Mijn Omgeving

Ik weet dat het heel moeilijk is voor mensen, die te maken krijgen met een depressie in hun omgeving. Je ziet iemand, die je al jaren kent, voor je ogen veranderen. Het lijkt wel een volkomen ander persoon. Niet enkel de patient lijdt, ook de mensen om hem/haar heen. In verreweg de meeste gevallen haken die dan ook af. Bij mij is het niet anders. Het resultaat is, dat de depressie nog meer wordt versterkt, het gevoel van eenzaamheid en verlatenheid nog intenser is, en het toch al lage gevoel van eigenwaarde enorm negatief wordt beïnvloed. Ik heb ook niet alle antwoorden hoe het wel zou moeten. Ik realiseer me donders goed dat het op momenten wanhopig is. Toch doe ik hier een oproep om alles, wat in je vermogen ligt, te doen om een depressief medemens te helpen. Hij/zij gelooft niet dat het ooit over zal gaan en door hem in de steek te laten versterk je hem in dat negatieve gevoel. De gevolgen mogen duidelijk zijn. De kracht, de wil, het geloof, om er uit te komen is volledig verdwenen en in sommige gevallen leidt het zelfs tot suicide.

Ik wil niemand een schuldgevoel aanpraten. Soms is bij een partner/vriend het ook op. Je moet in het steunen niet zolang door gaan tot je zelf het loodje legt. Daar heeft niemand baat bij. Echter de ervaring (van mij persoonlijk, maar ook van vele anderen) leert dat de omgeving in het algemeen het toch wel heel makkelijk laat afweten. De samenleving is er door de jaren heen niet beter op geworden, meer individualistisch. "Ik heb recht op mijn geluk en dat is het enige wat telt." Een depressief iemand in je omgeving is dan niet aanvaardbaar, het hindert je om met volle teugen van je geluk te genieten.
Dit is dus een oproep aan die omgeving om, tijdelijk, iets van je geluk op te geven en het te investeren in degene, die het volledig kwijt is. Jouw hulp is van onschatbare waarde in de weg naar herstel en het gemis aan die hulp een gigantisch struikelblok. Ga niet blind aan de slag, laat je informeren door de huisarts, folders (bij apotheek, etc.), psychologen en/of via literatuur of websites. Je vindt een aantal op Links naar Andere Sites.
Een depressie is een echt gevecht, vaak een gevecht op leven en dood. Met jouw hulp kan die slag voor slag worden gewonnen!

Mijn (ex-) vrouw
Toen ik naar huis werd gestuurd door de ARBO arts was mijn toenmalige vrouw net zo verrast als ik. Wat er bij haar nog bij kwam was irritatie. Toen ik terug kwam van de arts en het haar vertelde had ze duidelijk de pest er in.
Het duurde ook niet lang toen zij dat begon te uiten. Al na een paar weken zei ze: "Waarom ga je niet naar je werk. Je mankeert niks." En of ik haar ook zei, dat ik ook wel naar het werk wilde, maar dat niet mocht ... dat er waarschijnlijk toch meer met me aan de hand was, dan ikzelf wilde zien.... het mocht allemaal niet helpen. In de weken daarna bleef ze herhaaldelijk die verwijten uiten. Het deed me in het begin niet zoveel. Als ik terug kijk op ons jarenlange huwelijk heeft ze eigenlijk altijd dat soort dingen gedaan. Wat minder leuk was is dat ze die kritiek op mij ook naar onze kinderen liet horen.
Toen ik na verloop van tijd zelf ook in de gaten kreeg wat er met me aan de hand was en langzamerhand de volle impact kreeg te verwerken kon ik dus niet bij haar terecht. Ik had zoveel behoefte om mijn verhaal, mijn pijn, mijn gevoelens aan iemand te vertellen. Zo'n behoefte om eem arm om me heen te voelen en een stem te horen, die zei: "Schat, je hebt het nu moeilijk, maar toch hou ik van je. Dit is maar tijdelijk. Wij komen er samen doorheen." Het mocht niet zo zijn. Het deed des te meer pijn, omdat ik dat wel gedaan zou hebben als zij depressief was geworden. Toen ik op de vraag "in goede en in slechte tijden' ja had gezegd, meende ik het ook. Ik trok me dus maar iedere dag terug op zolder, waar ik mijn pc en een 2e tv had staan. Dat heeft zo maanden geduurd.

