ROADHOUSE - 2001

Κείμενο: Χρήστος Γατσογιάννης

Τα Διάφανα Κρίνα δημιουργήθηκαν το 1990 ενώ το 1993 απέκτησαν τη σύνθεση με την οποία ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκο αλλά και υπάρχουν ως σήμερα. Το συγκρότημα έχει ως έδρα την Αθήνα και συγκεκριμένα το Περιστέρι.

Θάνος Ανεστόπουλος - φωνητικά,πιάνο
Τάσος Μαχάς - τύμπανα
Νίκος Μπαρδής - κιθάρα
Παντελής Ροδόστογλου - μπάσσο.
Κυριάκος Τσουκαλάς - Κιθάρα

Η επιλογή του ονόματος έγινε αυθόρμητα, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, αλλά στη συνέχεια, καθώς περνούσαν τα χρόνια απέκτησε συμβολικό χαρακτήρα, καθώς εκφράζει τις διάφανες, ξεκάθαρες και αγνές προθέσεις της μπάντας (το κρίνο είναι το σύμβολο της αγνότητας). Το παρθενικό τους βήμα στη δισκογραφία γίνεται το 1994 με το 7ιντσο - Λιώνοντας μόνος / Κάτω από το ηφαίστειο - το οποίο έχει εδώ και χρόνια εξαντληθεί.

Την ίδια χρονιά συμμετέχουν στη συλλογή -Το μαγικό βοτάνι - της Wipe out με το τραγούδι - Μουχλαλούδα: η μπαλάντα της φωτιάς -. Το τραγούδι αυτό ήταν αφιερωμένο στην Κατερίνα Γώγου. Μετά από τα δύο πρώτα αυτά δείγματα, λίγοι ήταν αυτοί που είχαν ξεχωρίσει το συγκρότημα, αλλά τα τρία αυτά πρώτα τραγούδια με το λυρισμό και το ρομαντισμό τους άφηναν μια σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον.

Και έρχεται το 1996, που κυκλοφορεί από την Wipe out, το πρώτο τους ολοκληρωμένο album με τον τίτλο - έγινε η απώλεια συνήθεια μας -. Το budget αρκετά χαμηλό, η παραγωγή σε μέτρια επίπεδα, προώθηση μηδενική, υποστήριξη από πουθενά...

Ο δίσκος αυτός όμως είχε ψυχή, ενέργεια, ταλέντο και έμπνευση. Το μουσικόφιλο κοινό της Ελλάδας δεν άργησε να ανακαλύψει την αξία του δίσκου αυτού και να αγκαλιάσει το συγκρότημα... Η φήμη του άρχισε να απλώνεται από στόμα σε στόμα αρχικά στην Αθήνα και έπειτα και στην υπόλοιπη Ελλάδα και δεν άργησαν τα κρίνα να χαρακτηριστούν ως το πιο ελπιδοφόρο συγκρότημα της ελληνικής ροκ σκηνής, ενώ το τραγούδι 'Mέρες αργίας' (στίχοι από ποίημα του Διονύση Καψάλη), έγινε σύμβολο για μια ολόκληρη γενιά.

Φαντάζομαι ότι το ίδιο το συγκρότημα όσο και η εταιρεία τους, θα ξαφνιάστηκαν θετικά από τις αντιδράσεις αυτές του κοινού,οι οποίες παρόλα αυτά δεν ήταν καθόλου υπερβολικές.
Βλέπετε το ελληνικό "ροκ" κοινό,πάντοτε γοητεύονταν από καλλιτέχνες όπως Nick Cave και Tindersticks. Ίσως να οφείλεται στην ψυχοσύνθεση του Έλληνα να γοητεύεται από καλλιτέχνες ρομαντικούς, ρεαλιστές, φιλοσοφημένους που τραγουδούν τα ανθρώπινα συναισθήματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα Διάφανα Κρίνα μοιράζονται την ίδια μούσα με τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες και ήρθαν την κατάλληλη στιγμή για να καλύψουν ένα σημαντικό κενό της εληνικής δισκογραφίας και να αποδείξουν ότι ροκ και ελληνικός στίχος είναι δύο έννοιες που μπορούν να συμβαδίσουν και μάλιστα με εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Τον ίδιο χρόνο (1996) συμμετέχουν και στο Rock of gods στη Ριζούπολη.
Το επόμενο δισκογραφικό βήμα γίνεται το 1998 με το δίσκο "Κάτι σαράβαλες καρδιές". Στο δίσκο αυτό οι ρυθμοί πέφτουν, ο Παναγιώτης Μπερλής ,ο οποίος τα προηγούμενα δύο χρόνια συνταξίδευε με το συγκρότημα παίζοντας πιάνο, ενσωματώνεται πλέον στην μπάντα, ενώ χαρακτηριστική είναι και η συμμετοχή του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ο μουσικός τύπος μένει άναυδος με τη νέα δουλειά των κρίνων,ενώ οι οπαδοί τους πολλαπλασιάζονται...

