ΜΕΛΩΔΙΑ - 3 ΜΑΪΟΥ 2001

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ...
ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΑΥΤΟΒΑΣΑΝΙΣΜΟΣ...

Ποίηση Edgar Allan Poe.
Μουσική και στίχοι Διάφανα Κρίνα.
Κείμενο Βαγγέλης Περάκης.

Τα Διάφανα Κρίνα στο Ρόδον είναι η αφορμή. Το δισκάκι 45 στροφών με τίτλο "Καινούργιος Τόπος" που κυκλοφόρησε σε 2000 αντίτυπα μαζί με ένα περιοδικό και εξαντλήθηκε, είναι η ευκαιρία. Τα δύο τραγούδια αυτού του βινυλίου έρχονται αυτή την εβδομάδα στο site του Μελωδία για να σας κάνουν κοινωνούς μιας μπάντας που "μεθάει με ποίηση και αρετή" 10 χρόνια τώρα. Δικά σας λοιπόν δύο τραγούδια κερασμένα από τα Διάφανα Κρίνα για όλους τους φίλους τους στο melodia.gr (και είναι πάρα πολλοί), αλλά μη ξεχνάμε και τα υπόλοιπα που θα πούν στη διήμερη γιορτή τους στο Ρόδον. Ποιός είπε ότι δεν υπάρχει ροκ λογοτεχία; Εμείς τους χαρίζουμε την επόμενη παράξενη λογοτεχνική διαδρομή. Μια διαδρομή που συνδυάζει την ποίηση και την αρετή. Την διαδρομή ενός σπουδαστή που έχασε την αγαπημένη του και μια βραδιά που την αναπολούσε ήρθε ένα κοράκι στο παράθυρό του και του έμαθε την πιό οδυνηρή φράση. "Ποτέ πιά". Καλωσoρίσατε στη χώρα της αυτοβασανιστικής ποίησης. Εδώ τα ποτά είναι κερασμένα...
"Στο ξέχειλο ποτήρι μας είναι όλα εκεί γραμμένα, καπνοί 'ναι τα μελλούμενα κι αφρός τα περασμένα, καπνός κι αφρός το γέλιο μας κι εμείς που τραγουδούμε..."

Ας κολυμπήσουμε για λίγο στον αφρό όμως, στα περασμένα. Πάμε δέκα χρόνια πίσω. Τη χρονιά που εκπέμπει για πρώτη φορά ο Μελωδία fm 100 δημιουργείται κι ένα καινούργιο συγκρότημα στην Δυτική Αθήνα, συγκεκριμένα στο Περιστέρι. Στην αρχή live και όνειρα. Επειτα η συμμετοχή τους στη συλλογή "Το μαγικό βοτάνι" με ένα τραγούδι. Ενθουσιασμός και καινούργια απόπειρα. Το πρώτο σίνγκλ. "Λιώνοντας μόνος" και "Κάτω απ' το ηφαίστειο". Το δεύτερο, σε καινούργια εκτέλεση, το ακούτε στο melodia.gr. Ο ήχος της τρομπέτας στη νέα εκτέλεση και η φωνή να ακούγεται από μακριά...

"Κενός θα φεύγω πάντοτε σαν φάντασμα στ' αγιάζι, κι η θλίψη άμμος θα κυλάει στο σώμα μου καυτή, εσύ μονάχη θα μετράς τις στάλες στο περβάζι, κι εγώ θα κείτομαι νεκρός μια νύχτα με βροχή. Κάτω απ' το ηφαίστειο πέτρωσα σαν τη λάβα, δεν έχω μέλλον ούτε παρελθόν..."
Μετά το single έρχονται ξανά τα live. Σε ένα από αυτά συναντάμε για πρώτη φορά τον ήρωα της ιστορίας μας μαζί με την φίλη του, λίγο πριν τις Πανελλήνιες. Κάπως έτσι ξεκινά μια παράξενη κι αρκετά μπερδεμένη ιστορία. Μάλλον τα ποτά σ' εκείνο το μπαρ δεν ήταν καθαρά...

"Πόθαγα να 'ρθει το αύριο. Μάταια έψαχνα να βρω μέσα στα σοφά βιβλία δραστικό παυσίλυπο - λύπη αβάσταχτη στο στέρνο για την άφαντη Λενόρ, τη λαμπρή, τη σπάνια κόρη που οι άγγελοι λεν Λενόρ - Ανονόματη, για πάντα πια εδώ".