In die periode ging ze ook een keer naar de huisarts om daar haar hart te luchten. Tot haar teleurstelling kreeg ze andere dingen te horen, dan waar ze op had gehoopt. De huisarts gaf het advies om mij te ontzien, mij in ieder geval de rust te gunnen om uit mijn depressie te komen en, zo mogelijk, te steunen, liefde te tonen. Ze kwam boos terug: "Dat is wel makkelijk. Ik wou dat ik een depressie had. Dan kon ik ook lekker een tijdje niks doen, vakantie vieren. Lekker lui zijn."

Op een gegeven ogenblik kwam ze bij me en zei: "Een van de oudsten van de gemeente wil met ons komen praten en er komt ook een pastoraal werker mee, die een bediening heeft voor mensen met problemen. Wil je dat wel?" Ik had alle redenen om het niet te willen. Die gemeente wist waar ik mee worstelde en niemand liet ooit iets van zich horen. Met name die oudste was op de hoogte, ik was weken daarvoor bij hem langs geweest om het hem te vertellen. Toch ben ik akkoord gegaan met hun komst. Ik weiger om te bitter te worden, wil blijven vergeven en altijd proberen om een weg uit conflicten te zoeken.
Het gesprek was eigenlijk een lachertje, puur theater, al vanaf het begin. Toch ben ik rustig gebleven en heb ten volle meegewerkt. Het eerste wat ze zeiden was, dat mijn vrouw niet wist wat er met me aan de hand was, dat ze niet op de hoogte was van mijn problemen. Dat was dus puur gelogen. O.k. ze wist niet wat er al maandenlang door mijn hoofd spookte omdat het haar toch niet interesseerde. Maar, ook al wist ze niet het hele verhaal van mijn jeugd, ze wist toch genoeg om te begrijpen dat het een pure hel was. Vaak zei ze in een ruzie dat ik op mijn vader leek, die ze maar één keer had ontmoet. Maar ze wist voldoende om te weten dat zo'n opmerking van haar mij echt raakte. Ik heb maar niks gezegd over dat theater, was nog steeds van plan alles er aan te doen om onze relatie te redden.
Dus vertelde ik hoe en waarom die moord bij ons in de straat me had aangegrepen. Ik vertelde over mijn jeugd, dat mijn vader een agressieve alcoholist was, die zich ook aan mijn zus had vergrepen. Ik vertelde over mijn haat, hoe ik in staat was hem te vermoorden. Over mijn moeder die herhaaldelijk zei dat ze wou, dat ik nooit geboren was. Over mijn drugsverleden, heel veel heb ik verteld. Ze waren onder de indruk en vroegen aan mijn vrouw wat zij er van vond. Zij zei weer dat ze dat allemaal niet wist. Dat was niet zo, maar als dat wel zo was, dan zou dit verhaal toch genoeg aanleiding moeten zijn om de armen om me heen te slaan en te zeggen dat ze van me hield. Voor een willekeurig mens zou dat al normaal zijn, hoeveel te meer dan voor iemand waar je een relatie mee hebt en met wie je samen twee prachtige kinderen op de wereld hebt gezet! We besloten die avond met samen te bidden, die 2 gemeenteleden en wij.
Ik had mijn vrouw de voordeel van de twijfel gegeven. Ik wist wel dat ze op het voorstel van die oudste was ingegaan om te laten zien dat ze een goed Christen was. Hij was namelijk de leider van een Bijbelstudiegroepje waar zij ook op zat. Aangezien hij wist van mijn depressie, heeft hij er haar natuurlijk een keer naar gevraagd. Zij durfde niet te vertellen hoe ze erop reageerde en er mee om ging, dus loog ze maar, dat ze niet wist wat er met me aan de hand was. Na dat gesprek bij ons thuis kon ze dat niet meer. Helaas veranderde er niets. Nooit een moment van liefde, medeleven, begrip. Wel hatelijke opmerkingen en verwijten aan de lopende band. Ook die 'vrome' bidders heb ik nooit meer gezien.
Mijn vrouw is uiteindelijk ook uit de gemeente gestapt. Ik denk dat haar geweten haar niet meer toestond om nog naar samenkomsten en bijbelstudies te gaan. Ik heb haar daar ook een keer mee geconfronteerd. Ik vroeg haar, toen ze weer eens allerlei hatelijkheden zei, of God nooit tegen haar sprak over haar houding. Haar antwoord was dezelfde, die ik al wel honderd maal heb gehoord van Christenen, die wel menen anderen in de grond te mogen stampen, onderuit te halen en daarmee geconfronteerd worden: "Tja, ik ben niet perfect. God accepteert mij met mijn fouten. Ik ben vergeven en geheiligd in Hem." Dat zij juist degenen zijn die rondgaan om anderen constant op hun fouten en zonden te wijzen, vergeten ze dan maar gemakshalve. Die vergeving is er blijkbaar niet voor anderen, slechts voor hen. En die vergeving is dusdanig, dat ze, wat God betreft, niet hoeven te veranderen.

