Logboek van een Overlevende - September 2005

Dinsdag, 6 September 2005
Ik ben terug, op zondagavond al. Ik heb een fijne tijd gehad: mooi weer en geweldig gezelschap. Verder goed geslapen en gegeten, dus het was genieten! De thuiskomst was minder... het is niet leuk om in een leeg huis te komen. Er is niet veel veranderd. Tijdens mijn afwezigheid is er niks aan mijn woning gebeurd. Op maandag (gisteren dus) kwamen ze ineens weer. En dat is nog lang niet voorbij. Ze konden het niet afmaken, omdat bleek dat niet al het glas aanwezig was. Lekkere planning. Ook mijn kinderen komen nog steeds niet langs. Vandaag ben ik weer eens ziek... doodmoe, misselijk, koppijn, duizelig... het is nu 9 uur en ik ga zo toch maar wat eten. Ik heb wel bijna niks in huis, omdat ik nog geen boodschappen heb gedaan, maar heb nog wel een blik soep.. Ik zit er even doorheen, ben er wel tegen aan het vechten (er zelfs even uitgegaan om koffie bij de buren te drinken) maar het valt niet mee. Die verdomde moeheid! En die eenzaamheid!

Donderdag, 8 September 2005
Sinds gisteren voel ik me gelukkig niet meer zo ziek. Wat wel blijft is die moeheid en de eenzaamheid. En ik denk niet dat daar voorlopig een eind aan komt, of ooit. Vandaag ben ik weer voor een gesprek bij Maatschappelijk Werk geweest. We zijn begonnen om samen mijn administratie op orde brengen, financiën en zo. Als dat voor elkaar is dan voel ik me tenminste iets beter, denk ik. Ik ben wel blij met de gesprekken, zowel voor de praktische hulp alsook voor de gesprekken op zich. Ik ben er dan ook eens uit, want dat doe ik te weinig. Er is ook niet veel waar ik heen kan, ben niet meer zo welkom he. En om in je eentje wat gezelligs te doen, heb ik ook niet altijd zin in. Dan word je zo geconfronteerd met je alleen zijn. Verder kost dat trouwens ook geld. Soms ga ik wel een stukje fietsen, maar mijn fiets is niet al te best, dus dat helpt dan ook niet.
Maar goed, vergeleken bij de afgelopen jaren, is er dit jaar toch wat positief veranderd. Waar de hulpverlening het massaal heeft af laten weten, daar is nu gelukkig Maatschappelijk Werk. Ok, het is maar eens in de paar weken en dan niet zo lang, maar ik ben er wel heel blij mee. Frequenter of langer kan ook niet, want ik ben natuurlijk niet de enige die problemen heeft. De volgende keer is trouwens al volgende week, omdat we met mijn administratie bezig zijn.
Maar verder dus geen veranderingen. Het slapen en eten is nog steeds slecht en de moeheid en het eenzaam zijn houden me dag en nacht bezig. Doe ik er niks aan? Dat wel, voor zover mogelijk. Ik ga overdag vaak even buiten voor de flat staan als de muren op me af komen en de eenzaamheid me teveel wordt. Dan praat ik soms met buren of de werklui die hier bezig zijn. En, dat vind ik wel heel knap van mezelf, ik sta iedere dag wel op als ik wakker ben! Dat klinkt raar, maar het is helemaal niet zo vanzelfsprekend. Elke dag baal ik dat ik wakker ben, dan overvalt me de uitzichtloosheid en ben ik zoooo moedeloos! Maar dan sta ik toch op om de dag te beginnen. Met een diepe zucht, dat wel... maar toch! Regelmatig ga ik op het balkon zitten, zowel overdag als 's avonds en 's nachts. Maar dat hou ik meestal niet lang vol. Ik betrap me er dan op dat ik iedere keer in de richting kijk, waar mijn kinderen wonen. Kijken of ze er misschien aankomen. Of ze langs komen fietsen en heel misschien ... bij mij op visite komen. 's Avonds zie ik de verlichte flats aan de overkant, waar mensen gezellig bij elkaar zijn. Dat is ook vreselijk confronterend. 's Nachts is bij iedereen alles donker. Ik ben de enige die dan nog op is... ik kan niet slapen. Ik haat het alles, maar toch ga ik door. Toch ga ik proberen er wat van te maken. Als eerst die administratie op orde en mijn flat meer een thuis is, dan is dat een stapje in de goede richting. Nu is het een hok waar ik me opgesloten voel... afgesloten van de wereld om me heen, waar ik niet aan mag deelnemen. Gevangen in mijn moeheid, mijn eenzaamheid, mijn pijnlijke herinneringen.

