Logboek van een Overlevende - September 2003

Maandag, 1 September 2003
Vandaag zou ik naar het CWI gaan, maar dat had helaas geen zin. Ik heb nog steeds geen geldig identitieitsbewijs en zonder dat krijg ik niets. Het rare van zo'n verlopen identiteitsbeewijs is dat bij de aanvraag voor een nieuwe je de oude mee moet nemen. En de gegevens voor de nieuwe halen ze van ....... het OUDE identiteitsbewijs, die dus niet geldig is!!! Wie is nu gek? Voor het verkrijgen van een uitkering is die niet geldig, maar wel voor het verkrijgen van een nieuwe kaart. Weer zo'n bedenksel van politici om de burgers nog meer geld uit de zak te stelen, zodat zij hun eigen beurs en hun miljardenverslindende projecten, waar behalve hun zakenvrienden niemand op zit te wachten, kunnen financieren.
Gelukkig kreeg ik vandaag van een fantastisch iemand wat geld toegestuurd en ga dus morgen pasfoto's maken plus dat nieuwe ideniteitsbewijs aanvragen. Pfffff
De vreugde is van korte duur, want kort daarna krijg ik ruzie met mijn ex over de financiele situatie, met name de achterstand in de huur en energiekosten. De verwijten blijven maar komen en uiteindelijk zeg ik haar dat ze mij niets moet verwijten, maar degenen die zo onbeschoft zijn om iemand met een depressie zo onbeschoft te behandelen, i.e. Rijkswaterstaat en diverse instanties. Daarna trek ik mij maar wijselijk terug.
Tot mijn verbazing heeft ze Rijkswaterstaat nog gebeld ook! Wat ik dan te horen krijg is het zoveelste voorbeeld van het liederlijk gedrag van de afdeling Personeel & Organisatie van Rijkswaterstaat, Directie Oost Nederland. De tut hola van P&O zegt tegen mijn ex dat het mijn eigen schuld is omdat ik de aanvraag voor WW nog steeds niet heb geretourneerd. Dat is klinkklaar gelogen! Het is ook niet zoek geraakt. Ik weet 100 % zeker dat het WEL bij hen gekomen is. Hoe ik dat weet? Ik heb dat formulier in mei toegezonden gekregen. (Let wel: Ik was al per 30 april ontslagen!). In eerste instantie heb ik het niet teruggestuurd omdt ik het niet eens was met dat ontslag. Later, op advies van een jurist van de vakbond, heb ik het ondertekend en op het formulier gezegd, dat de ondertekening niet betekende dat ik akkoord ging met het ontslag, maar dat ik niet het gevaar wilde lopen dat ik zonder inkomen kwam te zitten.
Rond die tijd had ik van de vakbond ook een brief, gericht aan P&O Rijkswaterstaat, ontvangen waarin ik de jurist van de bond machtigde om mijn personeelsdossier te mogen inzien. Ik moest die ondertekenen en doorzenden naar P&O. Bij dat WW-formulier zat eeen antwoordenveloppe. Ik heb het ondertekende WW-formulier plus die brief van de bond in DEZELFDE enveloppe gedaan en deze gepost. Die brief van de bond hebben ze ontvangen, ze hebben daar ook op gereageerd. En dan zou dat WW-formulier niet zijn aangekomen???? Hoe durven ze dit allemaal te doen? Ik ben ziedend. Ik ben bang dat ik me niet zal weten te beheersen als het hoofd van P&O, die achter al dit soort treiterijen zit, nu voor me zou staan. Wat voor een mens (als je die titel eigenlijk nog mag gebruiken) is die kerel wel niet dat hij bewust iemands leven ruïneert, gewoon omdat hij iemand niet mag? Hoe kan het toch dat Den Haag hiervan op de hoogte is en die man niet op non-aktief zet? Hij heeft voor mij ook tegen anderen dit soort akties uitgevoerd, maar dit gaat wel heel ver. Hij vindt het blijkbaar niet voldoende om mij de dienst uit te werken, maar schept er vervolgens ook nog plezier in om mij verder het leven onmogelijk te maken. Ik ben beurtelings moe en kwaad, probeer uit alle macht de moed er nog in te houden en geen gekke dingen te doen. In wat voor land leven we eigenlijk dat dit allemaal maar kan?

