Diafana Krina. The closest reference point is
probably Nick Cave. The way their songs gently meander along in mellow melancholic
musings, then suddenly build into a crashing crescendo, then just as quickly
drop right back down again. Their sound also has it?s fair share of jazzier
influences which inject some more refreshing sounds. The only problem with
the band being that during the quieter sequences it would be nice to understand
what the band are singing about, (They sing in their native tongue) but
that?s my problem and not the band's.
"Αριστούργημα"
τα Διάφανα Κρίνα σε κριτική αυστριακού e-zine, Στα Γερμανικά charts οι έλληνες
ΙVORY FREQUENCY.
Κείμενο: Mιχάλης Μίχος
(10/28/2001)
Φαίνεται ότι σε χώρες του εξωτερικού, όλο και περισσότερο, ασχολούνται και ανακαλύπτουν ελληνικές κυκλοφορίες οι οποίες αξίζουν να μην μένουν περιορισμένες στα στενά όρια του ελλαδικού χώρου και της εγχώριας σκηνής.
- Έτσι διαβάζουμε ότι το κορυφαίο ίσως Ελληνικό συγκρότημα, τα Διάφανα Κρίνα, που μέσα στο Νοέμβριο θα δώσει τρεις εμφανίσεις στην Αγγλία με την υποστήριξη του Avopolis, πήρε ακόμη μια διθυραμβική κριτική από το αυστριακό dark - metal e-zine "Darkscene" (http://www.darkscene.at/) για το άλμπουμ του "Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές". Η εν λόγω κριτική το αποκαλεί αριστούργημα, ενώ στην βαθμολογία δίνει 5/5!
Ολόκληρο το review μεταφρασμένο στα αγγλικά:
This record is the prove that someone returning from vacation in Greece can bring along more than only sunburn and ouzo. The band is called "Diafana Krina", which with rock elements and much emotion, blows us an insane - super, great - sound around the ears.
Unfortunately, everything is in Greek, but according to their compatriots the lyrics are not to be despised. This is something I cannot judge, but a sure fact is, that the deep Greek singing gives to the whole an extremely exotic feeling and makes the music an original masterpiece, which cannot easily be compared with something else.
During a first listening of the album, and not always, someone could call them as sound brothers of the Spanish rock legend "Heroes Del Silencio", although the music of Diafana Krina is somewhat slower and in addition more blues-like and psychedelic elements occur, sometimes reminding, especially the guitars and at least on this record, a little bit of The Gathering.
To put Diafana Krina in a certain drawer, would have no sense, because one must hear this sound experience by oneself, in order to be convinced of the fact that these gentlemen, who enjoy absolute cult status in Greece, are really good. Concerning the title, I even had it translated at the airport by a completely surprised hostess, who said that it means something like "the silence smells after wild cherries". I would say that this surely sounds better in Greek...
A person that becomes enthusiastic for beautiful and versatile rock music, should absolutely buy a record of Diafana Krina at the next vacation in Greece, or order it (them) somewhere in the internet.
Diafana Krina - Evodiazoun
Agriokerasa Oi Siopes
(This Is My Voice Records)
Dass man aus dem Griechenlandurlaub mehr als nur Sonnenbrand und Ouzo mitbringen kann beweist diese Scheibe. Diafana Krina hei?t die Band, die uns hier mit rockigen Elementen und viel Emotionen einen wahnsinns Sound um die Ohren blast. Schade nur, da? alles auf Griechisch ist, laut ihrer Landsleute sollen die Texte namlich auch nicht zu verachten sein. Kann ich leider nicht beurteilen, eines steht jedenfalls fest, der tiefe griechische Gesang verleiht dem ganzen ein extrem exotisches Feeling und macht die Musik zu einem originellen Meisterwerk, das sich schwer mit was anderem vergleichen la?t. Am ehesten, und das auch nicht immer kann man als Soundbruder hier die spanische Rocklegende Heroes Del Silencio nennen, obwohl man bei Diafana Krina alles etwas langsamer angeht und auch mehr bluesige und psychedelische Elemente vorkommen (was bei der Gitarre, zumindest auf dieser Scheibe manchmal entfernt an The Gathering erinnert). Diafana Krina hier in eine bestimmte Schublade zu stecken hatte sowieso keinen Sinn, denn man mu? dieses Sounderlebins einfach selber mal gehort haben, um sich davon zu uberzeugen, da? diese Herren, die in Griechenland absoluten Kultstatus genie?en einfach was drauf haben. Was den Titel angeht, den hab ich mir sogar am Fulghafen von einer vollig verwunderten Stewardess ubersetzten lassen, die meinte das wurde so viel wie "Das Schweigen riecht nach wilden Kirschen" bedeuten. Ich wurd mal sagen, das klingt auf griechisch sicher besser...
Wer sich also fur schone und vielseitige Rock Musik begeistern kann, sollte sich beim nachsten Griechenlandurlaub unbedingt eine Scheibe von Diafana Krina mitnehmen, oder das ganze irgendwo im Internet bestellen.
Caroline
AVOPOLIS
Διάφανα Κρίνα - Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές
του Βασίλη Κυριακόπουλου
Πόσο προβλέψιμα καταβλητικό μπορεί να είναι ένα album; Με πόση άνεση μπορούν λεπτοκέντητοι στοίχοι να σε διαπερνούν κάνοντας σε να απορείς; Να κοιτάς γύρω σου περίεργα προσπαθώντας να βρεις ποιος μαρτύρησε τα μυστικά που απελπισμένα προσπαθείς να κρύψεις, προσπαθώντας να επιβιώσεις σε ένα κόσμο που καταδικάζει τον παθιασμένο ρομαντισμό σε σπαρακτική μοναξιά; Στίχοι που δεν τραγουδιούνται, απαγγέλλονται από μια βαθιά καρδιακή, ραγισμένη ερμηνεία που μοιάζει κάθε φορά να είναι η τελευταία. Αλήθειες που αναβλύζουν μέσα από αιώνια σιωπή και ντύνονται από ένα πανίσχυρο λυρικό μουσικό πέπλο που φλερτάροντας έντονα με την οριακή παραμόρφωση, προσπαθεί να συγκαλύψει τον αβάσταχτο πόνο που εκπέμπει.