Έτσι τα κρίνα ευτυχως, απόδειξαν σε όλους μας ότι δεν ήταν συγκρότημα πυροτέχνημα. Δέκα ημέρες μετά την κυκλοφορία του 2ου δίσκου,το συγκρότημα κλείνει με προσωπικά έξοδα το Ρόδον. Η προσέλευση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή. Βέβαια, σε μία τόσο επιτυχημένη συναυλία, δεν άργησαν να εμφανιστούν από το πουθενά και οι διάφοροι χορηγοί, διαφημίζωντας τα προιοντα τους, οι ίδιοι χορηγοί που λίγες μέρες νωρίτερα αρνήθηκαν στο συγκρότημα να σπονσοράρουν τη συναυλία... Ας είναι όμως, στην Ελλάδα ζούμε και τέτοιες συμπεριφορές έγιναν δυστυχως καθημερινό φαινόμενο.

Το Μάρτιο του 2000, στη σναυλία με τους Closer και τους Ενδελέχεια, στο Ρόδον, τα Κρίνα είναι πάλι πέντε. Λίγες μέρες αργότερα ανακοινώνεται η αποχώρηση του Παναγιώτη Μπερλή από το συγκρότημα αλλά και η αποχώρηση τους από την Wipe out.

Αρχίζουν να διαδίδονται φήμες, ότι το συγκρότημα θέλει να πιάσει την καλή και παίρνει μεταγραφή σε πολυεθνική, ότι επικρατεί ψυχρό κλίμα μεταξύ των μελών του συγκροτήματος κ.ο.κ... Τα Διάφανα Κρίνα απαντούν στις κακές γλώσσες επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο... Ιδρύουν τη δικιά τους δισκογραφική εταιρεία "Τhis is my voice" ρισκάρουν και παίρνουν το μέλλον στα χέρια τους... μια απόφαση που έκανε αίσθηση στο πανελλήνιο και αποδεικνύει ότι όντος το συγκρότημα έχει όραμα.

Και έτσι κυκλοφορεί στις συναυλίες τους στις 21-22-23 Απριλίου στο Αν αρχικά σε βινυλιο και αργότερα σε cd single η επόμενη δισκογραφική τους δουλειά με τίτλο "Είναι που όλα ήρθαν αργά".Για ακόμη μια φορά διθυραμβικές κριτικές από τον μουσικό τύπο. Προσωπικά είχα τοτε την εντύπωση ότι to single αυτό δεν ήταν τίποτα άλλο παρά επίδειξη δύναμης. Καταπληκτική παραγωγή από τον Coti, τελειομανία, δείγματα πειραματισμού στις κιθάρες. Η δουλειά αυτή έθεσε νέα επίπεδα ποιότητας, κάτι βέβαια που έκανε τους οπαδούς των Κρίνων πιο απαιτητικούς και πιο ανυπόμονους για την επόμενη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά.