Dinsdag, 2 September 2003
Pasfoto's laten maken, die ik later kon ophalen. Helaas was ik toen net te laat om nog bij de gemeente terecht te kunnen, morgen dan maar. De vakbond gemaild met de laatste ontwikkelingen. Ik heb gevraagd om te reageren, ook als ze inmiddels besloten hebben mij niet meer te helpen. Dat zal een hele klap zijn, maar toch wil ik het weten. Anders zit ik maar voor niks te hopen. Aangezien ik al een tijdje niets van ze heb vernomen, ze ook niet op mijn laatste mail van een tijdje geleden hebben gereageerd, vrees ik het ergste. Helaas is de realiteit dat iedereen en alles het laat afweten. Ik wil wel positief zijn, maar geef me daar dan ook aanleiding voor! Ik ben het zat om van mensen te horen dat ik het leven positiever moet benaderen en dat mijn depressie dan ook weer overgaat. Laten die mafkezen me eindelijk eens helpen om de situatie te verbeteren of anders hun idiote adviezen voor zich houden! Ik doe genoeg mijn best om positief te zijn, meer dan dat zelfs.
Ook nog naar Pandora gebeld. Ik snap het niet helemaal trouwens. Ik stuur een mail met mijn verhaal in grote lijnen, geef ook de link naar mijn site daarin, en krijg een week later een antwoord waarin ze zeggen dat het teveel is om via email af te handelen. Hij geeft dan een telefoonnummer waar ik heen moet bellen om het telefonisch te regelen. Ik zou zeggen dat, als het dan zoveel is, het via internet beter afgehandeld kan worden. Dan kunnen ze mijn email lezen, mijn site bezoeken en mij antwoorden op een moment dat het hen het beste uitkomt. Uren praten per telefoon is veel meer belastend, voor hen en ook voor mij. Ze kunnen niet even wat anders tussendoor doen, om over de kosten nog maar te zwijgen. Het lijkt weer op het bekende doorschuiven. Ik heb er niet veel vertrouwen in dat ze ook daadwerkelijk iets willen doen. Als je een week nodig hebt om met het advies te komen dat ik een bepaald telefoonnumer moet bellen, voorspelt dat niet veel goeds. En mijn vermoedens worden bevestigd als ik het nummer bel. Ik krijg daar nog maar weer eens een ander nummer om te bellen. Ik moet eerst maar moed verzamelen, dan zal ik dat andere nummer wel bellen. Het zou mij zeer verrassen als er vanuit Pandora ook maar enige hulp zou komen.

Woensdag, 3 September 2003
Naar de gemeente geweest en een nieuw identiteitbewijs aangevraagd, is volgende week klaar. Het voelt goed om weer wat opgelost te hebben, hoe klein dan ook. Wel bekruipt me het gevoel dat ik dan wel dingetjes regel, maar dat ik het uiteindelijk wel voor niks loop te doen. Want ondanks mijn inspanningen is een oplossing nog helemaal niet in zicht, geen inkomen, geen woonruimte, geen uitzicht op reïntegratie of wat dan ook.
Bij de gemeente ook nog een pijnlijk moment. Terwijl ik zit te wachten komt een echtpaar binnen, waarmee mijn ex en ik bevriend waren. Zij zegt helemaal niets en hij, omdat ik hen aankijk, volstaat met een kort hallo. Ze hebben nog kontakt met mijn ex en vinden daarom waarschijnlijk dat ze dat niet meer met mij kunnen hebben. Het zegt wel iets over het niveau wat ze hebben en eigenlijk moet ik dus ook blij zijn dat ik ze kwijt ben. Zulke kennissen zijn geen verrijking van je leven. Hopelijk kan ik er in de toekomst nog van genieten, vooralsnog doet het pijn om er achter te komen, dat al die zogenaamde vriendschappen goedkoop theater was.