Maandag, 12 September 2005
Gistermiddag ben ik er uit geweest. Er was weer het bluescafe hier in Wageningen. En, ook al was ik alleen, ik heb er toch wel van genoten. Er was deze keer een optreden van Billy Jones. Het was niet louter blues, hij speelde ook wat soul, rockabilly, rock, etc. Goede muziek en ook de nodige humor. Wat mij betreft een aanrader. Vandaag was het helaas een stuk minder, eigenlijk weer helemaal mis. Ik had slecht geslapen en was ook weer eens doodziek. Eerst ging het nog wel, maar later op de dag was het goed fout. Toen kwamen vanmiddag ook die werklui nog eens langs om weer wat aan mijn flat te doen. Deze keer de timmerlieden. Ze doen wat werkzaamheden aan het houtwerk bij het balkon aan de achterkant.... slopen, zagen, breken, timmeren. Ze zouden eigenlijk morgen komen, maar ze zijn nu al begonnen. Dat betekent wel dat ze morgenvroeg om een uur of 7 verdergaan! Ik zie er wel tegenop, want de laatste dagen slaap ik pas om een uur of 5... vaak nog later. Ik snap ook wel dat ze geen rekening kunnen houden met mijn toestand hoor, maar dit komt me nu best wel ongelegen. Ik zie echt op tegen morgen! Vandaag was er ook een buurvrouw jarig... dus visite he... tja, dan zit ik ineens weer te denken aan mijn eigen verjaardag toen er niemand kwam. Er moet toch echt iets mis zijn met me. Ik zou nu gewoon een tijdje rust willen hebben... gewoon lekker kunnen slapen en als ik dan eindelijk wakker word, dat de problemen voorbij zijn. zucht.... dat gaat dus niet gebeuren. Ik ben moe....

Dinsdag, 13 September 2005
Het is net 10 uur geweest. Ik heb dus niet geslapen. Toen ik om kwart over 6 nog niet sliep ben ik maar opgestaan. Ze zijn hier aardig bezig. Het is koud, lawaai, stof.. ik hoop dat het niet de hele dag duurt. Misschien kan ik dan vanmiddag even liggen als ze klaar zijn, want ik ben wel kapot.

Donderdag, 15 September 2005
Ik ben dinsdag doorgekomen en heb de nacht daarna gelukkig wel geslapen. Gisteren ben ik naar Maatschappelijk Werk geweest. We zijn aan mijn administratie bezig geweest. Langzaam komt er wat orde in. Ook heb ik wat telefoonnummers gekregen die ik kan bellen als ik weer eens in een crisis kom en het helemaal niet meer zie zitten. Dat is wel een geruststellende gedachte, want sommige momenten zie je echt geen uitweg meer. Als het heel ernstig is, is er eventueel ook een crisisopvang. Ik hoop het nooit nodig te hebben, maar ben blij dat die mogelijkheid er wel is, mocht het fout gaan met me.
Ik heb ook een brief van het UWV gehad... mijn bezwaar is afgewezen :-( Er stond ook in dat ik geen gebruik heb gemaakt om mijn bezwaar mondeling toe te lichten. Dat is echt erg! Ik heb duidelijk aangegeven dat ik WEL een mondelinge behandeling wilde, maar ben dus nooit door ze uitgenodigd. Daar ga ik dus werk van maken. Wat een tuig zeg! Dus wilde ik vandaag naar de Sociaal Raadslieden gaan om die zaak te bespreken, maar... ik heb vannacht dus niet kunnen slapen ... en vanmorgen was daar ineens de schilder. Dus er maar weer uit gegaan. Hij heeft van alles klaar gezet en is nu weer weg, ergens anders nog wat doen geloof ik. Die komt dus straks terug. Omdat ik alweer niet geslapen heb ben ik niet in staat om ergens heen te gaan. De enige hoop die ik heb is dat de schilder bijtijds klaar is, zodat ik vanmiddag misschien even een uurtje kan liggen. Het is kwart over negen en ik zie weer tegen deze dag op.