... Η οποία δεν αργεί να έρθει. Φθινωπορο 2000 , με τίτλο "Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές" (η ψηφιακή του έκδοση είχε ένα τραγούδι λιγότερο). Η παραγωγή αυτή τη φορά από τον Άρη Χρήστου, αρκετά προσεγμένη,αλλά αφήνει αρκετα παράπονα καθώς δε φτάνει σε επίπεδα τελειότητας. Όσο για το περιεχόμενο του δίσκου; Πιστεύω ότι τα σχόλια περισσεύουν... τόσο στιχουργικά όσο και συνθετικά τα Κρίνα αγγίζουν για μια ακόμη φορά την καρδιά του ακροατή. Πάλι καλά που βγαίνουν που και που τέτοιοι δίσκοι που μας κάνουν να ελπίζουμε ότι η υπόθεση εληνικο ροκ δεν έχει χαθεί.

Τον Δεκέμβριο του 2000, τα Κρίνα συμμετέχουν στο cd με τίτλο "στον Π "(αφιερωμένο στον Παύλο Σιδηρόπουλο- με το τραγούδι ο Θάνατος.
Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε το fanzine fractal το οποίο περιέχει ένα σαρανταπεντάρι που περιέχει 2 κομμάτια από τα Κρίνα: "καινούριος τόπος" και "Κάτω από το ηφαίστειο",σε ακουστική έκδοση.

 

Διάφανα Κρίνα : Σκέψεις και γεγονόντα

- Η κούπα του πόνου δεν έχει για όλους το ίδιο βάθος -

Paulo Coehlo

Κείμενο : Αθηνά Κολιαντρή

Ένας πρώην βιβλιοπώλης ποιητής. Ένας πρώην υπάλληλος υπεραγοράς που ξέρει πέντε ρυθμούς στα drums και μ' αυτούς δουλεύει. Ένας ηλεκτρικός κιθαρίστας που δεν του αρέσει η ένταση και ο θόρυβος, αλλά προτιμά τα μαθήματα τρομπέτας. Ένας φετιχιστής με οτιδήποτε προέρχεται από τη δεκαετία του 1960 και 1970. Ένας τύπος που ζωγραφίζει πάνω σε πετσέτες. Μια παρέα φίλων που ξεκίνησε το 1991, και μας κρατάει συντροφιά μέχρι σήμερα. Διάφανα Κρίνα.

Γεμίζουν τις πιο άθλιες μας ώρες με στίχους που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά, και στοιχειώνουνε τα στερεοφωνικά μας για ώρες ατέλειωτες με το repeat μονίμως πατημένο.

Tα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ δημιουργήθηκαν το 1991, και μετά από τρία χρόνια, κυκλοφόρησαν το single «Λιώνοντας μόνος / Κάτω απ' το ηφαίστειο» σε περιορισμένα αντίτυπα. Τα Διάφανα Κρίνα, τότε και σήμερα είναι οι : Τάσος Μαχάς, Παντελής Ροδοστόγλου, Κυριάκος Τσουκάλας, Νίκος Μπαρδής, Θάνος Ανεστόπουλος. Την ίδια χρονιά συμμετέχουν στη συλλογή «Μαγικό Βοτάνι» της Wipe Out με το τραγούδι «Μουχλαλούδα / Η Μπαλάντα της Φωτιάς».
Δύο χρόνια αργότερα κυκλοφορούν την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά τους, το LP / CD «Έγινε η Απώλεια Συνήθειά Μας» που προκαλεί ιδιαίτερη αίσθηση και φέρνει το συγκρότημα πιο κοντά στο ελληνικό κοινό, που αναζητά κάτι περισσότερο από τα ευκολοχώνευτα σερβιρίσματα των ελληνικών «εναλλακτικών» δισκογραφικών κυκλοφοριών.