Το φίλο μας τον ξανασυναντάμε σήμερα, εφτά περίπου χρόνια μετά από το Ηφαίστειο. Τώρα βρίσκεται λίγο πριν το πτυχίο. Γυρίζει στη φοιτητική εστία μόνος του πια και πηγαίνει στο δωμάτιο του, ένα δωμάτιο το οποίο, λόγω των αναμνήσεων εκείνης που κάποτε σύχναζε εκεί, του είχε γίνει τώρα ιερό. Ανοίγει το ραδιόφωνο και το τραγούδι γίνεται η αιτία να την ξαναθυμηθεί. 1996. "Έγινε η απώλεια συνήθεια μας". Μια μαγική μίξη από new wave της δεκαετίας του 80 και ροκ ψυχεδέλειας της δεκαετίας του 60. Οι στίχοι γίνονται αιτία να ξεκινήσει μια "δακρυσμένη" επανάσταση. Η φωνή του Θάνου Ανεστόπουλου δίνει το σύνθημα. Την περίοδο αυτή στο συγκρότημα είναι και ο Παναγιώτης Μπερλής παίζοντας πιάνο (το 1999 αποχώρησε). Τα Διάφανα Κρίνα φτάνουν μέχρι το στούντιο του Μελωδία κι όλοι πιά μιλούν γι' αυτούς. Καινούργια live και οι "Μέρες αργίας", το ποίημα του Διονύση Καψάλη έγινε ένα από τα πιό χαρακτηριστικά τραγούδια της ροκ σκηνής της δεκαετίας του 90.
"Δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει, δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου, θα 'ρθει την ώρα που σπαράσεται το φως μου..."

Το τραγούδι το άκουγαν μαζί με την φίλη του σε εκείνα τα live των Διάφανων Κρίνων. Τώρα μένει μόνο η ανάμνηση της ποίησης. "Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσεται το φως μου...". Εκείνο το βράδυ έβρεχε πολύ κι ένα κοράκι που το είχε σκάσει από τον αφέντη του, λόγω της δυνατής καταιγίδας αναγκάζεται να αναζητήσει καταφύγιο μέσα από το παράθυρο του σπουδαστή που ακόμα καίει το φως. Καθώς ο φίλος μας ακούει το χτύπημα των φτερών κι ανοίγει το παράθυρο, το πτηνό μπαίνει και βρίσκει μια βολική θέση. Ο σπουδαστής βρίσκει αρκετά διασκεδαστικό το συμβάν και το ρωτά αστειευόμενος και χωρίς να περιμένει απάντηση, ποιό είναι το όνομά του.

"Πέστε μου, αν θέλει η ευγένεια σας, ποιό είναι το αρχοντικό το όνομα σας στις πέρα όχθες τις πλουτωνικής νύχτιάς!" και ο Κόρακας είπε, "Ποτέ πιά". Τα έχασε. Το πτηνό μίλησε. Και αυτό που είπε δεν ήταν τυχαίο. Η εικόνα που του ήρθε στο νου ήταν η φιγούρα της φίλης του, ένα καλοκαιρινό απόγευμα δίπλα στη θάλασσα να του διαβάζει ποίηση. Πόσο υπέροχη ήταν η φωνή της. Κι ύστερα ακούστηκε αυτή η παράξενη μουσική από το τρανζιστοράκι. Μια μεγάλη υπέροχη εισαγωγή κι ύστερα εκείνη η λυπημένη φωνή.
"Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα, στεκότανε κοντά στη φωτιά και δυό μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα, από μια αγάπη παλιά, ποτέ ξανά….για όλα αυτά που ζήσαμε μόνοι με τους μόνους μοιράζοντας τους πόνους".
Το "Εγινε η απώλεια συνήθειά μας" ήταν το ξεκίνημα μιας πολύ δυνατής καριέρας. Ακολούθησε το cd "Κάτι σαράβαλες καρδιές" και μια καινούργια εμπειρία για το συγκρότημα που κάνει μια απόπειρα να προσθέσει καινούργιος ήχους. Τσέλο και φλογέρα σε τρία τραγούδια έπαιξε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης ενώ η αποκορύφωση του δίσκου έρχεται και πάλι με ένα ποιήμα, το "Βάλτε να πιούμε" του Κ.Καρθαίου, ενώ συναντάμε άλλα δύο ποιήματα, το "Θεμέλιο" του Κύπριου ποιητή Λίνου Ιωαννίδη και το "Καταρχήν" με στίχους του Ισπανού ποιητή Blas de Otero. Καινούργια live, καινούργια αποθέωση κι ένα κοινό που τους ακολουθεί πιστά και ξέρει όλα τα λόγια των τραγουδιών τους.

"Ομως ο Κόρακας, όπως καθόταν έρημος εκεί, πανω στην κρύα προτομή, μόνον αυτή τη μία λέξη εκστομεί, ωσάν μέσα στη λέξη αυτή να ήταν όλη του η ψυχή, ποτέ πιά..."
Όμως η λέξη αυτή έχει άμεση απήχηση στη θλιμμένη καρδιά του σπουδαστή, ο οποίος ενώ εκφράζει δυνατά ορισμένες σκέψεις που του υποβάλλονται από την περίσταση, ξαφνιάζεται πάλι που το πτηνό επαναλαμβάνει τη λέξη "Nevermore". Οι αναμνήσεις έρχονται και φεύγουν η μία μετά την άλλη. Περνάει από μπροστά του όλη η ζωή του με την κοπέλα, οι όρκοι, οι φίλοι τους, τα μεγάλα λόγια. Αλλά κι εκείνη η χειμωνιάτικη βραδιά που έπρεπε να πουν αυτό το γελίο "Αντίο". Αντίο; Αντίο για πόσο; Αντίο για πάντα...
"Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια, κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη, μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλέ χειμώνας, ν' ανάψει αυτά που έσβυσε ο αιώνας...".