Het is nu avond en ik ben zo ziek als een hond. De hele dag al. Ik hoop dat ik vannacht wel kan slapen, want ze komen morgenvroeg hier weer werken.

Vrijdag, 16 September 2005
Vannacht gelukkig weer eens kunnen slapen. Dat was maar goed ook, want de schilder was er inderdaad weer vanmorgen vroeg. En na 1 1/2 uur ging hij weer weg! "Sorry meneer, ik kom het een andere keer afmaken. Ik moet naar een andere klus nu." Gelukkig kwam 's middags een andere schilder die het afmaakte. Die moest eigenlijk aan de voorkant werken, maar kon daar niet verder gezien de zware regen. Dat gebeurt hopelijk maandag. Al met al gaat het vandaag gelukkig een stuk beter met me. Hopelijk blijft dat voorlopig zo, want ik ben het echt zat. Ik ben wel weer zo stom om niet te eten. Het is nu bijna half 4 en ik heb nog niks op! Pffff ik leer het ook nooit. Maar gauw even wat brood eten nu, want ik merk het wel.

Zondag, 18 September 2005
Gisteren ben ik er uit geweest. Het zonnetje scheen en ik besloot even op een terrasje te gaan zitten. Ik heb mijn kinderen nog gebeld om te zien of ze in de stad warenn en er misschien even bij wilden komen. Mijn dochter kon ik helaas niet bereiken en mijn zoon had geen zin. Dat was dus weer balen. Toen het wat kouder werd ben ik bij die bar naar binnen gegaan en heb daar met wat mensen gebabbeld. Toen kwamen 2 gozers binnen waarmee ik aan de praat raakte. Het ging over werk en zo en toen kwam het over de reden waarom ik niet werk. Ik heb er gewoon open en eerlijk over gepraat en dat werd heel goed ontvangen. Ze gingen naar een andere bar, waar familie van hen zat, en vroegen of ik zin had om mee te gaan. Daar zat een hele groep bij elkaar en ik werd er in opgenomen. Ik ging pas 's nachts weer naar huis waar ik als een blik in slaap viel. Toen ik wakker werd had ik natuurlijk een behoorlijke kater, maar ik had een hele leuke avond/nacht gehad! Wat een aardige mensen waren dat. Nee, geen zweverige types, gewoon met beide benen op de grond aardige mensen. En vandaag kreeg ik een sms'je van die ene kerel die mij meegenomen had, waarin hij vroeg hoe het met me was vandaag. Vanmiddag ben ik bij de buurman gezellig voetbal gaan kijken (ja Feyenoord heeft alweer gewonnen!). Ik hoefde maar geen biertje hehehe. Dus best een fijn weekend. Het deed me even vergeten dat ik mijn kinderen niet meer zie en dat mijn flat nog lang geen thuis is. Het geeft me weer hoop dat het misschien wel beter met me zal gaan en ik er toch uitkom. Even niet alleen zijn.