Donderdag, 4 September 2003
Een gewone dag zonder enige verandering. Ik ben wel moe. Die moeheid duurt ook maar door, waarschijnlijk door de uitzichtloze situatie die ondershuids natuurlijk aan me blijft vreten. Nog steeds geen reactie van de vakbond, niet op mijn eerdere mail en ook niet op die van eergisteren. Het lijkt er dus echt op dat die het nu ook laat afweten. Ik was destijds blij verrast dat ze in aktie wilden komen, maar had ook iets van: "Ik moet het eerst nog zien." Ik krijg wel eens te horen dat ik niet zo negatief moet zijn en moet leren om weer mensen te vertrouwen, maar vertel me nu dan maar eens hoe ik dit alles positief moet opvatten! Hoe moet je voor anderen open blijven staan als iedereen je laat vallen en sommigen je zelfs moedwillig tegenwerken en treiteren? Zonder die dingen is een depressie al erg genoeg, met is het een pure hel. Ik weet dat ik er weer bovenop kan komen, ik heb wel meer heftige periodes in mijn leven overwonnen, maar ik heb nu wel wat hulp nodig en zeer zeker geen tegenwerking.

Vrijdag, 5 September 2003
Twee brieven in de post. De eerste is van de bank: "Graag brengen wij u in herinnering dat u éénmaal per drie maanden tenminste één dag een positief saldo op uw rekening dient te hebben. Denkt u er even aan dat uw saldo voor 20-09-2003 weer positief moet zijn?"
De tweede is een acceptgiro van de vakbond voor vijf maanden kontributie, die natuurlijk niet betaald waren. Het werd altijd op mijn salaris ingehouden. Zou dit een voorbode zijn dat ze mij niet meer gaan helpen? Onder het mom van "U bent geen lid, want u betaalt geen kontributie."?
Verder nog wat betlaingsherinneringen.

Zaterdag, 6 September 2003
Niets te melden, behalve dat ik moe ben, ontzettend moe.

Zondag, 7 September 2003
Vannacht heel naar gedroomd. Ik droomde dat ik kanker had, vertelde het aan verschillende kennissen en het kon niemand een barst schelen.
Vandaag ook oproepen geplaatst op het forum van Stichting Pandora om hulp/advies/tips voor mijn situatie, m.n. over juridische bijstand in mijn conflict met werkgever/instanties.

Maandag, 8 September 2003
Aangezien het zeker is dat ik deze week een geldig identiteitsbewijs krijg, heb ik het CWI gebeld voor een nieuwe afspraak. Helaas zitten ze tot en met volgende week maandag vol en kan ik pas dinsdag 16 september om 13.30 uur terecht.
Ook een formulier op de site van Stichting Korrelatie ingevuld voor hulp per email. Ik probeer van alles. Er zal toch wel iemand een keer reageren, dat er nu eindelijk eens iets verandert?
Stichting Korrelatie stuurt in ieder geval een ontvangstbevestiging. Daarin staat ook dat het druk is en een antwoord wel 3 dagen kan duren. Ik zie wel, check mijn mail toch de hele dag door, in de hoop op een reactie. Vandaag in ieder geval nog niets ontvangen, ook niet van mijn oproep op het Pandora Forum. Ik blijf hopen ... of eigenlijk ... ik blijf proberen ... hoop heb ik niet meer.

Dinsdag, 9 September 2003
Ik heb vandaag misschien wel 50 keer in mijn mailbox gekeken en ook regelmatig het forum van Pandora bezocht, maar helemaal niks. Vanavond nog wel weer een aanvaring met mijn ex. Ze vroeg of ik morgen gelijk naar het CWI ging, aangezien ik dan mijn identitieitsbewijs had. Ik vertelde dat ik er pas dinsdag terecht kon, waarop ze weer met een tirade begon. Ik zei dat ze niet tegen mij moest uitvallen, maar tegen die instanties en ging wijselijk maar naar mijn plekje op zolder.