Mijn vrouw liet, overal waar ze kwam, horen hoe ze over mijn situatie dacht. En dan natuurlijk haar versie, niet wat de huisarts etc. had gezegd. Onze kennissen kregen dus het beeld van mij, dat ik me aanstelde, te lui was om te werken, niets deed om er weer uit te komen, geen hulp zocht en ga zo maar door. Dat bracht me in een nog groter isolement. Ze presteerde het zelfs om de Bedrijfsmaatschppelijk werker, waar ik nog contact mee had, te bellen en ook naar hem haar verwijten te ventileren. Die minkukel was er nog gevoelig voor ook, met als resultaat dat de enige hulpverlener ook nog afhaakte. Dat moest op een gegeven ogenblik wel fout lopen. Op een dag kwam mijn vrouw bij me, dat ze wilde scheiden. Een nieuwe dreun, die ik moest verwerken. Het is niet leuk om een jarenlange relatie zo te zien eindigen. Maar het ergste was nog dat het enige in deze wereld waar ik nog blij mee was, mijn twee kinderen, mij nu ook nog afgenomen zouden worden. De enige reden, waarom ik uberhaupt nog verder wilde leven. Ik heb me niet tegen de scheiding verzet, ik had niet de energie of geloof dat ik er wat aan kon doen. Om die reden, en om te voorkomen dat onze advocaten er een gevecht van zouden maken met konsekwenties voor mijn omgang met de kinderen, ben ik ook niet naar de rechtbankszitting geweest waar de echtscheiding werd uitgesproken.
Mijn ex wilde een happy, ongestoord leven en daarin is geen plaats voor iemand met problemen zoals ik. We spraken af dat ik zolang in huis mocht blijven totdat ik andere woonruimte had. Dat is nogal uitgelopen. Door mijn depressie ben ik niet altijd in staat om achter dingen aan te gaan en vervolgens ben ik, toen ik eenmaal dacht wat gevonden te hebben, aan het lijntje gehouden. Dat heeft me ook nog eens 650 Euro gekost zonder dat ik daadwerkelijk die woonruimte kon betrekken. Al met al is mijn situatie dramatisch geworden. ik ben 650 Euro lichter, heb geen inkomen meer (ook geen zekerheid dat ik het krijg) en mijn ex dreigt nu herhaaldelijk om me door de politie uit huis te laten zetten. Ik moet (en WIL ook!!!) hier zo snel mogelijk weg, maar zie niet hoe.