Maandag, 19 September 2005
Maar een uur of twee geslapen. De schilders kwamen weer wat doen. Na een paar uur gingen ze weer weg, want eerst moet er nog wat timmerwerk gedaan worden en het materiaal daarvoor was er nog niet. Wordt dus tot in het oneindige vervolgd. De schilders zelf zijn wel geschikte lui, dus dat maakt het minder erg. Maar je wordt er wel gaar van. Er staat weer van alles los nu, dus is het koud hier.

Dinsdag, 20 September 2005
Ik heb gelukkig eindelijk weer eens geslapen! Het was wel laat vooor ik in slaap viel, maar ik werd pas om 1 uur vanmiddag wakker. En ik heb vandaag ook eindelijk weer eens gekookt en fatsoenlijk gegeten. Verder geen nieuws. De werklui zijn vandaag niet geweest, dus was het even rustig. Ik had wel een paar keer weer rotmomenten... eenzaamheid... gemis van de kinderen... bang voor de toekomst... maar daar kon ik redelijk mee omgaan vandaag. Dus al met al best een aardige dag. Ik hoop dat het zo een tijdje blijft. Ook ben ik begonnen met mijn huis op te ruimen. Ik zou meer op kunnen bergen als ik meer kastruimte had. Vooral een linnenkast meot ik een keer hebben. Wat andere spullen betreft... van een buurvrouw heb ik een wandmeubel gekregen. Die bestaat uit 3 elementen. Daarvan heb ik er 1 al hierboven. De andere 2 staan nog bij haar in de kelder. Ik heb het er al heel vaak met mensen over gehad, maar helaas is er niemand die even wil helpen om ze naar boven te dragen. Binnenkort staan ze daar dus al een jaar. De buurvrouw wilde ze zelfs weggooien omdat ze dacht dat ik ze niet meer wilde. Als iemand dit leest en me wil helpen ... GRAAG! Verder kan ik ook wel wat hulp gebruiken om spullen op te hangen. Ik heb helaas 2 linkerhanden en kan het dus niet zelf. Ik heb o.a. een afzuigkap die opgehangen moet worden. Die is echt nodig, want als ik kook dan staat de keuken blauw van de rook en de kamer ook gedeeltelijk. Verder heb ik een grote plank die in de keuken opgehangen moet worden. Dan kan het gasstel daarop en heb ik het hele aanrecht weer vrij. Als er mensen zijn die me daarmee kunnen - en vooral willen - helpen, dat zou fantastisch zijn! Nou, ik ga maar eens proberen te slapen. Hopelijk gaat het deze keer ook goed.

Donderdag, 22 September 2005
Vandaag gaat het een stuk minder. Ik kan er niet echt een reden voor vinden. Ik heb wel geslapen, al was het dan ook weer laat. Maar het is een gevecht tegen negatieve en donkere gedachten. Heel veel met de dood bezig. En ja hoor... dan ben ik ook nog zo stom om niks te eten de hele dag. Gisteren over de hele dag alleen een pizza gegeten en vandaag nog helemaal niks. Ik moet ook zorgen dat ik brood in huis heb! Het is nu na zessen en ik ga dan toch maar eens bedenken wat ik ga nemen. Spaghetti zal het wel worden denk ik. Ik heb vandaag wel mijn best gedaan om afleiding te zoeken, ben even koffie gaan drinken bij de buren, maar het gaat nog steeds niet best. Misschien als ik zo gegeten heb. Of als er weer eens iets leuks gebeurt... wie weet... diepe zucht :-(