Ήρθε το 2000 και τα Διάφανα κρίνα κυκλοφορούν τον Απρίλιο το cd single "Είναι Που Όλα Ήρθαν Αργά", ένα cd που εκδόθηκε και σε βινύλιο, σε 2.000 αντίτυπα αλλά με ένα διπλό εξώφυλλο αρκετά καλό αισθητικά. Εδώ συναντάμε για πρώτη φορά το εκπληκτικό ξέσπασμά της τρομπέτας στα τραγούδια τους ενώ η παραγωγή έχει τη σφραγίδα του Coti K. Στα τέλη του 2000 έρχεται η καινούργια τους δισκογραφική δουλειά που μας έκανε να χαθούμε σε καινούργιος ήχους και περιέχει ένα ποιήμα του Κώστα Ουράνη, (Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινοπώρου δείλι) ενώ το ποίημα του Μπωντλέρ στο τέλος δίνει το σύνθημα για μια καινούργια γιορτή.
"Είναι η ώρα να μεθύσετε! Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του χρόνου, μεθύστε. Μεθύστε χωρίς διακοπή! Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει..."
Τέλη του 2000. "Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές".

"Και τα φτερά του ο Κόρακας ποτέ δεν ξανανοίγει, εκεί ακόμα κάθεται χωρίς σκοπό να φύγει... κι από τα βάθη αυτής της κυματίζουσας σκιάς ν'ανυψωθεί η ψυχή μου δεν θα μπορέσει - Ποτέ πιά!"
Ο σπουδαστής έχει καταλάβει πως έχουν τα πράγματα αλλά παρακινείται από την ανθρώπινη δίψα για αυτοβασανισμό κι έτσι συνεχίζει να κάνει διάφορες ερωτήσεις στο πτηνό ενώ ξέρει ότι θα πάρει την γνωστή απάντηση. Κάπου πιο 'κεί μια μπάντα επιμένει να ξεδιπλώνει πάνω στον ήχο της τρομπέτας "Μικρές Αλήθειες".
"Αλίμονο δε βρέχει στην αυλή μου, δεν έχει ο ήλιος σου τη θέρμη απ'τα παλιά, ας ήτανε να πλάγιαζα μαζί σου να 'τανε η πρώτη και μαζί στερνή φορά..."
Τα Διάφανα κρίνα συνεχίζουν τους πειραματισμούς. Ψάχνουν συνεχώς για το πρωτότυπο. Για μια καινούργια εκδοχή της ίδιας ιστορίας. Της ιστορίας που λέγεται ροκ ποίηση. Μια ποίηση αυτοβασανιστική. Κι ο "Καινούργιος τόπος" είναι ακριβώς ένας τρόπος για να δοκιμάσουν κάτι άλλο. Το τραγούδι αυτό σας το χαρίζουν, αποθηκεύστε το και ακούστε το από τον προσωπικό σας υπολογιστή. Όπως μας είπαν τα παιδιά, δεν θα περιληφθεί σε καμία δισκογραφική τους δουλειά. Ήταν ένα διαφορετικό δρομολόγιο...
"Αδεια τρένα που φύγαν την αυγή, θλιμμένα μάτια, σώματα στραβά, άγρια ξωτικά, φώτα μαγικά... λιώνουνε στο φως του ήλιου τα φτερά... λιμάνια άδεια, χάρτινοι έρωτες ψελλίζουν πάθη που χάθηκαν στο χθες..."

Το κείμενο στηρίζεται στους στίχους του Edgar Allan Poe από το βιβλίο "Κοράκι - Η φιλοσοφία της σύνθεσης" σε εισαγωγή και μετάφραση της Τζίνας Πολίτη (εκδόσεις ΑΓΡΑ). Σε αυτά τα στοιχεία μπερδεύονται οι στίχοι των Διάφανων Κρίνων και η δική μας αφήγηση. Αφορμή ήταν η φράση του ποιητή στο "Η φιλοσοφία της Σύνθεσης":
"Ο πρώτος μου στόχος στην στιχουργία (ως συνήθως) είναι η πρωτοτυπία. Ένα από τα πιο ανεξήγητα πράγματα στον κόσμο είναι ο βαθμός στον οποίο έχει παραμεληθεί στη στιχουργία το στοιχείο αυτό..."