Τα Διάφανα Κρίνα επιστρέφουν δισκογραφικά με την τρίτη ολοκληρωμένη δουλειά τους και τη δεύτερη κυκλοφορία τους υπό την ετικέτα της My voice που οι ίδιοι έστησαν. Η πρώτη τους κυκλοφορία, το ep "Είναι που όλα ήρθαν αργά" συγκλόνισε με την ακραία τελειομανία τους. Με το album απλά επαληθεύεται ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ακόμα και αν αρκετά κομμάτια τα έχουμε ακούσει αρκετές φορές ζωντανά, με πρωτοστάτη το "Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση" που παρουσίασαν στην εμφάνιση τους τον Ιανουάριο του '99 στο ΡΟΔΟΝ, η ακρόαση του είναι μια καινούργια εμπειρία. Τραγούδια - απολογίες ανθρώπων που τολμούν να σταθούν γυμνοί μπροστά στο ποιο άφθαστο όνειρο τους, ζητώντας για μια στερνή, παντοτινή φορά τη θέρμη του, εκεί που όλα πια μοιάζουν να έχουν χαθεί.
Το "Μικρές αλήθειες" που ανοίγει την μουσική περιπλάνηση αποτελεί ίσως και ένα από τα ποιο χαρακτηριστικά κομμάτια του ύφους του δίσκου. Πηγαίος λυρισμός που ξεσπάει από τον χρόνια συσσωρευμένο πόθο, με ένα τρόπο που μόνο ο Θάνος Ανεστόπουλος μπορεί να αποδώσει. Η νωχελική τρομπέτα του Νίκου Μπαρδή φροντίζει να μην αφήσει τίποτα όρθιο, αγγίζοντας και τις πιο απρόσιτες πτυχές. Το "Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση" μαζί με το "Στιγμές" δίνουν μια απίστευτα αντιφατική γλυκόπικρη αίσθηση. Σχεδόν uptempo riff's ντύνουν τους διψασμένους στοίχους και χάνονται μέσα σε παιχνίδια με τις κιθάρες.
Το "Στο πλάι σου" ένα από τα πιο γρήγορα κομμάτια τους, που πρωτοερμήνευσαν μέσα σε ένα Αν που άρχιζε να αδειάζει, όταν όλοι πίστευαν πως οι αντοχές τους είχαν εξαντληθεί μετά από πάνω από δυόμισι εξαντλητικές ώρες επί σκηνής. Τα κατά κύριο λόγο ακουστικά "Το σώμα αυτό είναι δειλό", "Απ' το άπειρο σε εσένα", "Σ' ένα όνειρο από χιόνι" τα οποία και συνήθως παίζει ο Θάνος επί σκηνής, συμπληρώνουν τα ακούσματα. Δεν λείπει φυσικά και μια μελοποίηση σε ποίημα που δεν είναι άλλη από το "Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι" του Κώστα Ουράνη. Όσο για το απόλυτο ενδεκάλεπτο -σχεδόν goth- έπος "Τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο", μέσα στους στίχους του οποίου κρύβεται και ο τίτλος του album, τι να πει κανείς. Το κομμάτι αυτό, δεν μας άγγιξε απλά όταν το πρωτοακούσαμε κάποιο καλοκαίρι στο θέατρο βράχων, κυριολεκτικά μας διαπέρασε.
Το να επεκταθεί κανείς σε λοιπές λεπτομέρειες σχετικά με αυτό το album μάλλον πεζό θα φανεί. Θα αναφερθούμε μόνο στην παραγωγή του Αρη Χρήστου, η οποία αν και κινείται σε κορυφαία επίπεδα, είναι κάπως πιο τραχιά από αυτή του Coti Κ. Αποτελεί φυσικά προσωπική άποψη και σίγουρα τα ίδια τα Διάφανα Κρίνα προσπαθούν να πλησιάσουν τον ήχο που τους εκφράζει.
Ένας ύμνος στις βουτιές που μας βυθίζουν στην προδότρα σιωπή. Εκεί που ακούγεται μόνο ο χτύπος της καρδιάς. Αφουγκραστείτε...
8
AVOPOLIS
Διάφανα Κρίνα - Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές
του Τάσου Βογιατζή
Μια γραμμένη κασέτα έπαιζε στο αυτοκίνητο καθώς μελαγχολικά διέσχιζα τους δρόμους της Εθνικής. Τα μάτια ήταν τόσο θολά όσο χρειαζόταν να οδηγώ χωρίς κίνδυνο, το αλκοόλ έρεε ελαφρώς στο κορμί μου. Ήμασταν συντροφιά μόνο εγώ και τα Διάφανα Κρίνα. Οι τρομπέτες κατευναστικές και οι βαλς ρυθμοί ακολουθούσαν τους υαλοκαθαριστήρες που απλά διευκόλυναν την ορατότητα... Υπάρχουν πολλοί τρόποι και πολλοί ήχοι για να απολαύσεις τη βροχή, όμως, όπως θα 'χετε παρατηρήσει δε λειτουργούν πάντα και για όλες τις "παρόμοιες" στιγμές. Καλό είναι λοιπόν να αφήνουμε το ένστικτο να επιλέγει τις συνοδείες, για τις στιγμές αυτές... Σταμάτησα στη γειτονιά μου - ήταν ήδη ξημέρωμα... Μετά από αυτό το άκουσμα δεν ήταν πια ίδιος ο δίσκος. Πόσες φορές δε σας έχει τύχει;
"Πρέπει να' σαι πάντα
μεθυσμένος [...] Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή...", στίχοι από πεζό
ποίημα του Baudelaire που επέλεξαν τα Διάφανα Κρίνα για να κλείσουν το καλαίσθητο
dark βιβλιαράκι τους... Όταν το κρασί είναι ο ιδρώτας, ποίηση ο λόγος και
η αρετή πηγάζει από τη ματιά; Τότε χρειαζόμαστε περισσότερο τους ήχους από
ανθρώπους που ζουν το ίδιο έντονα όσο εμείς... Έστω κι αν η μία πλευρά αποτελεί
το εφαλτήριο για τη στιχουργική έμπνευσή τους. Η μουσική τους, βέβαια, ξεφεύγει
ανά στιγμές σε κολασμένα γιορτινά τοπία, πάντα όπως το επιθυμούν: έντονα.
