Logboek van een Overlevende - September 2004

Maandag, 6 September 2004
Gisteravond ben ik teruggekomen. Ik heb een hele fijne tijd gehad. Het was wel jammer dat ik deze week ziek werd, voelde me helemaal niet lekker en ben nog niet helemaal opgeknapt. Maar ik ga door.
Eigenlijk had ik donderdag al terug moeten reizen. Ik ben namelijk een paar maand geleden uitgenodigd om met mijn dochter op een feest te komen. Maar op telefoontjes en sms'js van mij (om te kijken of het nog door ging) kreeg ik geen antwoord, dus ging ik er maar van uit dat ik niet maar welkom was. Dat is niks nieuws, die ervaring heb ik veel de laatste jaren. Maar niet te veel bij stil staan en me concentreren op die paar mensen die me niet gedumpt hebben. Binnenkort woon ik op mezelf en dan is dat ook de start van een nieuwe vriendenkring. Ik moet en wil verder.
Toen ik niet naar dat feest hoefde besloot ik graag om wat langer weg te blijven tot gisteren. Vandaag moest ik wel terug zijn omdat ik dat intakegesprek had voor die depressiecursus. Dat gesprek is goed verlopen en ik begin volgende week woensdagavond met die cursus. En de week daarna krijg ik dus de sleutels van mijn woning.Wat een veranderingen staan er aan te komen! Ik ben wel heel erg zenuwachtig.
Afijn, ik heb tenminste een fijne tijd gehad op een plek waar ik welkom ben. Ik ben echt verwend. Behalve lekker eten ben ik ook nog naar de film geweest (Michael Moore's Fahrenheit 9/11), naar een countryfestival, heb in een boot op het Meer van Geneve gevist en ben een dagje naar Frankrijk (Annecy) geweest. We hebben met z'n allen 1 van de zonen toegejuichd die moest voetballen en verder naar terrasjes, restaurants (Italiaans, Mexicaans, Cubaans) en een paar keer gebarbecued. Ik denk dat ik wel aangekomen ben en heb ook wat meer kleur.

Inmiddels ben ik weer terug in de harde werkelijkheid, maar ik kan er weer even tegen. Het was leuk om mijn kinderen weer te zien en mijn ex doet nog niet vervelend. Ik moet morgen nog wel naar Amsterdam, want ik had mijn jas in de trein laten liggen. Echt iets voor mij hoor! Gelukkig is die gevonden. De komende tijd ga ik maar beginnen met vast dingen in te pakken en bedenken hoe ik het ga doen met mijn huis.

Dinsdag, 7 September 2004
Wat een verschrikkelijke dag! Ik zat vandaag helemaal stuk, zag het niet meer zitten en voelde me ook doodziek en hondsmoe. Ik zie zo op tegen de toekomst, hoe het met het huis moet en of die moeheid ooit overgaat.
En dan krijg ik 's avonds ook nog telefoon. En oude vriend ligt in het ziekenhuis. Hij heeft een hersenbloeding gehad. Het is nog niet duidelijk wat de uiteindelijke schade zal zijn. Hij is aan één kant verlamd en het is nu een paar dagen afwachten of dat overgaat en hoe zijn toestand dan zal zijn. Ik weet even niets meer te zeggen.

Donderdag, 9 September 2004
Doodmoe ben ik van die aanhoudende, liederlijke moeheid! Verschrikkelijk is dat! Zelfs naar beneden lopen en terug is zwaar. Maar ik weiger om op te geven ... ik blijf doorgaan ... sta toch op als ik wakker word ..
In ieder geval ga ik morgen weg. Eerst moet ik naar Utrecht om bij de NS mijn verloren jas op te halen en daarna ga ik met mijn dochter uit logeren. Ik wil namelijk morgenavond naar die vriend. Hij ligt inmiddels in een ziekenhuis in Zwolle. Wij bijven tot zondag logeren bij zijn zoon. In ieder geval er even uit dus.