Dinsdag, 16 September 2003
Vandaag nogmaals naar het CWI geweest en ..... :-( nog steeds niets ... Ik kon onverrichte zake weer vertrekken. Ik moet een nieuwe afspraak maken en dan moet mijn ex ook meekomen. Dat gaat ruzie opleveren, want ze wil er helemaal niet bij betrokken raken. En dat kan ik nu niet hebben. Ik ben de laatste dagen in slechte staat, doodmoe, emotioneel, bij vlagen verschrikkelijk down en slaap slecht. Toen ik vandaag dan ook op weg ging, moest ik me echt dwingen. Lichamelijk doet alles pijn en ik had af en toe het gevoel dat ik op straat zo in elkaar zou zakken.
De man van het CWI wilde me nog wat tips geven, maar ik zei hem dat ik daar genoeg van had. Dat iedereen me al maanden tips geeft, maar ik nog geen steek ben opgeschoten. Dat ik in staat ben om geld te stelen en vervolgens langs alle instellingen ga om daaar de ruiten in te gooien. Dit wel nadat ik de pers heb laten weten, waarom ik het doe.
Na overleg met zijn chef besluit hij me toch nog wat meer te helpen. Hij kan helaas niet veel doen, de situatie zit muurvast. Hij typt een brief voor mijn ex om haar de noodzaak te laten inzien van het meewerken en geeft me ook formulieren mee om andere uitkeringen aan te vragen, mocht de bijstand problemen opleveren. Donderdag kan ik een nieuwe afspraak maken, deze keer samen met mijn ex dus.
De vakbond maar weer eens gemaild om te laten weten dat RWS nog steeds geen nieuw WW-formulier heeft opgestuurd en ook geschreven dat mijn situatie verslechtert.
Ik heb al brieven ontvangen van o.a. de Woningstichting dat ik de huurachterstand binnen 10 dagen moet betalen, anders wordt een incassobureau ingeschakeld. Kortom .... de situatie is nijpend. Hoelang hou ik dit nog vol???

Donderdag, 18 September 2003
Toch wat goed nieuws. O.k. ik heb nog steeds geen garantie dat ik een uitkering krijg, maar mijn ex heeft een nieuwe afspraak met het CWI gemaakt, waar we beiden heen gaan. Dat is tenminste iets! A.s. dinsdag 23 september kunnen we daar weer terecht. Verder ben ik de laatste dagen bezig geweest om te reageren op de asociale plannen van het kabinet Balkenende 2. Het vreet namelijk erg aan me. Mijn toch al niet zo hoge toekomstverwachtigingen zijn door die plannen nog negatiever geworden. Het wordt steeds grimmiger in Nederland. Ook maak ik me kwaad over de gevolgen voor miljoenen andere landgenoten. Dat is trouwens het merkwaardige met mij. Ook tijdens mijn depressie, in periodes dat het iets beter ging, heb ik me zo goed mogelijk ingezet voor mensenrechten, etc. Mensen hebben daarom wel eens geopperd dat ik diezelfde inzet ook voor mezelf zou moeten hebben. Het zal waarschijnlijk wel iets met mijn gevoel voor eigenwaarde hebben te maken, ik vind mezelf niet belangrijk genoeg of zo, in ieder geval minder belangrijk dan die anderen. En ik betrap me regelmatig op het gevoel dat ik al die ellende gewoon verdien. Mijn verstand en zin voor rechtvaardigheid zegt me dat het niet mag, maar diep binnen in me is de overtuiging dat ik het verdien.
Ik heb dus wat energie gevonden om mijn woede en frustraties kenbaar te maken. Al op de 13e heb ik de CDA politici in de Tweede Kamer gemaild en daar ook 3 antwoorden op gehad. Verder heb ik de tekst van de Troonrede hier op mijn site gezet, aangevuld met mijn commentaar.

Vrijdag, 19 September 2003
Ik voel me vandaag best redelijk, ondanks dat ik niet goed geslapen heb. Ik herinner me nog dat ik mijn dochter naar school hoorde gaan (omdat ze nogal luidruchtig ruzie had met haar moeder ... zucht), dus ik was om kwart over acht of zo nog wakker en om kwart over elf was mijn slaap alweer voorbij. Toch ben ik niet al te moe. Wat wel minder is, is dat de vakbond nog steeds niet heeft gereageerd op mijn mail over dat WW-formulier. Ik heb toch duidelijk aangegeven dat mijn situatie nijpend is. Dat doet mijn vertrouwen in de mensen en instanties geen goed. Ik heb het gevoel dat ik maar beter niet al te veel moet rekenen op de bond en hoop op een of andere manier elders juridische hulp te krijgen.