Αλλά ας μη γελιόμαστε: Τα
Διάφανα Κρίνα εξακολουθούν να συντροφεύουν τα παιδιά στα μαύρα δωμάτια.
Λεπροί που θέλουν χάδια, γυμνές εικόνες, απόγνωση, θυμός, καταχνιά, κατατρεγμένοι
που αγκαλιάζουνε σκοτάδια, έρημα δωμάτια... Μόνο που αυτή τη φορά... είναι
κάπως διαφορετικά: Το γλυκά μελαγχολικό ηχητικό χάδι τυλίγει περισσότερο
τις μελοδραματικές ερμηνείες και ένα συννεφιασμένο πέπλο φαινομενικής ηρεμίας
καλύπτει τις μικρές στιγμές αυτής της αστροφώτιστης αγκαλιάς, πριν η τρικυμία
της ψυχής τους την παρασύρει στους ίδιους κόσμους των σακάτηδων ουρανών,
των μαύρων σύννεφων και των τοπίων θλίψης.
Σα να ισορροπούν καλύτερα από ποτέ και ως άνθρωποι, χωρίς η ισορροπία να έχει να κάνει με αυτό που η μάζα θεωρεί ως standard. Αυτό είναι ορατό και στιχουργικά, όπου δεν αναλώνονται στα μελοδραματικά τσιμπήματα - φράσεις των πρώτων δύο album που θα επέτρεπαν την άμεση απορρόφησή του από το πονεμένο κοινό (χωρίς άμεσα -αυτοκαταστροφικά μα αληθινά για ορισμένες περιόδους της ζωής μας- συνθήματα και σπαρακτικές διαπιστώσεις όπως "Δεν είναι η αγάπη τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα"). Πιο ώριμο, ίσως περισσότερο επιτηδευμένο στιχουργικά αλλά όχι με την κακή έννοια, μοιάζει να μην ξεπήδησε από ένα "Μπλε Χειμώνα" αλλά από την δική τους -ξεχωριστή πάντα- Ανοιξη που όμως περιγράφει, όπως πάντα, τα πάντα σουρεαλιστικά και διογκωμένα, και ίσως χάνεται και σε λεκτικούς συνδυασμούς που απλώς ενισχύουν την πεσιμιστική διάθεσή μας, χωρίς ούτε να την τσιτώνουν, ούτε να την κατευνάζουν. Με λίγα λόγια αυτή τη φορά συνθέτουν απλά την ατμόσφαιρα και τις εικόνες.
Ας τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Οι "Μικρές Αλήθειες" (που προσφέρουν δωρεάν τα Διάφανα Κρίνα σε mp3 σε όλους τους αναγνώστες του Avopolis) ξεκινούν με δυνατές κιθάρες και σύντομα μια οικεία γλυκιά μελωδία αναλαμβάνει να συνοδέψει το τραγούδι ως τα μισά, μέχρι να το αναλάβουν -αναμενόμενα- τρομπέτα και κιθαριστικές κορυφώσεις στο στυλ τους. Ίσως η πιο σπαρακτική στιγμή του album. Ήρεμα και ακόμα πιο γλυκά συνεχίζει η "Νύχτα", ένα βαλσάκι στη γνωστή noir ατμόσφαιρα ακολουθεί ρυθμικά στα χνάρια του Βάλτε να Πιούμε. Το πιάνο του Θάνου Ανεστόπουλου λειτουργεί κατευναστικά όσο οι γνώριμες κιθάρες φεύγουν κι έρχονται.
Για τη συνέχεια οι ρυθμοί ανεβαίνουν ελαφρώς για να αναδυθεί μια περίεργη ευφορία από την εκφορά (παρά τη θεματολογία) των στίχων και τη σύνθεση του "Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση" (ένα κομμάτι που είχαμε ακούσει -αν θυμάμαι καλά- από τον Ιανουάριο του 99 στο Ρόδον). Ξαφνικά στη μέση ξεφυτρώνει η παραπονιάρικη τρομπέτα για να κόψει το ρυθμό και να τον δυναμώσει ευθύς αμέσως σε ένα -προσωρινό- κλασικό -και ίσως ρουτινιάρικο- θορυβώδες ροκ ξέσπασμα.
Το "Τα γλυκά απελπισμένα σου αντίο" που ακολουθεί, αγγίζει εξίσου γλυκά και δραματικά, και οι κιθάρες -στο τέλος- λυσσομανούν, και το "Το σώμα αυτό είναι δειλό" χαρακτηρίζεται από τη χαμηλότονη, τρεμάμενη, μελοδραματική ερμηνεία του Θάνου Ανεστόπουλου, το υποβλητικό όργανο και κάποιες καλές ιδέες στην παραγωγή. Από τα κομμάτια που σε προκαλούν να χαθείς μέσα τους σιγά σιγά.
Ακολουθεί το πιο γρήγορο κομμάτι του δίσκου ("Στο πλάι σου"), γυρίζοντας μας στις νεοκυματικές εμμονές του πρώτου δίσκου. Ταπεινή μου γνώμη είναι ότι δεν πλησιάζει τις καλύτερες τους, χωρίς να σημαίνει ότι είναι ένα άσχημο κομμάτι -κάθε άλλο. Δυστυχώς, αυτό είναι και το κομμάτι που θα ακουστεί, αλλά αυτό δε μας πειράζει, έτσι δεν είναι; Το "Σ' ένα όνειρο από χιόνι", διαπνέει μια γνώριμη, γλυκιά ακουστική κιθαριστική μελωδία που -μαζί με το δειλό πιανάκι- επίσης αποτελεί ένδειξη του "ξανοίγματος" του ήχου τους.
Το "Απ' τ' άπειρο σε σένα" ανήκει σίγουρα στις κορυφαίες τους στιγμές, αν και είναι δύσκολο κανείς να προβεί σε τέτοιους διαχωρισμούς. Ξεκινά μελαγχολικά με ακουστική κιθάρα και τρομπέτα, ξεσπάει σε γρήγορους ρυθμούς και επανέρχεται στους πένθιμους αργόσυρτους παλμούς. Τη γλυκά μελαγχολική μυρωδιά βρίσκουμε και στις "Στιγμές", μια εξίσου καλή στιγμή που καταλήγει σιγά σιγά και αναμενόμενα σε μια βρώμικη ρυθμική κορύφωση με τις κιθάρες να λυσσομανούν.