Zondag, 12 September 2004
Zo, ik ben weer terug. Mijn ex is er niet, dus de thuiskomst viel mee. Mijn jas heb ik niet op kunen halen, dat wordt maandag. Wat mijn vriend betreft, ben ik wat gerust gesteld. Wat ik er van gehoord had, was ik op het ergste voorbereid. Hij had echter wat vooruitgang geboekt. Hij heeft vrijdag een drain in zijn hoofd gekregen om al dat vocht er uit te halen en dat lijkt effect te hebben. Zaterdag ben ik bij hem geweest. Hij praatte veel en leek ook vrij helder. En hij vroeg honderduit, was blij dat ik een flat heb. Dat ik wat gerustgesteld ben wil niet zeggen dat het goed met hem gaat, integendeel. Maar ik heb nu weer hoop dat hij er bovenop komt. We maken ons nu zorgen over zijn bloeddruk, die bij vlagen angstvallig hoog is. Ons bezoek deed hem duidelijk goed, maar we hadden de indruk dat dat vele praten hem toch teveel vermoeide en zijn bloeddruk zeer negatief beïnvloedde. Dus besloten we om eerder weg te gaan dan gepland om hem rust te gunnen. Nu is het dus afwachten .... komt er een 2e overheen? .... hoe gaat het met zijn bloeddruk? ... hoe gaat het met zijn linkerkant (o.a.: hij ziet links heel slecht, zodat je rechts van hem moet zijn om met hem te praten)?... Tijdens mijn bezoek hield hij mijn hand de hele tijd vast en die greep was gelukkig stevig. Hij realiseert zich dat hij heel veel geluk heeft gehad. Toen hij niet goed werd, liep hij in de stad. Toevallig kwam er net een kennis voorbij en die heeft een taxi gebeld. Ze hebben hem de taxi in gedragen en de chauffeur was zo ssnugger om linea recta naar het ziekenhuis te rijden.

Maandag, 13 September 2004
Het is een gevecht. Ik kon niet in slaap komen, pas tegen een uur of acht vanmorgen. Dus werd ik ook pas na half drie wakker. Er was geen brood, dus ben ik maar met mijn dochter in de stad een broodje gaan halen. Waarom mijn dochter thuis was? Tja, ze was haar sleutel van haar kluisje op school kwijt en mijn ex had haar gezegd dat ze maar thuis mosst blijven! En dat terwijl ze leerpichtig is. Ik maak me echt zorgen over hoe het moet als ik weg ben. Toen ik van Zwitserland terugkwam vond ik een briefje van een vrouw uit de straat (gericht aan mijn zoon), dat mijn dochter bij hen sliep omdat er niemand thuis was en ze niet naar binnen kon! Mijn ex schijnt gewoon weg te gaan en de kinderen alleen te laten, ook voor de nacht. Ik heb een tijdje geleden haar daar al op aangesproken en gevraagd waarom ze de kinderen wilde als ze helemaal vrij wil zijn. Ik denk dat er 3 redenen voor zijn: ten 1e mag zij in het huis blijven als zij de kinderen heeft, ten 2e krijgt zij van mij alimentatie die ze ook gedeeltelijk voor haarzelf kan gebruiken, en ten 3e gunt ze mij gewoon de kinderen niet.
Het gaat helemaal niet goed zo, met beide kinderen niet! Ohhh ik moet echt zorgen dat ik heel snel mijn leven en mijn woning op orde heb. Dan kan ik mijn kindeern een ECHT thuis bieden! Ik ben WEL bereid mijn vrijheid aan te passen en op te offeren voor hen. Het wordt steeds duidelijker dat mijn ex ervoor gekozen heeft om een 100 % egoistisch leven te leiden, maar ja ... heeft ze dat niet altijd al gedaan? En ze krijgt advies van twee vriendinnen, die ook allebei gescheiden zijn. De 1 heeft haar man het huis uit laten zetten onder beschuldiging dat hij haar mishandelde (later is aangetoond dat dat niet waar was, maar toen was hij er al uit en had zij de woning) en de ander heeft haar man gedumpt voor iemand die veel geld heeft (die zogenaamde vriendin presteerde het om - in het begin van mijn depressie - te proberen mij te versieren. Ze had ruzie met mijn ex en dit leek haar waarschijnlijk wel een goed idee om haar daarmee te pakken). Die twee vertellen haar hoe ze zoveel mogelijk uit de scheiding kan slepen. Het ergste in dit alles vind ik dat onze kinderen daar de dupe van zijn. En ik kan (nog?) niks doen! Shit, Duizendmaal SHIT !!!
Het is dus een gevecht, maar dit zegt ook wel iets over mij nu .... ik rust niet, maar ben nog steeds besloten om te vechten tegen het verlangen om het allemaal maar op te geven ... het zo te laten. Ik blijf doorgaan en hopen op positieve veranderingen .. ermm hopen? ... een beetje hoop dan ... ik ga vooral door omdat anderen zeggen dat dit tijdelijk is. Ik moet wel ... voor mijn kinderen.

