Situatie Nu (30 september 2003)
Op dit moment ga ik weer door een crisis situatie. In die vier jaar van mijn depressie heb ik nog geen moment gehad om bezig te zijn met datgene, wat ik zou moeten doen: Zorgen dat ik uit mijn depressie kom. Ik ben doorlopend bezig met het trachten te overleven. Iedere keer als het beter lijkt te gaan zijn er zaken, die me terug bij af brengen. En weer vraag ik me af: "Waarom doen ze dit toch? Waarom steken ze zoveel energie in het treiteren en het dwarszitten? Waarom steken ze geen energie in het, samen met mij, zorgen dat ik weer op mijn poten terecht kom en ik mijn bijdrage weer aan deze maatschappij kan leveren?" Het antwoord zal ik wel nooit krijgen.
Mijn werkgever, Rijkswaterstaat (Directie Oost-Nederland) heeft mij een paar maanden geleden ontslagen. Ik ben daar niet mee akkoord gegaan en heb dus ook geweigerd om dat ontslag te ondertekenen. Het gevolg is, dat mijn salaris is stop gezet en ik helemaal geen inkomen meer heb. Op dit moment heb ik geen geld meer tot mijn beschikking en ben de laatste voorraadjes aan het eten en opdrinken. Ik heb al dagen niet meer fatsoenlijk gegeten en voel me zwak en moe, op. Ik zie op dit moment ook niet dat daar snel verandering in komt.
Vrijdag 25 juli was ik, na lang aarzelen, toch maar binnen gelopen bij Maatschappelijk Werk in mijn woonplaats. Dat gaf me weer wat moed. De receptioniste was heel aardig en regelde, ondanks dat er op vrijdgmiddag geen spreekuur was, toch een gesprek met een maatschppelijk werkster. Na mijn situatie uitgelegd te hebben, adviseerde die mij om de maandag daarop langs te gaan bij de Gemeentelijke Sociale Dienst (voor een uitkering) en bij de Sociaal Raadslieden.
's Maandags kreeg ik bij de Gemeente te horen, dat ik niet bij hen moest zijn, maar bij het CWI. Daar moet ik me inschrijven als werkzoekende en dan kan ik eventueel in aanmerking komen voor een uitkering. Het CWI zit echter in een andere plaats, zodat ik er niet gelijk even langs kon gaan. Gevolg van bezuinigingen van asociale politici, die dit land naar de knoppen hebben geholpen en daar met hernieuwde energie mee doorgaan. Nederland wordt meer en meer een land waar enkel de sterksten het recht hebben op een menswaardig leven.
Ik ben toen maar naar het spreekuur van de Social
Raadslieden gegaan. Ik kreeg een nummertje en kon wachten tot ik
aan de beurt was. Het was 's morgens. Om 15.30 was ik eindelijk
aan de beurt en kreeg van de Sociaal Raadsman te horen dat hij
niet veel tijd voor me had. Dat was al een lekker binnenkomertje.
Hij kan het ook niet helpen. Het was, zoals iedere dag, druk en
onderbemand. Ook een gevolg van de manier van politiek bedrijven
op het Binnenhof. Door hun maatregelen vallen er steeds meer
mensen buiten de boot en de weinige instanties, die nog wat doen
voor die underdogs, worden geconfronteerd met bezuiniging op
bezuiniging.
Ik kreeg het advies van de Sociaal Raadsman om me bij het CWI in
te schrijven als werkzoekende. Aangezien ik op dit moment, door
mijn depressie, niet beschikbaar ben voor de arbeidsmarkt, was ik
dan werkzoekende, maar ziek. Dat zou me toch recht geven op een
uitkering. Hij kon me niet garanderen dat ik ook daadwerkelijk
een uitkering zou krijgen. Dan moest ik maar weer terug komen bij
de Social Raadslieden, Aangezien het die dag te laat was om nog
naar het CWI te gaan ben ik naar huis gegaan, doodop en zonder
zekerheid van verbetering.
De dagen daarna heb ik geprobeerd om naar het CWI te gaan, maar ik kan het niet aan om daar heen te gaan. Ik heb geen auto en voor de bus heb ik geen geld. Met deze hitte heb ik niet meer de kracht om de kilometers daarheen te fietsen. Die hittegolf plus het al wekenlang niet meer fatsoenlijk te hebben gegeten en heel slecht te slapen hebben me gesloopt. Daarbij komt ook nog het piekeren over deze uitzichtloze situatie en het vechten tegen het weer opkomen van mijn depressie.