Το τέλος έρχεται εξίσου γλυκά. Το "Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινοπώρου δείλι" αποτελεί μελοποίηση ποιήματος του Κώστα Ουράνη. Οι πανηγυρικές τρομπέτες, το αμυδρό πιανάκι και η ακουστική κιθάρα ντύνουν μινιμαλιστικά ένα πένθιμο, μακάβριο θέμα που όμως κρύβει ένα ιδιότυπο -πικρό- χιούμορ. Ισως η πιο συγκινητική και ανθρώπινη στιγμή.
Εν πολλοίς, οι συνιστώσες
που καθορίζουν το υλικό του του (πανέμορφου τίτλου) "Ευωδιάζουν αγριοκέρασα
οι σιωπές" είναι και πάλι η (ίσως αδιέξοδη) μανιοκατάθλιψη και ο ιδιότυπος
λυρισμός που διαπνέει ήχο και λόγια. Οι μαθητές της πεσιμιστικής σχολής
επενδύουν αυτή τη φορά στις εικόνες παρά στις διαπιστώσεις. Η μουσική από
την άλλη, αναμένει μονίμως να ξεφύγει. Όχι και τόσο υπομονετικά, περιμένει
το τέλος των μελoποιημένων ποιημάτων ουσιαστικά (των δύο μελών: του Θάνου
Ανεστόπουλου και του Παντελή Ροδοστόγλου) για να απελευθερωθεί και να αυτοσχεδιάσει.
Έτσι
σχεδόν πάντα οι αναπτύξεις είναι μακρόσυρτες και επίσης σχεδόν πάντα οι
κιθάρες βρωμίζουν κάποια στιγμή τον ήχο ανελέητα σχηματίζοντας ένα περίεργο
[τοπίο]συννεφιασμένου λυρισμού και ελληνοροκάδικης αισθητικής. Δεν υπάρχει
όμως ούτε ο οργανικός εκλεκτικισμός του δεύτερου album και οι πολλές διαφορετικές
τάσεις, ενώ μόνο οι τρομπέτες και περιστασιακά το πιανάκι ή το δειλό όργανο
μοιάζουν να χρωματίζουν ή να αναδύονται από χαοτικές στιγμές.
Η φωνή του Θάνου Ανεστόπουλου είναι, πλέον, περισσότερο γυμνή από ποτέ. Σταθερή, πιο φυσική, γήινη, ανθρώπινη, χωρίς διφωνίες, βρίσκεται πιο κοντά σ' αυτό που ακούμε live αλλά λιγότερο κοντά σ'αυτό που συμπαθούσα περισσότερο. Προσωπική, άλλωστε, η γνώμη.
Η παραγωγή, τέλος, μοιάζει να πήρε κάτι από τη φινέτσα αλλά όχι από την ουσία του Coti K., αλλά η πολυμορφία είναι εκείνη που θα εξύψωνε το συγκεκριμένο υλικό, χωρίς να σημαίνει ότι τα effects και οι ουκ ολίγες ιδέες που ντύνουν ακόμα και τις νεοκυματικές τους αναμνήσεις και τις μετα-πανκ κιθάρες, δεν ντύνουν πανέμορφα τα υποσυνείδητα φαντάσματα που τους κυριεύουν.
Συμπερασματικά, το "Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές" αποτελεί αδιαμφισβήτητα μία από τις κορυφαίες ελληνικές κυκλοφορίες της χρονιάς και ουσιαστικά περνά με επιτυχία το test του λεγόμενου "κρίσιμου τρίτου album". Ποιητικό, είτε κατανυκτικό, είτε οργισμένο, κρύβει τη συνήθη υπαρξιακή οδύνη και τα σκοτεινά ταξίδια τους σε ήχους που αποκαλύπτονται σιγά σιγά. Ένα album που θα ικανοποιήσει -έστω και πιο καθυστερημένα- τους λάτρεις της μουσικής τους και πολλούς ακομπλεξάριστους μουσικόφιλους. Για κάποιους, δε, ίσως έχει ακόμη πιο μεγάλη -προσωπική- σημασία.
8
BABYLON
Διάφανα Κρίνα: Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα Οι Σιωπές
(This Is My Voice 10/00)
Δίχως άλλο αυτή είναι μία από τις πλέον σημαντικές και πολυαναμενόμενες κυκλοφορίες από την ελληνική σκηνή για φέτος, καθώς τα Διάφανα Κρίνα είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα από τα σημαντικότερα σχήματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή.
Αυτό το άλμπουμ τους βρίσκει σε μία καινούρια φάση, με δική τους εταιρία, αλλά πάντοτε ανεξάρτητα και αυτόνομα κινούμενοι -και είναι τόλμημα αυτό-, γυρνώντας την πλάτη σε προτάσεις και πρακτικές marketing, με ένα μέλος λιγότερο -καθώς αποχώρησε ο πληκτράς τους- και ελαφρώς νέα ηχητική άποψη, αλλά πάντοτε άμεσους και ειλικρινείς, όπως ήταν από την πρώτη τους στιγμή. Και όλα, ευτυχώς, πάνε αρκετά καλά.
Το Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα Οι Σιωπές (άλλος ένας όμορφος τίτλος, όπως συνηθίζουν) είναι και πάλι ένα άλμπουμ στο γνώριμο μελαγχολικό ύφος τους στα όρια του πεσιμισμού με 10 τραγούδια ελεγείες στον έρωτα, την εσωστρέφεια, το σκοτεινό ρομαντισμό... Αυτός, άλλωστε, είναι και ο χαρακτήρας των Διάφανων Κρίνων.
Οι κιθάρες εδώ περνούν στην πρώτη γραμμή και ο ήχος τους σε μερικά κομμάτια (Μικρές Αλήθειες, Η Αγάπη Είναι Ενας Σκύλος Απ' Την Κόλαση, Στο Πλάι Σου) σκληραίνει, χωρίς να χάνει το λυρισμό του. Και, σίγουρα, μιλάμε για ένα πιο δύσκολο δίσκο, καθώς δεν διαθέτει το εύκολα απομνημονευόμενο τραγούδι (όχι, ότι υπάρχουν και πολλά τέτοια τραγούδια -τουλάχιστον σε στιχουργικό επίπεδο- των Διάφανων Κρίνων). Όμως, είναι ένας δίσκος που σε κερδίζει όλο και περισσότερο με κάθε του άκουσμα με τραγούδια λιτά όσο και συνταρακτικά στην ανάπτυξή τους.