Το 1998 κυκλοφορεί το δεύτερο album τους, που μιλά για «Κάτι Σαράβαλες Καρδιές». Στη σύνθεση του συγκροτήματος συμμετέχει και ο Παναγιώτης Μπερλής στα πλήκτρα. Δέκα μέρες μετά την κυκλοφορία της νέας τους δουλειάς το συγκρότημα δίνει την πρώτη του συναυλία στο ΡΟΔΟΝ, το οποίο είναι κατάμεστο από κόσμο που γνωρίζει τα ΔΙΑΦΑΝΑ, απ' τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο στίχο. Τραγουδάνε μαζί για την απώλεια που έχει γίνει σήμερα συνήθεια, για ώρες αλήτρες όμορφων νυχτών, αναρωτιούνται που πάει ο άνθρωπος, που πάει η φωτιά σαν σβήνει. Κι ακόμα κι αν είμαστε σκιές ονείρων, σύννεφα που περνούμε, θα θυμάται κάποιος το όνομά μας, της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια, τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας; Άραγε υπήρξαμε ποτέ; Και στέλνοντάς μας καρτ-ποστάλ απ΄ τον Άδη, καταλήγουν πως υπήρξαμε, στα όνειρά μας! Και τα ΔΙΑΦΑΝΑ μας απόδειξαν πως ζούνε για καλά το δικό τους όνειρο. Να δημιουργούν μουσική, να κάνουν Τέχνη.

Το 2000 είναι μια μεγάλη χρονιά για τα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ. Αποχωρούν απ' τη δισκογραφική τους εταιρία Wipe Out και κυκλοφορούν το νέο τους single «Είναι Που Όλα Ήρθαν Αργά», χωρίς την παρουσία του Παναγιώτη Μπερλή, ο οποίος αποχωρεί απ 'το συγκρότημα, μέσω της δικής τους δισκογραφικής εταιρίας This is my voice. Πριν το τέλος της χρόνιας, κυκλοφορεί και η πιο πρόσφατη τους δουλειά «Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα οι Σιωπές». Αξιοσημείωτη είναι η εμμονή του συγκροτήματος να κυκλοφορεί τις δουλειές της και σε βυνίλιο. Στην τελευταία τους μάλιστα κυκλοφορία σε βυνίλιο, υπάρχει το κομμάτι «Γράψαμε τραγούδια που μιλούσαν για τη θλίψη», το οποίο δεν υπάρχει στο CD. Ίσως τα cd να έπρεπε να χωρούσαν περισσότερα τραγούδια. Τα ΔΙΑΦΑΝΑ όμως φωνάζουνε πως χρειάζονται μέρες, και καθώς το κομμάτι «Χρειάζομαι Μέρες» δεν χώραγε ούτε στο cd ούτε στη βυνιλιακή έκδοση του album, κυκλοφόρησε σε cd στο περιοδικό «Ποπ και Ροκ» στο τεύχος Δεκεμβρίου 2000.

Επιτηδευμένα απαισιόδοξοι και πεσιμιστικοί; Λάτρεις της θλίψης και του πόνου καταδικασμένοι να υμνούνε την απώλεια; Έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται πολλοί. Όμως οι ίδιοι λένε, πως γράφουν μέσα απ' τα δικά τους βιώματα. Απ' αυτά γεννιούνται ο ιδέες για τα τραγούδια τους, κι απ' εκεί και κάτω έρχεται η έμπνευση, και η πρωτοτυπία. Ο Παντελής Ροδοστόγλου, ο ένας απ' τους δύο βασικούς στιχουργούς του συγκροτήματος έχει πει χαρακτηριστικά σε μια συνέντευξή του: "Η μέρα διαρκεί 24 ώρες. Οι περισσότερες απ' αυτές είναι συνήθως καλές, απλώς εμείς διαλέγουμε την πιο πονεμένη στιγμή για να εκφραστούμε".

Τα ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ. Η μουσική τους. Η ζωή τους. Η ζωή μας. Ζούνε με όσα τους προσφέρει σήμερα η μουσική τους, ακόμα κι αν αύριο κανείς δεν θα θυμάται το όνομά τους.

Βάλτε να πιούμε λοιπόν. Να πιούμε παρέα με ένα από τα λίγα ποιοτικά, αυθεντικά ροκ συγκροτήματα του σήμερα. Κι ας μεθύσουμε. Με κρασί, με αρετή, με ποίηση, με μουσική. Βάλτε να πιούμε!

Είναι η ώρα να μεθύσετε! Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του
Χρόνου, μεθύστε, μεθύστε χωρίς διακοπή! Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει».