Zaterdag, 20 September 2003
De laatste dagen voel ik me redelijk, maar zit wel doorlopend te piekeren over de financiën. Behalve al die aanmaningen, die er liggen, word ik er verder ook constant aan herinnerd. Als ik ergens heen moet, dan kan ik al wekenlang niet op mijn fiets. Ik heb een klapband gehad en moet een nieuwe binnen- en buitenband kopen. Mijn dochter deed vandaag mee aan een sponsorloop om geld op te halen voor Unicef. Ik vind het heel fijn dat ze zich inzet voor goede dingen en zou haar graag sponsoren, maar kan helaas niet. Ik had vandaag naar die demonstratie in Amsterdam gewild, maar heb geen vervoer en ook geen geld om met de trein te gaan. Mijn CD-speler is kapot en nu kan ik alleen nog op mijn pc op zolder muziek beluisteren. Soms, als ik me down voel, zou ik graag er even uit gaan, maar dat kan dus ook niet. Binnenkort viert een oude vriend van mij zijn 50e verjaardag en ik ben ook uitgenodigd. Ik hoop dat ik er heen kan gaan. Over een cadeautje durf ik helemaal niet te denken. Met mijn mobiel bellen kan ik voorlopig ook wel vergeten, het beltegoed is bijna op. En dan nog al die irritante reclames over leningen op tv! Geld lenen voor luxe dingen, terwijl ik niet eens de middelen heb voor de gewone, dagelijkse zaken. Onnodig om te zeggen dat ik door deze en talloze andere kleine dingen, die ik niet meer kan doen, de hele dag geconfronteerd word met die problemen en dat dit ook niet echt bevorderlijk is om me beter te gaan voelen. Laat staan dat ik ook maar enige hoop kan koesteren om op mezelf te gaan wonen, iets wat toch heel noodzakelijk is om aan mijn herstel te werken. Als toppunt krijg ik ook nog eens reclame van VGZ in de bus!

Maandag, 22 September 2003
Donkere wolken pakken zich weer samen. Alweer te vroeg gejuicht. Mijn ex doet weer moeilijk. O.k ik was al niet echt positief over morgen, dat er echt een uitkering zat aan te komen, maar nu is elke hoop weer de bodem ingeslagen. Ik had mijn ex de papieren gegeven om in te vullen en nu weigert ze toch weer om al die gegevens te verstrekken. Ze vindt het teveel werk zegt ze. Na doorvragen blijkt de werkelijke reden. Ze heeft bij een eerdere opgave aan het CWI gelogen over dingen om een bepaalde aanvulling of zo te krijgen. En als ze nu de formulieren eerlijk zou invullen, dan komt dat dus uit. Ik ben bang dat die afspraak morgen geen zin heeft zo. Zonder de gegevens van mijn ex krijg ik geen bijstandsuitkering. Volgens haar is het nu mijn schuld dat ze in de problemen komt. Niet door haar gesjoemel, maar door mijn aanvraag voor bijstand. En dat alles waar onze zoon ook nog bijstaat. Een mooi voorbeeld om te volgen! Dan moet ik me maar verder concentreren op een WW-uitkering. Daar heb ik dus weer mijn (ex-?) werkgever, RWS voor nodig, die ook al niet mee wil werken. Als ik hier niet zou wonen dan kreeg ik makkelijker een uitkering, maar om hier weg te komen heb ik dus wel een uitkering nodig. Kortom ... het zit weer muurvast. O ja, en dan zeggen mensen nog dat je altijd positief moet blijven. Ik wil wel, maar geef me slechts één reden daarvoor! Positief zijn zonder reden is elk contact met de realiteit kwijt zijn, in een schijnwereld leven. Aangezien ik mijn hele leven al tracht om zonder oogkleppen op te lopen, kan ik dat toch echt niet. Life sucks! Ik heb maar een Dringende Oproep geplaatst

Dinsdag, 23 September 2003
Ik heb het CWI gebeld en uitgelegd dat het geen zin heeft om het gesprek over een Bijstandsuitkering te houden, aangezien mijn ex niet wil meewerken. Later belt de mevrouw, waar ik het gesprek mee zou hebben, me terug. Na mijn situatie uitgelegd te hebben, komt ze tot de conclusie dat ik een WW-uitkering moet aanvragen. Ze is heel vriendelijk en zegt me toe mij te helpen om die WW-uitkering te krijgen en uit mijn vicieuze cirkel te komen. We spreken af dat ik a.s. donderdag om half 10 langskom. Dus moet ik de nodige spullen bij elkaar zoeken. Ik heb een goed gevoel over dit gesprek, voel me wat minder in de steek gelaten en heb weer een sprankje hoop. Als dit toch eens door zou gaan, dan moet ik vervolgens achter woonruimte aan en kan ik EINDELIJK echt aan een volledig herstel werken. Zou het dan toch ....?