Η Αγάπη Είναι Ένας Σκύλος Απ' Την Κόλαση (που αν το ακούσεις και ζωντανά σε σημαδεύει), Τα Γλυκά Απελιπισμένα Σου Αντίο, Το Σώμα Αυτό Είναι Δειλό, Στο Πλάι Σου (το πιο γρήγορο του δίσκου, που φιλοξενούμε κι εμείς σε mp3) και μπαλάντες όπως το Σ' Ένα Όνειρο Από Χιόνι και το Στιγμές είναι μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ποτέ το συγκρότημα, αν και δύσκολα μπορείς να πεις ότι κάπου ο δίσκος κάνει "κοιλιά". Όσο για τη μελοποίηση του Κώστα Ουράνη (Θα Πεθάνω Ένα Πένθιμο Του Φθινοπώρου Δείλι) κλείνει με τον καλύτερο τρόπο το δίσκο με μια "ανατριχιαστική" σχεδόν ερμηνεία από τον Θάνο Ανεστόπουλο.
Γιάννης Φλωράκης
8+/10
ROADHOUSE
Τα πέντε καλύτερα Ελληνικά album του 2000
από τη Νατάσα Παπαθωμά
1. Διάφανα Κρίνα
: "Είναι που όλα ήρθαν αργά"
2. Διάφανα Κρίνα : "Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές"
Όταν αναφερόμαστε στα δύο αυτά cd, (για την ακρίβεια το πρώτο είναι cd single) κατά τη γνώμη μου μιλάμε για την κορυφαία δισκογραφική στιγμή της χρονιάς! Γιατί τα "Διάφανα Κρίνα" κατορθώνουν άλλη μία φορά να μετουσιώσουν σε υπέροχο ήχο και σε στίχο ποιητικό όλη τη μελαγχολία, τη θλίψη, τον πόνο, την απόγνωση και το θυμό που γεννά η απονεκρωμένη ζωή. Γιατί δίνουν ανώτερη καλλιτεχνική μορφή στη μοναξιά, στα αδιέξοδα, στο άπιαστο, στην απώλεια. Αναζητούν τη ζωή, την αλήθεια, την αγάπη, την επαφή, την ουσιαστική επαφή. Γιατί μου έμαθαν να διαβάζω και να εκφράζομαι με τη γλώσσα της σιωπής, μίας γλώσσας που πραγματικά ευωδιάζει καθώς απελευθερώνει τα πιο δυνατά συναισθήματα, τις πιο ενδόμυχες σκέψεις, καθώς πραγματώνει την απόλυτη επικοινωνία. Τα "Διάφανα Κρίνα" προσφέρουν την πιο γλυκιά μέθη, μέθη από μουσική, από ποίηση, από συναίσθημα, προσφέρουν μέσα από τους δύο αυτούς δίσκους πολλούς θανάτους μα κι ένα πολύ καλό λόγο για μία ακόμα ανάσταση.
ATRACTOS
10/12/2000
Αυτός κι αν είναι δύσκολος δίσκος! Μπορεί να ξεκινάω κάπως απότομα αυτό το κείμενο, αλλά είναι αλήθεια ότι ακόμα και τώρα που το γράφω, δεν είμαι σίγουρος αν είναι η σωστή στιγμή, ή θα έπρεπε να περιμένω και άλλο. Τόσα ακούσματα αυτού του δίσκου, τα περισσότερα από τα οποία ήταν συνεχόμενα, και μόλις τώρα άρχισα να καταλήγω σε κάποια συμπεράσματα! Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Το "Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές" είναι ο τρίτος μεγάλος δίσκος των Διάφανων Κρίνων και έρχεται μετά από την επίσης φετινή κυκλοφορία τους, το ep "Είναι που όλα ήρθαν αργά". Και τα δύο κυκλοφορούν από τη νεοσύστατη, δική τους εταιρία, This is my Voice Records.
Η αλήθεια είναι ότι μετά από την συνεργασία τους στο ep με τον Coti K, περίμενα πως στο άλμπουμ θα υπήρχε συνέχεια αυτής της συνεργασίας, ώστε να βγει ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα από αυτήν την απρόσμενη μουσική συνάντηση. Το αντίθετο, όμως: Τα Διάφανα Κρίνα αφήνουν πίσω τους τις ηλεκτρονικές ...πινελιές του Coti K και "χρωματίζουν" το έργο τους με περισσότερες κιθαριστικές πινελιές, ίσως τις περισσότερες από κάθε άλλη φορά. Έτσι, έχουμε, μάλλον, τον πιο ροκ δίσκο που έχει κυκλοφορήσει ποτέ η αθηναϊκή αυτή μπάντα.
Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι τα Διάφανα Κρίνα πάνε να γίνουν Τρύπες στη θέση των Τρυπών! Ο γνωστός λυρισμός είναι παρών και εδώ πέρα, η ποίηση παρούσα από την αρχή μέχρι και το τέλος του δίσκου και η συναισθηματική φόρτιση που αποπνέει από τα τραγούδια είναι το ίδιο, ίσως και ακόμα πιο έντονη από τους προηγούμενους δίσκους τους. Έτσι, τελικά αποδεικνύεται ότι ο δίσκος αυτός δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια πιο ροκ συνέχεια του "Κάτι σαράβαλες καρδιές", χωρίς ουσιαστικά να αλλάζει κάτι.
Γελαστήκατε! Ο δίσκος αυτός είναι τόσο ίδιος, μα συνάμα και τόσο διαφορετικός από τους προηγούμενους! Και όσοι φτάσατε μέχρι αυτές εδώ τις γραμμές θα μάθετε γιατί: Τα Διάφανα Κρίνα πια δεν υπακούουν σε κανένα κανόνα εμπορικότητας. Εκτός από το κομμάτι "Στο Πλάι Σου", το οποίο θα μπορούσε να γίνει ...χιτ, να τραγουδηθεί δηλαδή από τον κόσμο, κανένα άλλο κομμάτι δεν είναι σε θέση να επιτύχει κάτι τέτοιο. Τα ρεφρέν σχεδόν δεν υπάρχουν πουθενά, και όπου υπάρχουν, είναι τόσο δυσκολομνημόνευτα, όσο ήταν παλιά η Βιολογία της Β Δέσμης. Στην πλειοψηφία τους, τα κομμάτια διαρκούν πάνω από 6,30 λεπτά, χωρίς να έχουν έτσι τύχη σε ραδιοφωνικούς σταθμούς που... σέβονται τον χρόνο τους και δεν τον σπαταλούν σε μεγάλα τραγούδια.