Charles Baudelaire

Από τα Κρίνα για τα Κρίνα

 

Κείμενο : Χρήστος Γατσογιάννης

Τι να πώ για τα κρίνα; Έχουν ένα μπασίστα τον Παντελή, που ενδιαφέρεται περισσότερο για το λόγο και τα αισθήματά του, παρά για το όργανο που κρατάει στα χέρια του. Έχει κάποιους ήχους από το παρελθόν στο μυαλό του, έχει βρεί εκτελεστικά κάποιους τρόπους έκφρασης και αυτό του φτάνει. Άπο εκει και πέρα ασχολείται με άλλα θέματα.

Έχουν έναν ντράμερ, τον Τάσο, που είναι μεν αρκετά άγριος, όπως κάθε ντράμερ οφείλει να είναι, αλλά ξέρει μόλις πέντε ρυθμούς και με αυτούς δουλεύει. Μέχρι πριν από λίγους μήνες δούλευε σε super market. Για να βγάλει ένα κομμάτι πρέπει να το παλέψει 30 φορές ,εκεί που οι 99 στους 100 ντράμερ θα το έπαιζαν με τη δεύτερη.

Έχουν ένα κιθαρίστα,τον Νίκο, που... θέλει να μάθει τρομπέτα και παρακολουθεί μαθήματα σε ωδείο. Είναι ο μοναδικός ηλεκτρικός κιθαρίστας στον οποίο δεν αρέσει η ένταση και ο θόρυβος. Εκεί που πρέπει να δυναμώσει τον ενισχυτή του τον χαμηλώνει. Φαντάζομαι ότι θα ήθελε να παίζει με τον Chet Baker.

Έχουν ένα δεύτερο κιθαρίστα τον Κυριάκο, που είναι φετιχιστής με ότι προέρχεται από την δεκαετία του1960 και του 1970-αναλογικά πετάλια, ενισχυτές, κιθάρες σκάφους. Μια φορά του είπα ότι τα πετάλια του δεν ήταν καλά και η μπάντα σταμάτησε τις πρόβες για ενάμιση μήνα επειδή ο Κυριάκος έμπαινε στο studio και παλάβωνε, δε μπορούσε να βγάλει τους ήχους που ήθελε. Έχουν έναν πιανίστα, τον Παναγιώτη, που σε αντίθεση με όλους τους άλλους ,μπορεί να παίξει τα πάντα. Έχει τις γνώσεις και την παιδεία για να παίξει όπου θέλει. Τα παιδιά όμως τον έχουν καταστρέψει και τον βάζουν να παίζει garage στα πλήκτρα...

Για τον Θάνο καλύτερα να μην προσθέσω τίποτα σε αυτά που είναι ήδη γνωστά...

Με λίγα λόγια από μουσικής πλευράς τα κρίνα έχουν πολλά προβλήματα. Ως ηχολήπτης έχω γνωρίσει εκατοντάδες μουσικούς. Αν πάρεις ωστόσο τους καλύτερους και προσπαθήσεις να φτιάξεις μια μπάντα σαν τα διάφανα κρίνα,έχεις αποτύχει... δεν γίνεται με τίποτα.

Κώστας Βαμβουκάς(live ηχολήπτης,το 6ο μέλος της μπάντας)
(Απόσπασμα από τη συνέντευξη των Κρίνων το Νοέμβρη του 98 στο ΠΟΠ και ΡΟΚ)

Όσον αφορά στη μουσική ,η παρατήρηση έχει σχέση με την ακρόαση. Όσον αφορά στους στίχους, για εμένα προσωπικά δεν υπάρχει παρατήρηση -οι στίχοι είναι ουσιαστικά μια κατάδυση - στον ψυχισμό κυρίως. Η παρατήρηση είναι όπλο πάνω από όλα των ηθοποιών.

Ως προς τον στίχο σπάνια μπορούν να σε επηρεάσουν εξωτερικά ερθίσματα. Είναι, κυρίως, βουτιά μέσα μου και σε πράγματα που έχω ζήσει. Τα θέματα που κυριαρχούν έχουν να κάνουν με την απόγνωση των σφαγείων του έρωτα και σπανίως με άλλα πράγματα.

