Mijn Verzekeringsmaatschappij (VGZ)
Voor mijn depressie was ik tegen ziektekosten
verzekerd bij Zorgverzekeraar VGZ te Nijmegen. Als ambtenaar ben
je niet verplicht verzekerd, maar particulier.
Via het Sociaal Fonds van de Waterstaat, waar ik contribuant van
was, had ik meegedaan aan een collectieve verzekering, afgesloten
bij VGZ. VGZ heeft goed aan mij verdiend. Ik ging niet zo snel
naar de dokter en jaar in jaar uit bleef ik onder het 'eigen
risico' bedrag of, als ik er eens boven zat, vergat ik te
declareren. Ik was niet zo punctueel in het bijhouden. Dat vond
VGZ ongetwijfeld wel ok. De premie werd maandelijks op mijn
salaris ingehouden. Na een aantal jaren besloot VGZ om de
verzekeringspremie anders te innen. Voortaan werd het niet meer
op het salaris ingehouden, maar moesten we het zelf met VGZ
regelen. Dat was ongetwijfeld ingegeven door hebzucht. Het was
namelijk zo, volgens VGZ dan, dat de premie achteraf werd betaald.
Samen met de nieuwe regeling van het rechtstreeks betalen
besloten ze dat de premie voortaan vooraf moest worden betaald.
Het gevolg was, dat we in een maand twee maal de premie moesten
betalen. In mijn geval 2x premie voor vier personen (mezelf, mijn
vrouw en mijn kinderen). Ik snap nog steeds niet waarom de mensen
van het Sociaal Fonds hiermee akkoord waren gegaan. Medewerkers
van de Waterstaat met de lagere inkomens kwamen hierdoor
tijdelijk toch wel krap te zitten. Aangezien er een grote groep
via hen verzekerd waren, hadden ze via onderhandelingen er toch
wel wat uit kunnen slepen. Ik neem aan dat geen
verzekeringsmaatschappij graag zo'n grote groep ziet vertrekken
en dat concurrerende maatschppijen ze graag ziet komen. Hoe het
ook zie, het ging allemaal ongestoord door zoals VGZ het graag
had.
Ik had de automatische overschrijving nog niet
geregeld, maar betaalde trouw iedere maand. Op een gegeven
moment, tijdens een van die gigantische dieptepunten van mijn
depressie (in 2001), had ik een periode dat ik mezelf volkomen
isoleerde. Niet bewust, het was geen keus van mij, geen besluit
om de 'boze buitenwereld' buiten te sluiten. Alles werd me te
veel, het leven deed pijn en ik trok me iedere dag terug op
zolder, waar ik mijn computer heb staan. Ik deed af en toe een
spelletje en voor de rest hing ik maar wat rond, piekerend,
huilend, trachtend om de zin van nog verder leven te zien.
Niets interesseerde me verder meer, alles was onbelangrijk
geworden en drong niet meer tot me door. Nogmaals, geen
moedwillige keus, maar door de zware omstandigheden was ik erin
verzeild geraakt. Daardoor maakte ik ook de post niet meer open.
Die bleef, ongeopend, zich opstapelen. Dat zou grote gevolgen
voor me hebben, zowel vanuit mijn werkgever (daar kom ik in dat
gedeelte van mijn verhaal nog wel op terug) alsook vanuit mijn
verzekeringsmaatschappij.
Op een dag lag er ineens een brief van een incassobureau in de bus. Daarin stond dat ik een achterstand had in de betalingen van mijn verzekeringspremie. Ik werd gemaand om het achterstallige bedrag te betalen en als ik in gebreke bleef dan zou het incassobureau verdere stappen tegen me ondernemen. Ook werd vermeld dat, als ik niet voor een betaalde datum betaald had, de onkosteen voor mij hoger zouden zijn en ik uit de verzekering zou worden gegooid. Ik moest dan nog steeds het achterstallige betalen, maar was niet langer verzekerd. Ik schrok me wezenloos, ontwaakte ruw in de werkelijkheid. Ik wist niet wat voor dag of datum het was, keek op mijn computer en zag tot mijn opluchting dat ik nog net op tijd kon betalen. Dat heb ik toen ook gedaan. Tot mijn verbijstering, en nu tot mijn woede, besloot VGZ toch om mij uit de verzekering te gooien! Ondanks dat ik vóór die datum betaald had werd heet contract opgezegd. Inn de periodee daarna heb ik verschillende pogingen ondernomen om het te regelen, maar moest uiteindelijk de handdoek in de ring gooien. Ik hd niet meer de kracht om tegen dat onrecht te vechten. Ik had al mijn energie, of dat wat er van over was, nodig om te vechten voor een wil om te overleven.
VGZ erkende uiteindelijk wel dat ik toch op tijd was, maar weigerde desondanks om mij weer te verzekeren! Ik heb ook meerdere keren kontakt gehad de afdeling bij het Sociaal Fonds, die over de collectieve verzekering ging, maar daar werd ik ook niet wijzer van. Het laatste teleefonische kontakt wat ik hen had was een gesprek met de heer Jansen. Ik had weel eens eerder met hem gesproken en vroeg hoe de zaken er nu eigenlijk voor stonden. Hij verbond mij door met de heer Van Leeuwen (ook Sociaal Fonds) en die zei: "We zijn nog in overleg met VGZ (met Van Dongen). Over een paar weken hebben wij weer een gesprek en dan komen wij er uit. Ik bel u dan met de uitslag, ook als die negatief is."
Ik ben nooit meer gebeld, heb nooit meer iets vernomen, en ben tot op de dag van vandaag onverzekerd. Ik vermoed dat de contactpersonen bij het Sociaal Fonds bang waren voor hun Kerstpakketten en/of andere attenties van de VGZ als ze te lastig werden. Ik kan geen andere verklaring bedenken waarom zij, die de belangen van de via hen verzekerden horen te behartigen, gewoon hun taak niet doen. Uit mijn jarenlange ervaring bij de overheid weet ik hoe alles doordrenkt is met cadeautjes, etentjes, etc., vooral rond de feestdagen. Sommige mensen waren geschokt toen wat van die zaken, tijdens de Parlementaire enquete Bouwfraude, aan het licht kwamen. Wij ambtenaren keken er niet van op. En die enquete heeft er echt niets aan veranderd.
Het maakt VGZ Zorg- (zorg: belachelijke naam voor een maatschappij die zo met z'n klanten omgaat) verzekeraar en het Sociaal Fonds geen moer uit dat iemand door hun praktjken verstoken is en blijft van professionele hulp. En dat op een moment dat die hulp levensreddend kan zijn. Heel menselijk, meneer Jansen, mijnheer Van Leeuwen, mijnheer Van Dongen en andere betrokkenen! Kunt u dit trots aan uw kinderen uitleggen? Uitleggen wat voor fantastisch werk u verricht en de zegen die u voor de mensheid bent?
Copyright © 2003 depress1999