Μα η διαφορετικότητα δεν συνίσταται μόνο στην μη εμπορικότητα. Τα Κρίνα δείχνουν ότι ακούνε μουσική, ότι αφομοιώνουν τους ήχους που ακούνε γύρω τους. Αυτό φάνηκε και στο ep τους. Η χρήση της τρομπέτας είναι για πρώτη φορά τόσο μεγάλη, με τρόπο όμως που δείχνει ότι έχουν επηρεασθεί από τους ήχους του αμερικάνικου νότου, που τόσο μας έχουν μαγέψει τα τελευταία χρόνια! Ακούστε το "Απ' Τ' ¶πειρο Σε Σένα" και θα καταλάβετε τι εννοώ.
Ο δίσκος αυτός είναι δύσκολος. Με τα πρώτα ακούσματα, το πιο πιθανό είναι να σε απογοητεύσει. Έτσι, όμως δεν είχε γίνει και με το "Κάτι σαράβαλες καρδιές"; Στην αρχή είχαμε απογοητευτεί, ώσπου παραδεχτήκαμε ότι τελικά είναι καλύτερος από το "Έγινε η Απώλεια Συνήθειά μας". Το ίδιο συμβαίνει και με το "Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα οι Σιωπές". Μετά από τόσα ακούσματα, καταλήγω στο ότι αυτός ο δίσκος είναι ο καλύτερος που έχουν κυκλοφορήσει τα Διάφανα Κρίνα. Μέχρι τον επόμενο! Αυτή κι αν ήταν μια δύσκολη κριτική!
Κώστας Παπασπυρόπουλος
ALTERNATIVE
"…και αν σκοτεινιάζω αγάπη μου μη με φοβάσαι γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές" Οι τροβαδούροι της θλίψης μετά την ίδρυση της δικιάς τους ανεξάρτητης εταιρείας THIS IS MY VOICE επανέρχονται με τη νέα ολοκληρωμένη τους δουλειά να συνεχίσουν το συγκινησιακό ταξίδι της μελαγχολίας, κάτι που αναμέναμε μετά την κυκλοφορία του ep "Είναι όλα που ήρθαν αργά" . Εάν ο τίτλος δεν ήταν ο επερχόμενος τότε σίγουρα θα ήταν "Γράψαμε τραγούδια που μιλούσαν για τη θλίψη" τραγούδι το οποίο θα βρείτε μόνο στη βινυλιακή έκδοση του δίσκου . "Πες μου τι θα' μαι αλήθεια εγώ χωρίς εσένα . . ." , " ΘΕΕ μου πως επέστρεψε αυτή η μνήμη σαν ένα πλοίο με τα φώτα σβηστά" . Στίχοι που ριγούν από συγκίνηση και ανεξέλεγκτο ρομαντισμό κάτι που έχουμε συνηθίσει και που με χαρακτηριστικό τρόπο αναφέρει ο Θάνος Ανεστόπουλος σε πρόσφατη συνέντευξη " Αυτός είναι ο σκοπός μας. Κάθε τραγούδι να λειτουργεί σαν ένα μικρό soundtrack ζωής". "Θα 'ναι η αγάπη παιδί που το τρόμαξε η μπόρα" Ένα φοβισμένο αγόρι κρυμμένο πίσω από τα χαλάσματα αναπαριστά το βαθύ περιεχόμενο του δίσκου. Τραγούδια αγάπης, απογοήτευσης, γλυκών αναμνήσεων που ξεχειλίζουν μια σκοτεινή απόγνωση κάτω από ένα καταιγισμό μελωδικότατων μουσικών και φωνητικών ερμηνειών καθώς και παραμορφώσεων που απογειώνουν το συναίσθημα στο αποκόρυφο , κάτι που το ζήσαμε έντονα τόσο με τους Radiohead στο "Ok Computer" όσο και πρόσφατα με τους Muse , μπάντες που αναμφίβολα επηρέασαν το σημερινό ήχο των Κρίνων και που γίνεται έντονα αντιληπτό με το πρώτο άκουσμα (ακούστε το "Το Σώμα Αυτό Είναι Δειλό" και θα καταλάβετε).Ο δίσκος (στην έκδοση cd) τελειώνει με τη μελοποίηση ενός ποιήματος του Κώστα Ουράνη " Θα Πεθάνω Ένα πένθιμο Του Φθινοπώρου Δείλι" όπου η λιτή , πένθιμη ερμηνεία κορυφώνει τόσο το έντονο καταθλιπτικό περιεχόμενο του τραγουδιού όσο και όλου του δίσκου ολοκληρώνοντας έτσι μια κλιμακωτή πανδαισία συναισθήματος θλίψης. Τελικά, μήπως αυτός ο δίσκος είναι λίγο . . . επικίνδυνος ; Πάρτε τον και...κλειδώστε τον στην ντουλάπα !