Vrienden en Kennissen
Zoals gebruikelijk bij getrouwde stellen zijn de meeste kennissen gezamelijk. Doordat mijn vrouw op een hele negatieve manier over mijn depressie vertelde, haakten die ook allemaal af. Het zegt wel iets over wat voor soort mensen dat zijn, als ze nooit eens aan mij gevraagd hebben wat er nu precies met mij aan de hand is, maar zich daar wel een oordeel over menen te kunnen vormen. Met een paar heeft mijn ex nog contact, voornamelijk omdat die haar steunen in haar visie over wat er met mij aan de hand is en haar zodoende helpen om zich maar niet schuldig te voelen. Een voorbeeld: Een van onze kennissen zei tegen mijn ex, dat ze niet snapte waarom het zo lang duurde met mijn depressie, dat het waarschijnlijk gewoon aanstellerij was. Zij had namelijk een vriendin, die depressief was en die was er binnen een paar weken (met hulp van anderen) van af. Toen mijn ex me hiermee confronteerde, heb ik eerst gelachen over zoveel stupiditeit, maar toen het maar door bleef gaan heb ik gezegd, dat ze, i. p. v. advies te accepteren van idioten, zich beter kan laten informeren door deskundigen, die weten waar ze het over hebben. Een depressie is zeer zeker niet binnen een paar weken over. Die vriendin zat even in een moeilijke periode en kwam er, dank zij haar omgeving, weer overheen. Mijn situatie was toch iets heftiger en ook moest ik die hulp uit mijn omgeving ontberen. Onnodig om te zeggen dat mijn argumenten niets uithaalden, mijn ex en die zogenaamd deskundige malloot bleven er bij dat ik me aanstelde.
Wat ook wel pijn doet is o.a. met de feestdagen en vakanties. De kaartjes komen dan binnen en zijn allemaal gericht aan mijn ex en de kinderen, mijn naam wordt de laatste jaren weg gelaten. En dan te bedenken dat veel van die kennissen via mij zijn ontstaan. Ik wil niet dat ze partij kiezen, ook niet voor mij, ze moeten onpartijdig zijn en realiseren dat wij beiden bevriend met hen waren.

Wat vrienden betreft, dat is een ander verhaal. Een aantal van hen heeft volledig afgehaakt. met sommigen heb ik nog wel af en toe contact, meestal als het wat beter met me gaat. Het zijn vooral vrienden, die ik al jaren ken. Die snappen niet wat een depressie is en hebben er ook weinig begrip voor. Het is ook nogal een macho cultuur, die nog voort komt uit mijn jeugd. We waren nogal stoer :-). Zij kennen mij heel anders en zien mij dus ook zo. Binnnen dat beeld past mijn huidige belevingswereld niet. Ik heb het de meesten wel verteld en ze doen er niet vervelend over, maar er echt dieper op in gaan is er niet bij. Vandaar dat ik hen ook meestal opzoek als ik in een wat betere fase zit. Die bezoeken doen mij wel heel goed trouwens. Ondanks dat ik niet over mijn huidige problemen kan praten, is het toch fijn om te weten dat die vriendschap er nog steeds is. Op de momenten dat we samen zijn hebben we lol en vergeeet ik even de problemen. Het geeft me in ieder geval moed voor later als het, hopelijk, weer beter met me gaat.

Collega's
Van de collega's op mijn afdeling heb ik totaal geen belangstelling, laat staan begrip of medeleven, ervaren. Gezien de verhoudingen op het werk, plus de manier hoe ik daar was terechtgekomen en ontvangen, had ik het ook niet verwacht. Eén van hen heeft me in het begin nog een keer of 2 gebeld, maar toen was het afgelopen. Mijn chef liet helemaal niets van zich horen, totdat hij na een hele lange tijd kreeg te horen dat het verplicht was volgens de ARBO-wet. Naar buiten toe hielden ze wel de schijn op. Toen ik, na 3 jaar, een collega van een andere afdeling sprak vertelde die me, dat ze net deden of ze regelmatig contact met me hadden. Net als mijn ex voelden ze natuurlijk wel dat hun desinteresse beschamend was en wilden naar anderen toe het niet toegeven.
Met collega's van andere afdelingen heb ik positievere ervaringen. Ik was al jaren lid van het BHV (Bedrijfs Hulp Verlening), heb ook diverse diploma's daarvoor behaald (EHBO, Reanimatie, Brandbestrijding, Calamiteiten, etc.). Zij zijn een aantal keren bij me op bezoek geweest en brachten zelfs een keer een gigantische fruitmand mee. Dat was fantastisch!
Ook anderen waren wel belangstellend. Eén van de collega's van een andere afdeling heeft me zelfs regelmatig gebeld tot begin dit jaar.
Maar ja: uit het oog, uit het hart. Aangezien ik al jaren niet meer op het werk ben geweest zijn die contacten er niet meer. Ik begrijp het ook wel. Het leven gaat door. En dit duurt al zo lang. Ik ben wel dankbaar dat ze het toch een tijd hebben volgehouden.