Woensdag, 24 September 2003
Vandaag lag er een 'werkbriefje' van het UWV USZO in de bus. Ik moest mijn werk en sollicitatie aktiviteiten opgeven. Waarom moet ik dat doen als ik geen uitkering heb? Maar even met ze gebeld dus. Ik was nogal pissig, maar dat bleek te voorbarig. Het CWI heeft namelijk bij UWV gemeld dat er een aanvraag WW (met terugwerkende kracht) komt, vandaar dit formulier. Dit werkbriefje is over de periode 7 april tot 5 mei 2003. Er volgen ook nog formulieren voor de maanden t/m september. Die mensen van het CWI zijn dus inderdaad hun toezegging nagekomen dat ze me helpen! Wat een verademing na alles wat je meemaakt met instanties! Gewoon een paar goedwillende mensen binnen die instellingen is een verschil van dag en nacht. En het ziet er naar uit dat ik die toevallig ben tegengekomen.
Ik leg de man van UWV USZO, desgevraagd, mijn situatie uit. Dat ik bezig ben om dit ontslag, via de vakbond, aan te vechten. Over het overleg van vorig jaar met RWS en de toezegging van mijn werkgever om een berekening te geven, die ik nooit heb gehad. Dat ik mij, om een eventueel vertrek bij RWS te vergemakkelijken, in juni 2002 uit de WAO heb gemeld, maar dat ik eigenlijk nooit volledig hersteld ben. Zijn reactie: "Dan zitten we hier in een dilemma. Bij een WW uitkering bent u verplicht te solliciteren. Kunt u dat door ziekte niet, dan komt u niet in aanmerking voor WW maar voor Ziektegeld." En dat laatste weigert mijn werkgever dus. Het dreigt weer op niets uit te lopen. Ik word kwaad, wanhopig en zeg dat ik dan rare dingen ga doen. Dat ik het zat ben om van het kastje naar de muur te worden gestuurd en al sinds 30 april zonder inkomen zit. Hij belt naar 'Zoetermeer' en na tien minuten komt er het volgende uit: UWV USZO neemt kontakt op met mijn werkgever, RWS, om te horen wat er precies aan de hand is en neemt daarna weer kontakt met mij op.
En nu vrees ik dus weer het ergste. Het lijkt er op dat ik weer te vroeg heb gejuicht. Nu komt er waarschijnlijk weer een discussie of ik WW of Ziekengeld moet krijgen met als resultaat dat ik nog steeds niets ontvang totdat de bureaucratie er eindelijk uit is.

Donderdag, 25 September 2003
Naar het CWI geweest. Ik had gelukkig alle noodzakelijke papieren bij me. Ze zullen de WW aanvraag nog vandaag naar UWV USZO sturen. De mevrouw van het CWI was heel vriendelijk en behulpzaam. Ze geeft mij ook haar visitekaartje met telefoonnummer. Mochten er nog problemen komen dan mag ik haar bellen. Ze zegt me dat ze niet alles kan, maar dat ze me zal helpen als het in haar vermogen is. Al met al ben ik heel blij met de mensen van het CWI Ede. Zij bewijzen dat ze, zonder dat ze van de regelgeving afwijken, toch de mensen kunnen en willen helpen. Een voorbeeld voor al die bureaucraten, die zich achter allerlei regeltjes verschuilen om maar niks te hoeven doen. Die voor elke oplossing wel weer een probleem weten aan te dragen. Nu maar afwachten hoe UWV USZO over die aanvraag gaat beslissen. Ik voel me een stuk beter, heb weer hoop. Ik moet wel uitkijken om niet te blij te zijn, ik ben er nog niet. Bij UWV USZO zitten lieden die blijk hebben gegeven van bureaucratische voorliefde. En dan is er ook nog mijn (ex-) werkgever. Die zou ook nog roet in het eten kunnen gooien. De komende dagen zijn weer spannnend.

