De trap na van Rijkswaterstaat

Bij het laatste gesprek wat ik met mijn werkgever, Rijkwaterstaat, had zijn er toezeggingen gedaan. Hier zijn deze toezeggingen en ook wat er uiuteindelijk van terecht is gekomen. Ik ben - TERECHT - woedend! Behalve van die despoot uit Arnhem had ik toch wel wat anders verwacht. De betrokken gesprekspartners kwamen heel sociaal over en ik heb me dus door ze laten inpakken. Naar later bleek was het allemaal toneel. Dat soort lieden op die hoge posities hebben geen geweten en geen scrupules. Geld vergoedt veel en de hoogte van hun inkomens, plus al die riante vergoedingen die lagere ambtenaren mooit zullen krijgen, maakt dat ze gewetenloos kunnen liegen en bedriegen.

Toen ik dat gesprek aanging, wilde ik eigenlijk overplaatsing. Het enige wat ik verlangde was uit de klauwen van P&O Arnhem te komen. Maar ik wilde wel bij RWS in dienst blijven.	Over overplaatsing viel helemaal niet te praten. Het was duidelijk dat ze van me af wilden.

Om mij over te halen akkoord te gaan werd beloofd dat er een financiele regeling getroffen zou worden zodat ik een nieuwe start kon maken.	Naar nu blijkt ben ik afgescheept met een dusdanige regeling, waarvan het duidelijk is dat ik daar nooit van kan rondkomen.

Mij werd toegezegd dat ik niet gelijk hoefde te beslissen. Ik zou een berekening toegezonden krijgen van wat ik zou krijgen. Pas als ik daarmee akkoord zou gaan, dan zou dat ontslag ingaan.	Die berekening heb ik dus nooit gehad. Sterker nog!: Het hoofd van P&O Arnhem presteerde het zelfs om op een gegeven ogenblik bij mij thuis te komen om me een papier te laten tekenen dat ik akkoord zou gaan met mijn ontslag. Hij zette mij onder druk om te tekenen zonder dat ze de voorwaarden aan mij bekend hebben gemaakt. M.i. is het bij wet verboden om iemand iets te latenn tekenen, zonder dat duidelijk is waarvoor die tekent.

Ontslag zou dus pas volgen als ik akkoord was met de financiele regeling.	Ondanks dat ik die berekening nooit heb gehad, en er dus ook nooit mee akkoord kon gaan, ben ik toch per 1 mei 2003 ontslagen.

Mij was toegezegd dat ik een redelijke vergoeding zou krijgen zodatt ik in alle rust aan mijn herstel kon werken en een nieuwe start vnn mijn leven kon maken.	Na mijn ontslag is ook mijn inkomen gestopt. Ik zit dus al vnaf 1 mei 2003 zonder inkomen. In plaats van te zorgen dat ik weer helemaal op de been kom ben ik nu bezig om het hoofd boven water te houden. Iets wat me niet meer lukt. Doordat ik geen inkomen heb stapelen de schulden zich op en stromen de aanmaningen en brieven van incassobureus binnen. Hierdoor heb ik nog meer kosten dan ik normaal al zou hebben en is het helemal niet meer te betalen.

De hoogte van die financiele regeling zou dusdanig hoog zijn zodat ik me de eerste tijd geen zorgen hoefde te maken over mijn financien en ik de kans kreeg om, na met mijn depressie te hebben afgerekend, een nieuwe start zou kunnen maken. Ik heb (had) namelijk plannen om iets in de muziek op te zetten.	Pas op 28 oktober 2003 kreeg ik duidelijkheid over die regeling en begrijp waarom dat zo angstvallig werd stilgehouden. Het is bij lange na onvoldoende om van te leven, laat staan om een redelijke kans te maken opnieuw te kunnen beginnen. Saillant detail is ook dat ik dit natuurlijk niet van RWS zelf hoorde, maar van het UWV. 80 % per maand van 1 mei 2003 tot 1 mei 2004 75 % per maand van 1 mei 2004 tot 1 november 2004 70 % per maand van 1 november 2004 tot 29 maart 2015 Bedenk daarbij wel dat ik tot de laagst betaalde ambtenaren behoorde en het al een heel gedoe is om van 100 % rond te komen