Zaterdag, 24 September 2005
Gisteren ben ik weer bij Maatschappelijk Werk geweest. Fantastisch dat ik daar nu regelmatig terecht kan! Ik kreeg wel het advies om kontakt op te nemen met De Gelderse Roos en een gesprek aan te vragen. Maatschappelijk Werk kan mij helpen met de praktische zaken en om gesprekken te hebben, maar om daadwerkelijk aan mijn depressie te werken - en er uit te komen - heb ik professionele hulp nodig die ter zake deskundig is. Die hulp kan ik dus krijgen bij De Gelders Roos. En het maakt dan niet uit of je verzekerd bent tegen ziektekosten, want dat wordt uit de AWBZ (Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten) betaald. Voor zover ik het kan zien, wordt die premie op mijn uitkering ingehouden en is er dus geen probleem. Maandag bel ik ze wel voor een afspraak. Dat kan gelukkig in Wageningen. Verder hebben we mijn financiën op een rijtje gezet. Ik moet nu wat denkwerk verrichten. Het blijkt namelijk dat ik stelselmatig iedere maand 147 Euro tekort kom. Het zit namelijk zo: we hebben mijn inkomsten en uitgaven in kaart gebracht en dan blijkt dus dat tekort. Dat betekent dus dat ik eens kritisch moet kijken waar ik kan bezuinigen en dat ik in ieder geval er niet over hoef te denken om voorlopig nog - de toch noodzakelijke - aanschaffingen voor mijn flat te doen. En, alsof de duvel er mee speelt, dan is er ook weer een probleem met het UWV. Ik kreeg een brief dat mijn formulier nog niet binnen is. Ik heb die dus wel verzonden, maar bedenk me ineens dat ik er geen postzegel op heb geplakt! Dat was tot voor kort ook niet nodig, maar is dus veranderd. En dat was ik dus vergeten. Ik weet niet wat de gevolgen daarvan zijn. De Maatschappelijk Werker heeft nog met het UWV gebeld, maar - dat is geen nieuws - kreeg dus geen uitsluitsel. De minkukel aan de lijn wist het niet... de afdeling, waaronder ik val, was (ja hoor, dat zijn ze altijd!) in bespreking en er bleek helemaal niemand anders te zijn die het kon vertellen! Duizenden medewerkers en geen mogelijkheid om een antwoord te krijgen op zo'n simpele vraag!
Iemand heeft voor mij een advertentie op Marktplaats gezet! Het is een oproep voor hulp bij het ophangen van dingen en helpen met sjouwen. Ik weet niet of er wat uit komt, verwacht het eigenlijk niet gezien mijn ervaringen, maar ik vind het wel heel fantastisch!
Misschien komt zondag mijn zoon bij me eten en film kijken! Ik moet me wel temperen, anders krijg ik een klap wanneer het weer niet doorgaat, maar toch... Het zit zo: Vannacht om 4 uur zag ik dat mijn dochter nog online was op MSN. Ik vroeg haar dus waarom ze nog wakker was, maar kreeg geen antwoord. Na het nog een aantal keren geprobeerd te hebben, wilde ik weten of er misschien iets aan de hand was. Ze sluit namelijk altijd MSN af als ze weggaat. Aangezien ik het toch even niet zag zitten hier, besloot ik maar een endje te fietsen en dan maar even langs hun huis te gaan. Mijn ex is natuurlijk weer het hele weekend weg en de kinderen zijn alleen. Toen ik bij mijn oude huis kwam liet mijn zoon net twee vrienden uit. Ik ben maar even naar hem toegegaan en gevraagd hoe dat met zijn zus ging. Hij vermoede dat ze achter de pc in slaap was gevallen. Toenb ik hem vroeg wanneer hij weer eens langs kwam, zei hij dus dat hij zondag wil komen om DVD'ste kijken. Ik zei dat ie dan maar tegen etenstijd moest komen, dan kon ie gelijk ook bij me eten, en dat vond ie een goed idee. Ik hoop dat ie deze keer daadwerkelijk komt. Zondag wordt dan best een aardige dag. 's Middags ga ik eerst voetbal kijken bij de buurman en als mijn zoon dan ook nog komt! Ik heb ook gezegd dat ie moest vragen of mijn dochter mee wilde komen. Duim maar voor me!
Verder heb ik gisteren weer warm gegeten en ben vanmiddag even naar de markt geweest om brood te halen. Ik heb ook een portie kibbelingen meegenomen en haringen. De kibbelingen heb ik al op, die waren heerlijk. Nu proberen om dat eten meer regelmatig te doen.