Vrijdag, 17 September 2004
Zo, ik heb weer internet! Ik was weer eens afgesloten, er waren openstaande rekeningen bij UPC. Mijn ex verwacht nog steeds dat ik alle rekeningen betaal. Behalve de huur betaal ik nog wat dingen en ik vind gewoon dat zij ook best wat mag betalen. Maar ja, ik ga toch weg. Ik ben dus naar Arnhem geweest en heb die achterstand maar betaald en gelijk ook de verhuizing van kabel (tv/radio/internet) geregeld. Wel balen, ik kon dat geld goed gebruiken, want met die flat komen ook veel onkosten. Daar pieker ik wel veel over. Ik weet wel dat ik de laatste jaren alles zwart zie (daar hoop ik in de cursus aan te werken) maar ik heb ook niet bepaald redenen om te juichen. Ja, ik heb een woning en ja, ik neem ongetwijfeld wat dingen mee van hier, maar mijn uitkering is niet genoeg om dit op te vangen. Ik kan er van leven, zolang er geen extra kosten komen. Ik doe wat ik kan doen en verder probeer ik er maar niet aan te denken.
Met mijn vriend gaat het wat beter. Als het zo doorgaat, dan mag die drain er uit en mag hij waarschijnlijk ook van intensive care af. Dan volgt een lang periode van revalideren.
O ja, die cursus. Ik weet nog niet wat ik er van moet denken. Dat kan ik pas na een paar weken zeggen. Maar, ook al heb ik mijn twijfels, ik ga er mee door! Ik wil gewoon uit deze shit komen en dus moet ik wel. Ik ga door omdat anderen zeggen dat het helpt. Ik ben behoorlijk eigenwijs, maar in dit geval luister ik maar naar het advies van anderen. De eerste avond ging het over depressiviteit, depressie en depressieve klachten Over de oorzaken van een depressie en over denken, voelen en doen plus negatieve en positieve spiralen. Als huiswerk moet ik de komende tijd elke dag een cijfer geven en kort het waarom.
Ik krijg wel eens van bezoekers aan dit logboek te horen dat ik vaak zo negatief ben. Tja, dat is nu eenmaal een gevolg van een depressie. Dit logboek is een zo'n eerlijk mogelijk verslag van wat ik meemaak en wat ik voel. Ik kan hier wel positieve verhalen gaan vertellen, maar dan is het geen logboek meer, maar een verzameling proza. En wees er maar van overtuigd dat ik niet alles wat me dwarszit hier neerzet. Dan zou het nog erger worden. Ik hou me dus nog in! Een depressie heeft tot gevolg dat je alles somber in ziet. Een lotgenoot heeft het eens omschreven als het aanwezig zijn op een feest waar iedereen ontzettend plezier heeft behalve jij. Die negatieve gedachten en gevoelens zijn er nu eenmaal. Ik probeer er zoveel mogelijk tegen te vechten, maar dat lukt niet altijd. Ik doe dus dingen, terwijl ik er geen zin in heb en niet geloof dat het me lukt, dat ik er uit kom. Bijvoorbeeld: Het 'slagingspercentage' van die cursus is heel hoog, maar ik 'weet' bijna zeker dat ik bij dat percentage zit, waar het niet voor werkt. En toch ga ik door! Als ik ergens heen wil, ben ik daar eigenlijk veel te moe voor en ik verwacht ook niet dat ik het leuk ga vinden. En toch ga ik! En vaak komt dan ook de 'beloning' dat ik het toch leuk heb gehad. Soms ook niet. Toen ik naar UPC in Arnhem was, was het een marteling. Ik dacht het niet te halen, was kapot. Dus, je zult hier nog vaak negatieve dingen lezen, vrees ik. Maar als je goed leest, dan zie je ook dat ik er tegen vecht. Echter soms lukt het me niet meer, dan is de pijp op of dan is de situatie zo zwart dat je geen uitweg meer ziet. Ik bedoel maar: in wat voor toestand zit ik nu? Gescheiden, baan kwijt, vrienden kwijt, lage uitkering en dan moet ik ook nog een woning inrichten! Ook zonder een depressie is dat al genoeg redenen om je zorgen te maken en je down te voelen. Mét een depressie is het moordend! Sorry, maar dan kan ik even niet positief doen. Dit is een logboek van mijn dagelijkse leven en dient niet om mensen te vermaken. Nou ja, behalve dat gajes in Den Haag dan. Die vinden dit heel amusant, gezien hun reeks van maatregelen om mensen de grond in te boren.

Maandag, 20 September 2004
Het aftellen is begonnen. Overmorgen krijg ik de sleutels! Wel spannend allemaal. Iemand heeft namens mij een advertentie op Marktplaats gezet. Ik verwacht er zelf niet veel van, heb nu eenmaal niet zo'n vertrouwen in de mensheid in het algemeen, maar wie weet vergis ik mij. Het is in ieder geval wel heel leuk! Tot nu heb ik enkel 1 telefoontje gehad van iemand die toch nog meende een kans te kunnen wagen om goed geld te verdienen aan een tafel. Tja, sommige mensen ...
Gelukkig zijn er ook anderen. Ik krijg wat spullen van mensen, die ik dit jaar heb leren kennen. Dat geeft me dan weer hoop. Een nieuw huis, nieuwe vrienden ... tijd om afscheid te nemen van het verleden.
Gistermiddag ben ik er even uitgeweest. Er is 1 keer per maand een bluesclub hier in Wageningen, waar ik lid van ben. Daar treedt dan een Amerikaanse bluesartiest op. Gisteren was het de beurt aan Percy Strother. Wat een stem heeft die man zeg! Samen met zijn mooie gitaarspel en zijn uitstraling zorgde dat voor een heel goed concert. Ik heb dus genoten. Ik had een cd van hem meegenomen en heb daar nu zijn handtekening op. Dat er even uit zijn heeft me heel goed gedaan.
Verder is er weinig nieuws. Het slapen wil nog niet echt lukken.