Dinsdag, 30 September 2003
UWV USZO Nijmegen gebeld om te vragen hoe het met mijn uitkering is. Ik moet naar een nummer in Heerlen bellen. Op dat nummer krijg ik een bandje dat ik zo geholpen word. Na 8 minuten krijg ik ook iemand aan de lijn. Ik geef mijn sofinummer op en de mevrouw kijkt in het systeem. Ze vraagt of ik nog terug gebeld ben (zie woensdag 24 september). Ik zeg: "Nee natuurlijk niet! Dit is niet persoonlijk tegen u mevrouw, maar ik ben niet terug gebeld en - om eerlijk te zijn - had ik dat ook niet verwacht. Het is wel togezegd maar uit ervaring weet ik dat het niet gedaan wordt." Ze gaat even verder informeren. Dan wordt de verbinding plotseling verbroken. Ik bel gelijk weer, maar kan helaas geen verbinding krijgen: Vanwege de vele wachtenden moet ik op een ander tijdstip terug bellen. Gelukkig gaat gelijk de telefoon, de mevrouw belt mij terug. Ze heeft geprobeerd Zoetermeer te bellen, maar die zijn slechts tot 16.30 uur bereikbaar. Ze belooft mij dat zij ze morgen gaat bellen en dan gelijk ook weer met mij kontakt op zal nemen. Ik wijs haar er op dat mijn situatie gewijzigd is. Als het goed is, dan is er nu een officiele WW-aanvraag door het CWI naar hen toegestuurd. Na enig zoeken heeft ze die gegevens gevonden en bevestigt het. CWI heeft er ook bij gezegd, dat mijn aanvraag met spoed moet worden behandeld. Ik leg haar uit dat ik al 5 maand zonder inkomen zit. Zij zal mij dus morgen terug bellen. Zij gaat intern ook aankaarten om een voorschot aan mij te verstrekken. Als dat lukt dan komt dat voorschot op z'n vroegst volgende week. Nog een week zonder geld! Minstens een week dan ... want het is nog niet eens zeker dat ik dat voorschot krijg!!! Tjonge jonge .... nog langer wachten ... en als ik vandaag niet gebeld had, dan had ik nu nog ergens in een la gelegen. Iemand, die al 5 maanden geen inkomen heeft, is geen aanleiding om eindelijk eens wat te doen! Ach ja, zelf hebben ze wel geld, een huis, eten, vakanties, etc. dus het leven is zo slecht nog niet. grrr.

Woensdag, 1 Oktober 2003
Ik ben inderdaad teruggebeld door het UWV. Ze heeft kontakt gehad met een meneer in Zoetermeer en die 'gaat een brief van mijn werkgever bestuderen'. Volgende week hoor ik daar meer over. Ik moet ook dat werkbriefje opsturen en dan kan ik volgende week dinsdag bellen om een voorschot aan te vragen. O.k. dat klinkt best wel positief. Wat ik me wel afvraag is waarom die man uit Zoetermeer een week nodig heeft om een brief te 'bestuderen'! Ik denk dat ik de verantwoordelijke minister een voorstel ga mailen om personeel van uitkeringsinstanties verplicht aan een cursus begrijpend lezen te laten deelnemen ;-). Ook is het natuurlijk belachelijk dat ik weer een keer moet bellen om een voorschot aan te vragen. Waarom dat gelijk niet even geregeld nu we toch met elkaar bellen? Bureaucratisch gedoe hoor. Ik snap best dat ik niet de enige ben en dat ze het wellicht druk hebben maar, aangezien ik al 5 maanden zonder aankomen zit, hadden ze er dus best wel een spoedzaak van kunnen maken. Als ze dan ook nog extra werk, zoals het nog een keer bellen voor een voorschot, schrappen door alles in één keer af te handelen, wordt er veel werk en frustratie voorkomen.
Maar ja, ik voel me toch wel een stuk beter. Ik heb nu hoop dat het echt gaat lukken. Toch houd ik wat reserve. Alles wijst er op dat het nu goed is, maar ik heb wel vaker het lid op de neus gehad, toen ik dacht dat het o.k. was.
Dit komt wel gelegen. Ik sliep de laatste nachten weer slecht en had ook last van verergerde moeheid. Deze opsteker gaat me vast een beter gevoel geven!

Terug naar Logboek index - Door naar Oktober 2003

Copyright © 2003 depress1999