|
|
|
Ya göründüğünden büyük birisi olmalıydı, ya da çok önemli bir çocuk. Ama
belki... şimdi düşünüyorum da... altın kafesteki bir güvercini andırıyordu
aslında. İki koruması kimseyi yanına yaklaştırmadığı için konuşamadım;
soramadım neden hüzünlü baktığını.
Belli ki, başındaki taçtan çok daha ağır bir yük taşıyordu ruhunun sırtında. |
||