10 για την έκδοση σε βινύλιο 9 για το cd
ΜΟΝΟΠΟΛΗ
Εμπνονται από την αθηναϊκή ρομαντική σχολή, τον Μπωντλαίρ αλλά και τον Μπουκόφσκι, την παρακμιακή εξέλιξη του punk στη δεκαετία του '80, μελοποιούν Κώστα Ουράνη, συνεχίζουν τον Nick Cave και όλα αυτά καταφέρνουν να τα περάσουν σε ένα κοινό που μεγαλώνει με κάθε καινούργιο τους βήμα. Το τρίτο δισκογραφικό βήμα των Κρίνων είναι ένα στοίχημα που βάζουν με τους ίδιους τους εαυτούς τους αλλά και με το κοινό τους. Και εξηγούμαστε: Έχοντας βγάλει δύο εξαιρετικούς δίσκους με αξιοσημείωτη εμπορική απήχηση από το 1996, για λογαριασμό της ανεξάρτητης Wipe Out, θα περίμενε κανείς με την αλλαγή εταιρίας να συνδυάσουν ένα καλό συμβόλαιο με κάποια από τις μεγάλες εταιρίες (που εντάσσουν το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερα σχήματα του χώρου). Τα Διάφανα Κρίνα (προφανώς) αγνόησαν τις προτάσεις, και αντ' αυτού δημιούργησαν τη δική τους εταιρία (This Is My Voice) με την οποία κυκλοφόρησαν την περασμένη άνοιξη το ΕP Είναι Που Όλα Ήρθαν Αργά με τέσσερις συνθέσεις. Στο Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα Οι Σιωπές (τίτλος από στίχο του Κώστα Ουράνη) τα Διάφανα Κρίνα δεν συμπεριέλαβαν κανένα από τα τραγούδια αυτά. Αντιθέτως, μας έδωσαν έναν γεμάτο δίσκο, με δέκα νέες συνθέσεις, που από κάθε άποψη δικαιολογεί τη διάρκεια των 73 λεπτών! Η πολυαναμενόμενη αυτή δουλειά ήρθε να πιστοποιήσει την ανερχόμενη τροχιά του σχήματος τα τελευταία χρόνια. Μια μικρή αλλαγή στη σύνθεση, η αποχώρηση του κημπορντίστα Παναγιώτη Μπερλή, δεν αφήνει ανέπαφο τον ήχο, ο οποίος γίνεται από 'δω και μπρος ακόμα πιο κιθαριστικός, μια διάθεση που γίνεται αντιληπτή από τις πρώτες νότες του δίσκου (Μικρές Αλήθειες). Η μουσική των Κρίνων και οι στίχοι του Παντελή Ροδοστόγλου και του Θάνου Ανεστόπουλου είναι βουτηγμένοι στο σκοτεινό και αγγίζουν το gothic, με θεματολογία που στρέφεται γύρω από την απώλεια και την αγάπη, διατηρώντας το υψηλό επίπεδο κάθε προηγούμενης δουλειάς τους. Τα κομμάτια είναι καλοδουλεμένα, ξεδιπλώνουν στο έπακρο τις δυνατότητες της μπάντας, που απογειώνεται σε συνθέσεις όπως το Τα Γλυκά Απελπισμένα Σου Αντίο, το Απ' Τ' ¶πειρο Σε Σένα (απάντηση στον Cave;) ένα τραγούδι που διακόπτεται από έναν κιθαριστικό παροξυσμό, και τις Στιγμές. Η Νύχτα συγκαταλέγεται στις καλύτερες στιγμές της δισκογραφίας τους ενώ το λυρικό Θα Πεθάνω Ένα Πένθιμο του Φθινοπώρου Δείλι μπορεί να μην αναπαράγει τη λεπτή ειρωνεία των στίχων του Ουράνη, είναι όμως μια εξαιρετική μαύρη μπαλάντα. Το Η Αγάπη Είναι Ένας Σκύλος Απ' Την Κόλαση είναι η πιο ευκολομνημόνευτη σύνθεση και σίγουρα θα αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές των συναυλιών τους στο εξής.
4/5
ΠΟΠ & ΡΟΚ Νοέμβριος 2000 (τεύχος 257)
Ρίσκαραν τα πάντα ιδρύοντας τη δική τους εταιρεία, χάθηκαν από προσώπου Γης για να ηχογραφήσουν τον τρίτο τους δίσκο και τώρα ξεκινάνε με περισσότερη αισιοδοξία από ποτέ τη μοναχική γιορτή τους.
Στο ρόλο του κάπελα ο Αργύρης Ζήλος
Διάφανα
Κρίνα
Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα οι Σιωπές THIS IS MY VOICE
Από τη στιγμή που πρωτάκουσα τα Διάφανα Κρίνα, ακριβώς επειδή μου άρεσαν, θέλησα να δω σε αυτά τους Έλληνες Sonic Youth. Λάθος μου. Avant garde με το στανιό δε γίνεται. Γίνονται μερικά ενδιάμεσα βήματα, αλλά τα πάντα είναι ζήτημα ορίων και αναλογιών - και, βεβαίως, προτεραιοτήτων. Τα Διάφανα Κρίνα είναι πάνω απ' όλα ένα γκρουπ ρομαντικό και σ' αυτή του την ιδιότητα επενδύει περισσότερο. Παράλληλα, επενδύει και στην άλλη, την εμμέσως πλην σαφώς διευρυντική, αλλά έρχεται δεύτερη, ατυχώς...
Τι θα πει όμως εν προκειμένω "ρομαντικός"; Στην περίπτωση του "Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα οι Σιωπές" [όπως άλλωστε και στους ως τώρα δίσκους τους] σημαίνει δέκα [έντεκα στο βινύλιο] κομμάτια όπου η μελωδία έχει το πάνω χέρι, που με τη σειρά του σημαίνει ότι τα Διάφανα Κρίνα έχουν τραγούδια κανονικά κι όχι στιλιστικούς τυφλοσούρτες, πράγμα που από μόνο του τους ξεχωρίζει από τους περισσότερους ομότεχνούς τους, που έτσι και νομίσουν ότι βρήκαν το στιλ τους, στρογγυλοκάθονται πάνω του και μήτe που ακούσατε περί της μπανάλ φάσης που οι κολλημένοι αποκαλούν "τραγούδι".