Op verzoek! Meensen hebben gevraagd wat ik zoal nodig heb. Op internet heb ik een soort uitzetlijst gevonden, die ik ben gaan gebruiken. Die zet ik dan maar op mijn site. De spullen die ik al heb, of krijg, heb ik er afgehaald en op een andere lijst gezet. Zodra er veranderingen zijn werk ik ze bij. Uitzetlijst en Lijst van spullen die ik al heb/krijg Ik ga nog met mijn ex praten over wat zij vindt dat ik mee mag nemen, dus dat is nog niet verwerkt. Ook zoek ik iemand met een busje of aanhanger die met mij spullen wil ophalen/oververhuizen

Donderdag, 30 September 2004
Zo, even hier weer wat schrijven. ik ben veel afwezig ... druk met en in het huis. Die moeheid is balen, hoor. Ik kan bij lange na niet doen wat ik zou willen. Dus het schiet niet echt op. Maar ook al is het niet helemaal klaar, ik wil er dit weekend in. Gelukkig heb ik de eerste dagen fantastische hulp van iemand gehad. Zodoende is er veel schoongemaakt en ook is de papierwinkel zo goed als rond. Nu is het schuren geblazen om te kunnen verven. Ik hoop dat ik een schuurmachientje kan lenen, want met de hand is het niks.
Gisteren ben ik niet naar de cursus geweest. ik had de nacht vrijwel niet geslapen en kon ovrdag de schade ook niet inhalen, omdat ik in de flat moest zijn. Dus 's avonds kreeg ik de rekening: duizelig, barstende koppijn, kapot. En na het eten ben ik even in slaap gevallen.
Vandaag ben ik bij de Sociaal Raadslieden geweest om te vragen wat ik redelijkerwijs van de Woningstichting kan eisen. Zoals ik de zaken beschreef, kan het dus echt niet! Ik kreeg het advies om een lijst te maken van alles wat er niet goed is en dan een afspraak te maken met de huismeester om het door te nemen. Mocht daar niets (of te weinig) uitkomen, dan moet ik een brief schrijvn aan de Woningstichting om te eisen dat ze de zaak in orde maken. Dat ga ik zeker doen, maar leuk is anders. Ik dacht een nieuwe start te kunnen maken, weg van de hel hier, en dan krijg je dit. Ik had die flat NOOIT aanvaard als ik maar een keus had, ik moet hier echter weg. Schandalig van zo'n woningstichting om misbruik van de situatie te maken. Ze weten hoe ik er aan toe ben en dan flikken ze dit!
Zaterdag worden er wat meubels gebracht, die ik gekocht heb van iemand, die van Marktplaats kwam. Als er wat meubels in staan en zo dan oogt het in ieder geval minder erg.
Wat wel leuk is, is dat ik kennis heb gemaakt met iemand, die ook in de flat woont. Hij is arbeidsongeschikt en heeft als grote hobby het sleutelen aan computers. Hij gaat mijn kapotte pc repareren en dat kost me niks! Ja, echt! Dat maakt deze dag toch weer goed. Ik had onder mijn oude vrienden ook wel mensen die dat zouden kunnen, maar ja ... ik lig er uit he. En dan kom ik zomaar iemand tegen die het kan en het ook wil doen! Wat kunnen meevallers je toch een goed gevoel geven!
Het lijkt er veel op dat mijn zoon inderdaad bij mij komt wonen of in ieder geval van plan is er veel te komen. Hij vroeg al welke slaapkamer ik neem en welke voor hem is. Als hij bij mij komt wonen, dan ga ik eerst wat afspraken met hem maken over wat zaken. Zoals hij nu doet pik ik niet. Hij blijft veel nachten gewoon weg en gaat dan ook niet naar school. Met eten is hij er zelden en zijn kamer is een zootje. Dat gaat bij mij dus anders. Beter van tevoren afgesproken om duidelijkheid te hebben. De komende tijd krijg ik af en toe wat hulp van wat mensen die een dagje komen helpen ... dit weekend al. Dat geeft me in ieder geval weer wat moed dat het toch wel goed komt. En nu die moeheid nog weg! Arghhhhhhhhh .....

Terug naar Logboek index

Copyright © 2004 depress1999