Ik weet nu niet hoe het verder moet. Ik hoop a.s.
maandag genoeg kracht te hebben om naar het CWI te gaan, maar
vrees dat ik daar ook weer een tegenslag krijg te verwerken. Dat
mij een uitkering wordt geweigerd. Ik zit hier alleen en ken
niemand waar ik terecht kan voor hulp. Professionele hulp kan ik
ook geen aanspraak op maken. De maatschappij waar ik bij
verzekerd was tegen ziektekosten, VGZ, heeft me een paar jaar
geleden uit de verzekering gegooid.
Mijn ex is met onze kinderen op vakantie en komt deze week terug.
Dat geeft ook weer nieuwe spanningen. Wij zijn al een tijd
gescheiden en ik moet het huis uit. Het is zo om zo al heel
moeilijk voor iemnd met een depressie om 'normale dagelijkse'
zaken te regelen. In mijn geval komen daar nog al die andere
zaken bij. Mijn ex heeft al meerdere malen gedreigd mij door de
politie uit huis te laten halen en ik ben bang dat, als ik haar
moet vertellen dat ik helemaal geen inkomen meer heb, ze de daad
bij het woord gaat voegen. Ik kan het haar niet kwalijk nemen. We
zijn al een tijd gescheiden en ik ben er nog steeds.
Wat het conflict met mijn werkgever betreft is er in de toekomst
wat hoop. Een advocaat van de vakbond waar ik lid van ben, het
CNV, heeft de zaak opgepikt en heeft een brief aan
Rijkswaterstaat gestuurd. Ik heb wel enig vertrouwen in een goede
afloop daarvan, maar weet ook dat gerechtelijke procedures over
arbeidsconflicten lang duren. Dus, op de lange termijn is er
uitzicht op verbetering. Maar ga ik dat nog meemaken?
Op korte termijn moet ik dus:
- zorgen dat ik een inkomen heb
- andere woonruimte zoeken
- proberen om weer verzekerd te zijn enn professionele hulp te
krijgen
Als ik dat geregeld heb ... als ik in alle rust eindelijk aan mijn herstel kan werken .... dan kan ik eindelijk aan de slag om weer een onderdeel te worden van deze maatschappij. Ik heb wel plannen om wat op te bouwen. Ik weiger om bij de pakken neer te blijven zitten. Maar het lijkt wel of alles en iedereen samenwerkt om me terug te trappen. Tegen beter weten in blijf ik hopen dat het allemaal over zal gaan. Ook al wijst alles erop, dat ik het maar op moet geven.
Toch is er een lichtpuntje .... Via email heb ik sinds kort nu kontakt met iemand, die zich mijn situatie aantrekt. Waar al mijn vrienden, mijn familie en collega's, allerlei instanties, me hebben laten barsten is daar ineens iemand waar ik tegenaan kan praten. Het is dan wel maar per mail, maar toch! Er is iemand die het belangrijk vindt, hoe ik me voel. Die wil dat het goed met me gaat. Die verder niets kan doen, maar die altijd mijn mails beantwoordt en daadwerkelijk met me meeleeft. Dat is een nieuw gevoel. Ik ben belangrijk voor iemand!
Logboek:
Aangezien ik nu weer in een fase zit, dat het leven een constant
gevecht is met allerlei instanties, ga ik een tijdje een logboek
bijhouden. Dan krijgen jullie een idee wat je allemal voor de
kiezen krijgt. Let wel: Die zaken zijn voor een ieder heel
moeilijk om mee om te gaan. Voor iemand in een depressie is het
een strijd op leven en dood. Dat maakt instanties iets uit:
"Er zjn regels voor alles en daar moet een ieder zich aan
houden" Dat de hele bureaucratische regelgeving een groot
ondoordringbaar oerwoud is, die de ambtenaren zelfs niet eens
weten te ontwarren neemt een ieder maar op de koop toe. Ik ben
aan het vechten tegen gedachten om het maar op te geven. Het komt
toch niet meer goed. Volg het verloop in
Logboek
van een Overlevende
Copyright © 2003 depress1999