Zondag, 25 September 2005
Het is bijna 9 uur. Mijn zoon is niet geweest en mijn dochter dus ook niet. Ook niets van zich laten horen. Ik heb nog niets gegeten vandaag... heb ook geen zin, maar zal zo toch maar wat klaarmaken denk ik.

Maandag, 26 September 2005
Ik kon vannacht niet slapen, heb overdag wel een paar uur geslapen, maar dat is niet genoeg. Het zit ook niet mee. Dat gedoe met mijn kinderen zit me vreselijk dwars. Ik mis ze heel erg. Je kreeg na de scheiding te horen, dat je in kontakt moet blijven met je kinderen en dat wil ik ook natuurlijk. Maar ja, wat moet je als zij dat kontakt niet willen? Die goede band, die ik met ze had, blijkt dus een illusie en waarschijnlijk was ik dan toch niet die goede vader die ik geprobeerd heb te zijn. Verder is het ook niet om te juichen. Ik weet het... ik kom wel klagerig over, maar zo beleef ik het allemaal de laatste dagen. Ik kan wel gemaakt positief doen, de realiteit is echter dat dat op dit moment niet gaat omdat alles tegenzit. Ik ben alles zo moe. En daardoor voel ik me natuurlijk ook weer ziek en ben verschrikkelijk moe. Hopelijk slaap ik vannacht weer eens aardig, dat zou wel schelen. Ik ben wel toe aan iets leuks, maar daar is voorlopig weinig kans op.

Vrijdag, 30 September 2005
Maar 2 uur geslapen... ben kort na achten vanmorgen in slaap gevallen en was om 10 uur al weer wakker. Toen er maar uit gegaan. Dat wordt dus niet veel vandaag. Maar het is niet allemaal mineur de laatste dagen! Zo was het wel tot eergisteren, woensdag dus. Toen ging ineens de bel - ik was net wakker - en daar stonden vrienden uit Katwijk voor de deur! Ze zaten op een camping in de buurt en kwamen even bij me langs... voor de gezelligheid en om te helpen! De overige delen van dat wandmeubel staan nu boven en verder hebben we opruim- en schoonmaakwerkzaamheden verricht. Ook heb ik wat plantjes van ze gekregen en zit er nu zo'n strook van dat sierplastic op de ramen in de woonkamer. Het ziet er ineens heel anders uit! Meer als een woning in plaats van een bouwkeet. Wat lief van ze! Gisteren had ik wel de weerslag. Ik was doodop en ook weer eens ziek. Maar het was het wel waard. Ik ben de dag wel doorgekomen. En alsof dat allemaal niet genoeg is... De buurvrouw had Turks gekookt en kwam mij daar ook wat van brengen! Dat was lekker, zeg! Hun dochtertje lag trouwens in het ziekenhuis en is gisteren thuisgekomen. Daar ben ik zo blij om! Zo'n kleine wurm alleen in het ziekenhuis is zo zielig. En wij misten haar.. als zij naar je lacht dan is de wereld een stuk mooier.
Een paar maand geleden had een zus van me gemaild. Die had mij gevonden op Schoolbank. Ik heb lange tijd geaarzeld wat ik er mee moest, maar besloot deze week toch terug te mailen. Ik heb in het kort verteld hoe ik er aan toe was en er een link bij gedaan naar mijn site. Een paar dagen later kwam het antwoord. Dat was wel heel positief! En nu houden we weer kontakt... via mail en MSN.
Vannacht kon ik dus weer eens niet slapen en werd veel te vroeg wakker. Maar dat van de laatste dagen pakken ze mij niet meer af! Het geeft je weer wat vertrouwen in de mensheid. Lekker hoor! Wat een positief stukje heb ik hier geschreven, hé?

Terug naar Logboek index - Door naar Oktober 2005

Copyright © 2005 depress1999