Δε κάνεις δίσκο από ματαιοδοξία. Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή η γέννηση των τραγουδιών -ένας δημιουργικός παροξυσμός, ένας οργασμός που όταν έχει τελειώσει σε έχει πάει κάπου. Για αυτό ποτέ δεν ξέρεις από πριν τι θα βγει. Εμείς στους δίσκους μας ,έχουμε από χαμηλόφωνα μελωδικά τραγούδια ως μέχρι κομμάτια τα οποία εκτροχιάζονται στον ηλεκτρισμό τους...

Παντελής Ροδόστογλου (μπάσο,στίχοι)
(Από τη συνέντευξη που έδωσε ο Παντελής στο Δίφωνο τον Αύγουστο του 1998)

Δε μπορείς να ξέρεις τι ακριβώς ξερνάει το πινέλο του ζωγράφου την ώρα που αυτός δουλεύει, όλοι όμως μπορούν να θαυμάσουν το τελικό αποτέλεσμα. Για μένα, η μουσική είναι η κορυφαία μορφή τέχνης και όλες οι υπόλοιπες κινούνται γύρω της σαν δορυφόροι. Αν οι τέχνες δορυφόροι ξεφύγουν από την τροχιά τους η μουσική θα εκραγεί...

Η έννοια επιτυχία είναι σχετική. Για μένα επιτυχία σημαίνει να είσαι κάθε μέρα ο εαυτός σου,να θυμάσαι το σημείο από όπου ξεκίνησες, να κρατάς τις αρχές που είχες χαράξει και πάνω από όλα ,να μην ξεχνάς ποιός ήταν ο σκοπός σου όταν αποφάσισες να ακολουθήσεις το δρόμο που σου υποδείκνυε η ψυχούλα σου...

Θάνος Ανεστόπουλος(φωνή,στίχοι,πιάνο,όργανο)
(Από την συνέντευξη των Κρίνων στο ΠΟΠ και ΡΟΚ τον Νοέμβριο του 1998)

Η αγάπη είναι η Εύα. - αυτό το είχα γράψει 4-5 χρονών σε ένα παιδικό λεύκωμα.

Η Εύα ήταν ένα κοριτσάκι που πηγαίναμε μαζί στο δημοτικό...

Θάνος Ανεστόπουλος(φωνή,στίχοι,πιάνο,όργανο)
(Από συνέντευξη στο Fractal Press - Χειμώνας - άνοιξη 2001)

Γίναμε αυτό που οι γονείς μας μας προοειδοποίησαν ότι θα καταντήσουμε...
Γιατί να κάνω τέχνη όταν είμαι χαρούμενος; Θέλω να ζήσω κιόλας,να βγώ έξω... Σύμφωνοι, πίσω από κάθε καλλιτεχνική δημιουργία κρύβεται μια πληγή. Αν όμως κλάψεις, γελάσεις, χτυπηθείς μαζί της την ξορκίζεις...

Τάσος Μάχας(drums)
(Αποσπάσματα από τη συνέντευξη των Κρίνων στο ΠΟΠ και ΡΟΚ,τον Νοέμβριο του 1998)

Εν Κατακλείδι

Κείμενο : Χρήστος Γατσογιάννης

Σε πόσα ράφια σκονισμένων βιβλίων κρύβεται άραγε η έμπνευση; Πόσοι μπλέ χειμώνες πρέπει να περάσουν, ώσπου να έρθει η λύτρωση; Άραγε υπήρξαμε ποτέ; Ποιοι είμαστε; Σε ποιά απέραντη θλιμμένη ανταρκτική κρύβεται πάλι αυτή που δε γνώρισα ποτέ αλλά πάντα αγαπούσα;

Και αυτός να κλαίει στα βουνά της αφροδίτης... με ένα σώμα δειλό... και η καρδιά του να ξερνάει στάχτη. Κρέμεται από το πουθενά! Σκαλίζει μια φράση, πάνω στο δέρμα... Τέρμα τα όνειρα που χαν ζωή... ΒΑΛΤΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ! Να μπουσουλάμε από το ποτό και μόνο να νυχτώνει. Ας κλείσει της ψυχής μας το πηγάδι...
Τα περασμένα σβήσανε ,το τώρα δε θα μείνει... με ένα ζευγάρι μάτια φοβισμένα. Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσσεται το φως μας, γιατί ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές...