Τι μέρος του λόγου είναι τα καινούρια τους τραγούδια; Τίποτε διαφορετικό από τα τραγούδια που έχουμε μάθει να περιμένουμε από τα Διάφανα Κρίνα - με δύο σημαντικές διαφορές. Είναι καλύτερα παιγμένα από κάθε άλλη φορά κι είναι τα καλύτερα που έχουν γράψει ποτέ. Προσοχή: το δεύτερο δεν προκύπτει από το πρώτο - και εξηγούμαι. Τους μείωσε μεν κατά ένα μέλος η αποχώρηση του κιμπορντίστα Παναγιώτη Μπερλή, όμως οι πέντε εναπομείναντες αντέδρασαν αποτελεσματικά: εκτός από το ότι ο τραγουδιστής Θάνος Ανεστόπουλος κάτι σκαμπάζει από πιάνο κι από όργανο [όπως άλλωστε κι από ακουστική κιθάρα] και ο κιθαρίστας Νίκος Μπαρδής τα καταφέρνει και στους συνθετήτες [όπως και στην τρομπέτα και στο μεταλλόφωνο], προχωρούν στο να ενισχύσουν το ρόλο και να βελτιώσουν τη χροιά των δύο κιθάρων, έτσι ώστε μια νέα, μεστότερη και πληρέστερη ηχητική εικόνα ν' αναδύεται - προσέξτε επίσης τη λίαν ανησυχητική γεννήτρια και τα κρουστά του κιθαρίστα Κυριάκου Τσουκαλά... Ο μπασίστας Παντελής Ροδοστόγλου και ο ντράμερ Τάσος Μαχάς κινούν τις ρυθμικές βάσεις σταθερά και με ακρίβεια, ακροβασίες δεν υπάρχουν, αλλά δεν υπάρχουν και λύσεις ρουτίνας, και πρέπει οπωσδήποτε να εξάρουμε τον Αρη Χρήστου, που δίνει ως παραγωγός νέο αέρα στον ήχο, ελέγχοντας τα πάντα και πάνω απ' όλα συγκρατώντας σε αισθητικά λειτουργικά πλαίσια τις στιγμές των "έκκεντρων" διαφυγών του γκρουπ - γιατί, υπάρχουν και τέτοιες, όπως θα δούμε εντός ολίγου. Πάνω απ' όλα όμως υπάρχουν καθαρές, αβίαστες μελωδίες, που μπορεί να μην αναδεικνύουν τα Διάφανα Κρίνα σε ανανεωτές της pop θεματολογίας, τους χαρίζουν όμως την πολυπόθητη εκφραστική αλήθεια που διαχωρίζει τους κλισαρισμένους από τους ουσιαστικούς τραγουδοποιούς - και τους τη χαρίζουν σ' ένα υψηλό αισθητικό επίπεδο, το τονίζω αυτό. Και υπάρχουν και οι στίχοι, απέναντι στους οποίους κρατώ ως συνήθως τις επιφυλάξεις μου, πόσο μάλλον όταν διάβασα ότι η φράση που με εντυπωσίασε περισσότερο εδώ "η αγάπη είναι ένας σκύλος από την κόλαση" [από το ομότιτλο τραγούδι] είναι παρμένη από ποιητική συλλογή του Τσαρλς Μπουκόφσκι - δηλαδή δεν είναι δική τους.
Κατά τα άλλα, τα Διάφανα Κρίνα, δια χειρός Παντελή Ροδοστόγλου - και Θάνου Ανεστόπουλου σε μικρότερο βαθμό -, διατηρούν ως θεματικό τους άξονα την ίδια πάντα ερωτικώς ταλανισμένη στιχουργική, αποστασιοποιημένοι πλήρως κι ίσως συνειδητά από τις ανταρσίες των ροκάδων "ομοτίμων" τους. Δε βρίσκω τίποτε κακό σε αυτό. Βρίσκω όμως σε στίχους επιτηδευμένους όπως: "Μέσα από τόσα τραύματα υπάρχω / Σαν πέτρα σκοτεινή μες στο νερό / Στους δρόμους που περπάτησες θε να 'ρθω / Το δροσερό χαλάζι των ματιών σου για να πιω" ["Απ' τ' Απειρο σε Σένα"], ή " Έλα κοντά μου να σου πλύνω τα μαλλιά / μ' αμφίβια μύρα και νερό απ' την Παλαιστίνη" ["Στιγμές"]... Έλεος, Παντελή! Κόψε κάτι... [Θα μου πείτε, αν ήταν να έκοβε κάτι, θ' άρχιζε από το "Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα οι Σιωπές". Τι ασύστολη κορώνα ποιητικού συμβολισμού είν' αυτή!; Να πετάξω τώρα αμέσως το air condition μου ή έπονται και περαιτέρω απογειώσεις φυσιολατρικού σουρεαλισμού;]. Ένας λυρισμός στα όρια της υπερβολής, τόσο που να αναρωτιέσαι αν αυτός είναι τελικά που αντλεί από το Θάνο Ανεστόπουλο τις γνωστές, μελοδραματικές ερμηνείες του, που παραμένουν κι εδώ ως δεσπόζουσα άποψη, επισφραγίζοντας τα περί ορίων που έλεγα στην αρχή. Αυτά είναι τα Διάφανα Κρίνα, πάει και τελείωσε, κι αν θέλουμε να συνεχίσουμε μαζί τους, αυτή την αίσθηση συναισθηματικής υπερβολής πρέπει ν' αποδεχτούμε πριν απ' οτιδήποτε άλλο...
Το "Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα οι Σιωπές" δε σου αφήνει περιθώριο άλλο από το να το αποδεχτείς. Στο γενναιόδωρο σύνολό του [τα δέκα κομμάτια διαρκούν 73 λεπτά] κρατάει κάποιες αυστηρές ισορροπίες ανάμεσα στην ελεγχόμενη δομή και στην εκτροπή. Ισορροπίες που αντανακλώνται χαρακτηριστικά στο εντεκάλεπτο "Τα Γλυκά Απελπισμένα σου Αντίο", όπου οι στιγμές που ο ήχος διαβρώνεται κι ο θόρυβος δείχνει να παίρνει το πάνω χέρι συγκρατούνται στο έδαφος από την επικυριαρχία των ρυθμικών βάσεων που τραβούν νωχελικά το δρόμο τους λες και δε συμβαίνει τίποτε [μόλις στα 45 ύστατα δευτερόλεπτα "χαλαρώνει ο έλεγχος"]. Από την άλλη όμως υπάρχουν και στιγμές χαοτικού μεγαλείου γεμάτες ηχητικές διαβρώσεις κι αρμονικές αποσαθρώσεις, όπως στο "Απ' τ' Aπειρο σε Σένα" και στο "Στιγμές", που ωθούν τα Διάφανα Κρίνα εκεί περίπου όπου πάντοτε θα 'θελα να τα συναντώ: ψηλά πάνω από τον ορίζοντα της δοκιμασμένης ασφαλούς και άκρως βαρετής ηλεκτρικής πρακτικής, τόσο ψηλά που η πρακτική αυτή να φαντάζει σαν παρελθόν. Ας ξεκινήσει από εκεί ο διάλογος, που δίχως άλλο θα επιβάλει και το επόμενο lp.
8