Familie
Van mijn familie heb ik geen enkele steun ontvangen. Gezien het verleden was dat ook niet te verwachten. Ik heb ook geen kontakt met hen, behalve dan met mijn ene zus. Haar kan ik echter niet opzadelen met mijn problemen, zij zit zelf tot over haar oren in de shit. Zij is uiteindelijk helemaal vastgelopen n.a.v. de traumatische ervaringen uit haar jeugd, een tijdje geleden gescheiden, en tracht nu zo goed mogelijk te overleven. Ik heb haar gezegd dat ze op me kan rekenen, dat ik er voor haar ben, dat ze me kan bellen/mailen als ze het niet meer ziet zitten. Dan ga ik naar haar toe. Ze weet dat ik in een depressie raakte, maar van mijn huidige situatie is ze niet op de hoogte. Ze heeft al genoeg aan haar hoofd.
Van de anderen hoor ik niets. Mijn moeder en een andere zus weten wel mijn adres en telefoonnumer en de laatste weet ook nog mijn emailadres en ICQ nummer. Zij is ook op de hoogte van mijn depressie, maar ik hoor niets van haar. Wel kreeg ik van mijn ex te horen dat zij die zus telefonisch had gesproken en dat die niet best over mij praatte. Ik weet niet of het waar is, mijn ex heeft er namelijk een handje van om dingen te verdraaien of te verzinnen, enkel om mij te raken. Maar het zou ook wel kunnen. Ik ben wel vaker in mijn leven geconfronteerd geweest met het feit dat, met name mijn moeder, mij slecht zat te maken. Het rare was wel dat, als ze in de problemen kwam, ze vaak naar mij vroeg en ik ineens haar lieve zoon was. Dat is jaren zo doorgegaan, totdat ik een aantal jaren geleden besloten heb om er helemaal mee te kappen. Dat was na het zoveelste huilerige telefoontje. Ik heb toen ook aan haar gevraagd om nu eindelijk de dingen eens uit te praten, wilde weten waarom ik eigenlijk niet gewenst was, waarom ze toch altijd slecht over me praatte, etc. Dat gesprek is er dus nooit gekomen en ik heb toen maar besloten om zonder mijn familie verder te gaan. Ik wilde verder met mijn leven en niet steeds terug bij af gebracht worden. Mijn vader is tijdens mijn depressie overleden, ik ben niet naar de begrafenis geweest, hoorde het trouwens ook te laat. Het bericht van zijn overlijden gaf me wel een leeg gevoel, niet omdat ik hem als persoon miste, maar omdat het nu definitief was dat ik dus nooit een echte vader-zoon relatie met hem zal hebben.
Het overlijden (juli dit jaar) van de Molukse man, die mij destijds als een zoon in huis heeft genomen, deed mij veel meer. Tot op de dag van vandaag is dat een gemis. Aangezien zijn gezondheid de laatste jaren erg slecht was, heb ik hem maar nooit lastig gevallen met mijn problemen. Als hij vroeg hoe het met me was, zei ik dat het goed ging. Toch mis ik hem, ook zonder dat ik met mijn problemen bij hem terecht kon. Alleen al hem te zien gaf me altijd een warm gevoel. Dan wist ik dat het leven niet helemaal slecht was, dat er ook mensen zijn, die het wel beangrijk vinden dat het goed met mij gaat, voor wie ik belangrijk ben. Papa, ik mis je!

Terug naar Mijn Verhaal

Copyright © 2003 depress1999