Ο έρωτας θα μας τσακίσει και θα μας κάνει αληθινούς!
Μεθύστε με κρασί, με ποίηση, ή με αρετή!

Ας ελπίσουμε η μούσα τους να μη σταματήσει ποτέ να τους χαρίζει έμπνευση. Ας αφήσουμε τη μουσική να μας οδηγήσει, να γίνουμε λίγο πιο ρομαντικοί,γιατί το χρειαζόμαστε. Να γνωρίσουμε καλύτερα τους εαυτούς μας, να δουμε το κόσμο με το μάτι της ποίησης... Και ίσως τα Κρίνα να γίνουν για πολλούς η αφορμή... Ας το ελπίσουμε τουλάχιστον.

Στο παρασκήνιο...

Οι στιχουργοί των Διάφανων Κρίνων είναι ως γνωστό ο Θάνος Ανεστόπουλος και ο Παντελής Ροδόστογλου. Ο Παντελής δούλευε για εφτά χρόνια σε βιβλιοπωλείο στην Αθήνα και όπως φαίνεται εκεί απέκτησε το πλούσιο λεξιλόγιο του.

Η αδυναμία του Θάνου είναι το ποτό. Αυτό βέβαια θα το έχουν καταλάβει όλοι όσοι έχουν δει τα κρίνα live. Ένα ακόμη hobby του είναι η ζωγραφική. Το εξώφυλλο από το όλα ήρθαν αργά, είναι από δικό του ζωγραφικό θέμα. Το κακό είναι ότι η πλειοψηφία των έργων του, είναι αποτυπωμένη σε χαρτοπετσέτες...

Και ο Θάνος και ο Παντελής έχουν δηλώσει ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να εκδόσουν ποτέ στο μέλλον ποιητική συλλογή, καθώς υποστηρίζουν ότι με ένα τέτοιο βήμα ίσως να τα καταστρέψουν όλα... Πάντως ο Γιάννης Αγγελάκας δεν είχε τέτοιους ενδοιασμούς...

Πάντως στίχους τα παιδιά ξέρουν να γράφουν... και τί στίχους!
Ο Τάσος ως το 1997 δούλευε σε ένα super market στην Αθήνα ενώ ένα από τα αγαπημένα του συγκροτήματα είναι η Γενιά του χάους !
Ο Κώστας ο Βαμβουκας είναι το 6ο μέλος της μπάντας, live ηχολήπτης και έιναι αυτός που έχει αναλάβει όλα τα διαδικαστικά θέματα, καθώς και την οργάνωση της Τhis is my voice...

Toν Παναγιώτη τον διώξανε από την μπάντα... Να μην υποτιμήσει κανείς όμως τη μουσική αξία του.

Η Τhis is my voice έγινε για να κυκλοφορεί αποκλειστικά δουλειές των Κρίνων.. τώρα αν στεριώσει και οικονομικά, ίσως να ακούσουμε και solo projects, ίσως και κάποιο άλλο συγκρότημα μετά από αυστηρή επιλογή...

Ο Νίκος πάντως θέλει αρκετά μαθήματα στη τρομπέτα, και προσωπικά θα ήθελα πολύ να μάθω από πιο κατάστημα προμηθεύεται τον εξοπλισμό του ο Κυριάκος...

Τα Κρίνα δεν έχουν όνειρα για διεθνή καριέρα. Κρίμα για τους αλλοδαπούς...

Στον Κώστα τον Βαμβουκά χρωστάω ακόμη 4 χιλιάρικα, αλλά θα ανταποδώσω σε ποτά, στο πρώτο live όταν κατεβώ Ελλάδα!